Το Σάββατο 13 Ιουνίου, το Κηποθέατρο Νίκαιας φιλοξενεί μια ιδιαίτερη καλλιτεχνική σύμπραξη που φέρει τον τίτλο «Παραλήθεια». Ο Αλέξανδρος Κουφαδάκης, ένας δημιουργός που κινείται για χρόνια στον χώρο της μουσικής και του θεάτρου, παρουσιάζει με τα Αστικά Καβούκια, μια συναυλιακή παράσταση που δομείται πάνω στις αρχές του καυστικού ροκ, αλλά ενισχύεται με την αισθητική του παλιού έντεχνου και μια έντονη θεατρική προσέγγιση. Με αφορμή την επέτειο 12 χρόνων από την πρώτη ζωντανή παρουσίαση του cd με τίτλο Παραμυθάστυ, η «Παραλήθεια» έρχεται να καταθέσει μια νέα πρόταση όπου ο ήχος, τα φώτα και ενίοτε η κίνηση γίνονται ένα.
Η παραγωγή ξεπερνά σε μέγεθος τα συνήθη δεδομένα, με περισσότερους από 20 συντελεστές επί σκηνής. Την κεντρική εξαμελή μπάντα πλαισιώνει μια ομάδα 6 επιπλέον μουσικών, ενσωματώνοντας ηλεκτρική βιόλα, percussions, φλάουτο, ακουστική και άρπα, ενώ την οπτικοακουστική εμπειρία συμπληρώνουν πέντε guest εμφανίσεις στα φωνητικά και έξι χορευτές. Η μουσική αυτή συνάντηση εξελίσσεται σε δύο μέρη: ξεκινά από τον αλληγορικό κόσμο του παραμυθιού με στοιχεία μιούζικαλ, για να περάσει σε ένα δεύτερο, πιο σκοτεινό και πολιτικοποιημένο μέρος. Αγγίζοντας θέματα όπως το μεταναστευτικό και την εσωτερική αναζήτηση, καταλήγει σε ένα αισιόδοξο και νοσταλγικό φινάλε.
Αλέξανδρε, ο τίτλος της παράστασης είναι «Παραλήθεια». Πώς προέκυψε αυτή η λέξη και τι ρόλο παίζει το «παραμύθι» στη δική σου καλλιτεχνική αλήθεια;
Η ονομασία “Παραλήθεια” προέκυψε λογοπλαστικά σαν πάντρεμα από τις δύο προηγούμενες συλλογές τραγουδιών μας “Παραμυθάστυ” και “Άκου Μια Αλήθεια”. Στην ουσία της η παρουσίαση αυτή είναι και το πάντρεμα του αρχικού ήχου μας που έγερνε περισσότερο προς την έντεχνη αισθητική, ακολουθώντας την εξέλιξή μας στο δρόμο της ροκ με βάση πλέον τον ηλεκτρικό ήχο. Τα 5 νέα τραγούδια που θα ακουστούν επίσης ζωντανά στις 13 Ιουνίου, αντικατοπτρίζουν ολοφάνερα τη διάθεσή μας για πειραματισμό σε συμφωνία με το γενικότερο πλαισιο, εφόσον χαρακτηρίζονται από ετερόκλητα στοιχεία οπως το punk, η σκοτεινή ατμοσφαιρική ροκ, το old school groove των 70’s και το αφηγηματικό ύφος.
Η παράσταση συνδυάζει το ροκ με το παλιό έντεχνο και μια έντονη θεατρικότητα. Πώς ισορροπείς ανάμεσα στην ιδιότητα του μουσικού και αυτή του σκηνοθέτη σε ένα τόσο σύνθετο εγχείρημα;
Δυστυχώς ή ευτυχώς, οι συνθήκες προετοιμασίας του όλου εγχειρήματος σε συνδυασμό με τους περιορισμούς ενός ανοιχτού υπαίθριου θεάτρου, όπου θα πραγματοποιηθει η παρουσίαση, περιόρισαν, όπως ήταν αναμενόμενο, την αρχική σκηνοθετική άποψη. Έτσι δώσαμε περισσότερη βάση στη συναυλιακή προσέγγιση. Παρόλα αυτά η συμμετοχή των σύγχρονων χορευτικών σχημάτων στο 2ο μέρος, και η έντονη θεατρικότητα των περισσότερων τραγουδιών μας, δίνει στην Παραλήθεια μια αισθητική που κλέβει λίγο χώρο από το κλασσικό συναυλιακό ύφος μιας μπάντας που παίζει τα κομμάτια της ζωντανά, και τον δίνει σε μια αισθηση μουσικών δρώμενων επί σκηνής.
Οπότε ναι, είναι ένα σύνθετο εγχείρημα χωρίς δίχτυ ασφαλείας για το τελικό του αποτέλεσμα, αλλά αυτή ήταν και η αρχική πρόκληση που μας έβαλε στην πρίζα να βγούμε από το “καβούκι” μας και να τολμήσουμε κάτι εξ’ολοκλήρου δικό μας. Προσωπικά, και αν εξαιρέσουμε, τους εξωτερικούς παράγοντες που δυσκολεύουν ένα τέτοιο συντονισμό, η ισορροπία αυτή, ήταν και το πιο δημιουργικό και απολαυστικό κομμάτι της όλης διαδικασίας για εμένα, πόσο μάλλον όταν ουσιαστικά μοιράζεσαι με συντελεστές και ακροατές την δική σου ανισορροπία.
Στη σκηνή θα δούμε μια πολυπληθή ομάδα με βιόλες, άρπες και χορευτές. Ποιο ήταν το μεγαλύτερο στοίχημα στη δημιουργία μιας παραγωγής που ξεπερνά τα 20 άτομα;
Πρώτα το να δώσεις σε όλους του εμπλεκόμενους να κατανοήσουν την συνολική εικόνα οπότε να έχουν και την ανάλογη προσέγγιση. Δεύτερον τις στιγμές που, από σωματική ή εγκεφαλική κούραση, μπορεί να χάσεις την αυτοπεποίθηση και τη συγκέντρωσή σου προς το βασικό στόχο, να θυμίζεις και στον εαυτό σου τον ίδιο το πώς και το γιατί μπήκες εξ’αρχής σε αυτή τη διαδικασία ανεβάζοντας τον πήχη και τις απαιτήσεις. Αλλά στο τέλος της ημέρας, το μεγάλο στοίχημα είναι και το πόσο τελικά θα το αγκαλιάσει και θα το απολαύσει το κοινο σου.
Το δεύτερο μέρος της παράστασης εστιάζει στο πολιτικό στοιχείο και το μεταναστευτικό. Πόσο εύκολο είναι να μεταφέρεις τόσο βαριά κοινωνικά ζητήματα μέσα από μια «παραμυθένια» δομή χωρίς να χάνεται η ουσία τους;
Πιο σωστά θα έλεγα ότι στο 2ο μέρος αγγίζουμε το πολιτικό και το μεταναστευτικό στοιχείο και αυτό γίνεται στα πλαίσια του όλου καμβά που συνθέτει το παζλ. Εννοώ δεν στεκόμαστε σε κάποια κεντρική ιδέα. Θα ακουστούν και τραγούδια που στρέφονται πιο ενδόμυχα. Κάθε κομμάτι έχει την δική του ιστορία να πει και στην ουσία οι συνθέσεις και οι στίχοι μου αποτελούν έκφραση και κοινωνικών και εσωτερικών προβληματισμών που έχουν την ανάγκη να εκφραστούν μέσα από ένα καλλιτεχνικό πρίσμα όπως άλλωστε ισχύει για κάθε δημιουργό.
Απλά, και για να επιστρέψω και στην ερώτηση, η “Παραμυθένια” δομή τραβάει απότομα το πέπλο της όταν το λόγο παίρνουν πράγματα που μας ταρακουνάνε τα όρια της ηθικής κι έτσι κάνεις και πιο άμεσο και ξεκάθαρο το μήνυμα που θες να περάσεις. Καθόλου δύσκολο, λοιπόν, όταν ξέρεις ακριβώς τί λες και το υπερασπίζεσαι σαν ιδιοσυγκρασία.
Η συνεργασία σου με επαγγελματικές σχολές χορού και με τοπικά dance studio δείχνει μια διάθεση εξωστρέφειας. Πόσο σημαντική είναι για την «Παραλήθεια» η συμμετοχή της σύγρονης κινησιολογίας αλλά και της τοπικής κοινότητας;
Προς μεγάλη μου χαρά, όταν μοιράστηκα την ιδέα μου για συμμετοχή χορευτικών σχημάτων στο εγχείρημα αυτό, εισέπραξα πολύ θετική και υποστηρικτική διάθεση από τη χορεύτρια και χορογράφο Αρετή Παλούκη (Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Μοραγέμου) και εν συνεχεία από τη χορεύτρια και χορογράφο Αλεξάνδρα Σαλταούρα (Shoot The Artist Dance Studio). H συνολική τους στάση και ενασχόληση με το εν λόγω project με εμψύχωσαν σιωπηλά αλλά αποφασιστικα ώστε να μη φοβηθούμε να το τολμήσουμε παρέα.
Και φυσικά η καλλιτεχνική και επαγγελματική κατάρτιση και των δύο δεν μου αφήνει καμία αμφιβολία ότι θα έχουμε ένα ξεχωριστό αποτέλεσμα που μένει να το απολαύσουμε. Η τοπική κοινότητα γενικότερα και όσο μπορούμε να αφουγκραστούμε, δείχνει ένα έντιμο ενδιαφέρον και μια διάθεση να ανταποκριθεί στο κάλεσμά μας.
Μετά από χρόνια ενασχόλησης με τη μουσική και το θέατρο, νιώθεις πως η Παραλήθεια είναι η κομβική στιγμή που όλα τα κομμάτια του παζλ σου ενώνονται;
Η απάντηση είναι ήδη δωσμένη από την ευστοχία της ερώτησης και είναι ακριβώς αυτός ο βασικός άξονας της παραγωγής που ανέλαβα να διοργανώσω. Και μαζί με τους υπέροχους και ταλαντούχους μουσικούς του σχήματος, που από την πρώτη στιγμή συνηγόρησαν και που χωρίς αυτούς δεν θα μπορούσα ποτέ να φαντασιωθώ κάτι ανάλογο, αλλά και με τους έξτρα συνεργάτες που με ιδιαίτερη όρεξη και επαγγελματισμό το προσέγγισαν, το παζλ αυτό θέλουμε να είναι μια μουσική γιορτή που θα ψυχαγωγήσει και θα ταξιδέψει τον θεατή μέσα από ποικίλα ερεθίσματα και συναισθήματα, ώστε να ψυχαγωγηθεί, να συγκινηθεί, να γελάσει, να προβληματιστεί και στο τέλος να φύγει γεμάτος.
Παρά το σκοτεινό κλίμα σε ορισμένα σημεία, επιλέγεις ένα αισιόδοξο κλείσιμο. Είναι η αισιοδοξία μια πολιτική πράξη στις δυστοπικές μέρες που ζούμε;
Η αισιοδοξία θα έλεγα δεν είναι απλά πολιτική πράξη, είναι η επιλογή να υπάρχεις και να επαναστατείς για τους όρους της ίδιας σου της ύπαρξης. Αν δεν έχεις όμως εξερευνήσει την επικινδυνότητα του κοινωνικού σκοταδισμού και δεν έχεις συνομιλήσει και με τους προσωπικούς σου δαίμονες, τότε η όποια αισιοδοξία στο πρώτο φύσημα καταρρέει.
Πολύ εύστοχη παρατήρηση και ανυπομονούμε να δούμε τους καρπούς όλου αυτού του εγχειρήματος στις 13 Ιουνίου στο Κηποθέατρο της Νίκαιας. Αλέξανδρε, σε ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο σου, ο τελευταίος λόγος δικός σου!
Εγώ ευχαριστώ για αυτήν την ευκαιρία να απαντήσω στις ερωτήσεις σας και να προωθήσουμε την Παραλήθεια μας! Ανυπομονούμε κι εμείς να σας ψυχαγωγήσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Ο τελευταίος λόγος επί σκηνής…
