Η μουσική βιομηχανία στα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα αναζητούσε διαρκώς γκλομουράτους αστέρες με ραδιοφωνικά χιτ και προσεγμένη εικόνα. Μέσα σε αυτό ακριβώς το κλίμα, μια παρέα από τη Νέα Υόρκη αποφάσισε να βάλει τον Στίβεν Κινγκ, τον Δικαστή Ντρεντ και τον συσσωρευμένο θυμό της στους ίδιους καταιγιστικούς ρυθμούς. Με αυτή τη συνταγή, το 1987 οι Anthrax κυκλοφόρησαν το άλμπουμ “Among the Living“, ένα δίσκο που γεννήθηκε μέσα από αρκετές παραδοξότητες.
Έχοντας άπλετο χρόνο στη διάθεσή τους, τα μέλη της μπάντας μπήκαν στο στούντιο και μετέφεραν την τραχύτητα των δρόμων της πόλης τους κατευθείαν στις μπομπίνες. Η συγκεκριμένη κυκλοφορία θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν το σκαλοπάτι για να μπουν στο Big 4 αμερικάνικου thrash, μαζί με τους Metallica, Slayer και Megadeth. Το παρασκήνιο όμως αυτής της δημιουργίας κρύβει απώλειες, ομηρικούς καβγάδες πίσω από την κονσόλα και μια πεισματική άρνηση προσαρμογής στους κανόνες των μεγάλων παραγωγών.
Η σκιά μιας μεγάλης απώλειας
Η ατμόσφαιρα κατά τη διάρκεια της σύνθεσης των νέων κομματιών ήταν εξαιρετικά βαριά, κυρίως επειδή το φθινόπωρο του 1986 ένα τραγικό δυστύχημα στη Σουηδία στέρησε τη ζωή του μπασίστα των Metallica. Η είδηση βύθισε όλη τη μουσική κοινότητα στο πένθος, με τα μέλη των Anthrax να βιώνουν την ξαφνική απώλεια από πολύ κοντά, μιας και βρίσκονταν στην ίδια ακριβώς περιοδεία στην Ευρώπη.
Το γεγονός αυτό γέμισε το συγκρότημα με ανείπωτη οργή, πίκρα και θλίψη. Όλη αυτή η αρνητική ενέργεια που προέκυψε από το σοβαρό τραύμα διοχετεύτηκε απευθείας στα νέα τραγούδια που δούλευαν, δίνοντάς τους μια αφόρητα επιθετική χροιά.
Ο ρυθμός των τυμπάνων έγινε αισθητά πιο καταιγιστικός, τα ριφ ακούγονταν πιο αιχμηρά και οι μελωδίες απέκτησαν έναν σαφώς πιο σκοτεινό χαρακτήρα. Η μουσική λειτούργησε πρακτικά ως η μοναδική διέξοδος για την τεράστια ψυχολογική πίεση που ένιωθαν, οδηγώντας με μαθηματική ακρίβεια σε συνθέσεις που κυριολεκτικά ξεχείλιζαν από ταχύτητα και ορμή.
Παράλληλα, η παντελής έλλειψη αυστηρών χρονοδιαγραμμάτων από την πλευρά της δισκογραφικής εταιρείας τούς έδωσε τον απαραίτητο χώρο και χρόνο να χτίσουν τα κομμάτια ακριβώς όπως τα φαντάζονταν. Δουλεύοντας εντατικά στον δικό τους χώρο στη Νέα Υόρκη, δοκίμασαν διαφορετικές ενορχηστρωτικές προσεγγίσεις και πρόσθεσαν ομαδικά φωνητικά που θύμιζαν παρέες στους δρόμους, τελειοποιώντας τις ταχύτητες πολύ πριν περάσουν την πόρτα του στούντιο για την τελική ηχογράφηση.
Μάχες πίσω από την κονσόλα
Φτάνοντας στην κρίσιμη στιγμή της ηχογράφησης, η μπάντα αποφάσισε να συνεργαστεί με έναν καταξιωμένο παραγωγό που είχε γράψει τεράστια ιστορία με εμβληματικά ονόματα της ροκ σκηνής κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του εβδομήντα, τον Eddie Kramer. Η επιλογή φάνταζε απολύτως ιδανική στα χαρτιά, μιας και όλα τα μέλη των Anthrax είχαν μεγαλώσει ακούγοντας τις μνημειώδεις δουλειές του με συγκροτήματα όπως οι Kiss και οι Led Zeppelin.
Παρ’ όλα αυτά, η πραγματικότητα μέσα στο στούντιο του Μαϊάμι αποδείχθηκε εντελώς διαφορετική από αυτό που ονειρεύονταν. Οι δύο πλευρές διαπίστωσαν πολύ γρήγορα πως είχαν εντελώς αντίθετο όραμα για τον ήχο που έπρεπε να έχει το “Among the Living“.
Ο πολύπειρος παραγωγός ήθελε να ακολουθήσει την εμπορική τάση της εποχής, η οποία επέβαλε εξαιρετικά καθαρές παραγωγές με εκτεταμένη χρήση εφέ και ψηφιακού βάθους. Επιδίωκε ένα αποτέλεσμα παρόμοιο με τις τεράστιες ραδιοφωνικές επιτυχίες που σημείωναν συγκροτήματα όπως οι Def Leppard. Αντίθετα, οι Anthrax αναζητούσαν με μανία έναν εντελώς ξηρό και απολύτως άμεσο ήχο που θα θύμιζε την ενέργεια των πρώτων πανκ δίσκων του 1977.
Οι καλλιτεχνικές αυτές διαφωνίες πήραν πολύ γρήγορα τη μορφή μιας ανοιχτής, καθημερινής σύγκρουσης, κάνοντας τις εντάσεις να ανέβουν κατακόρυφα. Οι φωνές ακούγονταν διαρκώς έξω από το δωμάτιο και τα επιχειρήματα έπεφταν στο τραπέζι με “άκομψο” τρόπο.
Οι Anthrax αρνούνταν πεισματικά να κάνουν την παραμικρή υποχώρηση, απαιτώντας την άμεση αφαίρεση κάθε ίχνους τεχνητής αντήχησης από τα τύμπανα και τα φωνητικά. Σκοπός τους ήταν να νιώθει ο ακροατής τον ήχο να τον χτυπάει κατευθείαν στο πρόσωπο, χωρίς κανένα φίλτρο να απαλύνει τη δύναμη της μουσικής τους.
Αυτός ο ψυχολογικός πόλεμος χαρακωμάτων μέσα στους τέσσερις τοίχους του στούντιο λειτούργησε τελικά υπέρ τους. Ο εκνευρισμός, η αμφισβήτηση και η διαρκής αγανάκτηση τούς έκαναν να παίξουν τα κομμάτια ακόμα πιο γρήγορα, πετυχαίνοντας εντυπωσιακή ακρίβεια και ασύγκριτα μεγαλύτερη ένταση.
Η διαδικασία της τελικής μίξης ολοκληρώθηκε λίγο αργότερα στις εξωτικές Μπαχάμες, όπου το συγκρότημα βρήκε επιτέλους τη χημεία με τον Kramer. Εκεί κατάφεραν να επιβάλουν πλήρως τη θέλησή τους και να διατηρήσουν ακέραιη την επιθετικότητα που χαρακτήριζε τον πυρήνα των συνθέσεων του thrash metal.
Παράλληλα, απέφυγαν συνειδητά τις τουριστικές απολαύσεις της παραθαλάσσιας περιοχής, μένοντας απόλυτα προσηλωμένοι στην ολοκλήρωση του “Among the Living”. Βρίσκονταν σε τέτοιο βαθμό απορροφημένοι από τον στόχο τους, που αδιαφόρησαν πλήρως ακόμα και για την παρουσία άλλων παγκοσμίως διάσημων καλλιτεχνών που ηχογραφούσαν στα γειτονικά στούντιο την ίδια ακριβώς περίοδο.
Η κουλτούρα της ποπ συναντά την κοινωνική οργή
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά και καινοτόμα στοιχεία αυτού του άλμπουμ είναι αναμφίβολα η πολυδιάστατη θεματολογία των στίχων του. Οι Anthrax διαφοροποιήθηκαν έντονα από τα υπόλοιπα μεγάλα συγκροτήματα της εποχής, καθώς απέφυγαν επιμελώς τα κλισέ και τα σκοτεινά στερεότυπα που κυριαρχούσαν στη σκηνή.
Αντίθετα, ενσωμάτωσαν με μαεστρία στοιχεία από την παγκόσμια ποπ κουλτούρα, τη λογοτεχνία τρόμου και τα αγαπημένα τους κόμικς, φτιάχνοντας ένα εντελώς δικό τους αφηγηματικό σύμπαν. Για παράδειγμα, τα βιβλία του Αμερικανού συγγραφέα τρόμου Στίβεν Κινγκ αποτέλεσαν βασική πηγή έμπνευσης, δίνοντας το όνομα στον ίδιο τον δίσκο και επηρεάζοντας άμεσα τόσο την αισθητική του εξωφύλλου όσο και κομμάτια που μιλούσαν για τα σκοτεινά μυστικά της ανθρώπινης φύσης.
Παράλληλα, η μπάντα αντλούσε αυτούσιο υλικό από χαρακτήρες σκληρών βρετανικών κόμικς, κάτι που αποδεικνύεται περίτρανα στο “I am the Law“. Το συγκεκριμένο τραγούδι μεταφέρει υποδειγματικά την αυστηρότητα ενός δυστοπικού κόσμου μέσα από βαριά ρυθμικά ριφ που καθηλώνουν τον ακροατή από το πρώτο δευτερόλεπτο.
Η δε εναλλαγή των ρυθμών μέσα στις συνθέσεις, περνώντας από φρενήρεις ταχύτητες σε αργά ξεσπάσματα που παρασύρουν τον κόσμο σε χορό, μαρτυρά τη συνθετική τους ευφυΐα. Αυτό ακριβώς το στοιχείο φαίνεται ξεκάθαρα και στο εξαιρετικά δυναμικό “Caught in a Mosh“.
Ταυτόχρονα με τη μυθοπλασία, το άλμπουμ καταπιάστηκε ανοιχτά με εξαιρετικά σοβαρά κοινωνικά και ιστορικά ζητήματα. Μέσα από στοχευμένες συνθέσεις, η μπάντα άσκησε οξεία κριτική σε πιεστικά σύγχρονα προβλήματα, με το εκρηκτικό “Indians” να αποτελεί μια μετωπική επίθεση στον τρόπο που η αμερικανική ιστορία αποσιώπησε τη γενοκτονία των γηγενών πληθυσμών. Οι στίχοι προήλθαν από την πραγματική αγανάκτηση των μουσικών όταν διάβασαν ρεπορτάζ για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης στους ινδιάνικους καταυλισμούς.
Επίσης, τα σοβαρά προβλήματα του εθισμού στα ναρκωτικά και η ολοκληρωτική καταστροφή που επιφέρουν, βρέθηκαν στο επίκεντρο με έξυπνους και συχνά κρυπτικούς τίτλους, με αφορμή πραγματικούς θανάτους αγαπημένων ηθοποιών. Αυτή ακριβώς η διττή φύση του “Among the Living”, όπου η φαντασία συνυπάρχει αρμονικά με τον κοινωνικό προβληματισμό, έκανε το έργο να ξεχωρίζει.
Η εξάπλωση και η τελική κυριαρχία
Φτάνοντας στην επίσημη κυκλοφορία του δίσκου την άνοιξη του 1987, παρατηρούμε ότι προκάλεσε τεράστια αίσθηση στις τάξεις των οπαδών του σκληρού ήχου σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι πωλήσεις ανέβηκαν με ασύλληπτα γοργούς ρυθμούς, ξεπερνώντας το μισό εκατομμύριο αντίτυπα στην αμερικανική αγορά και χαρίζοντας στο συγκρότημα τον πολυπόθητο χρυσό δίσκο. Επόμενο ήταν αυτή η εμπορική επιτυχία να ανοίξει διάπλατα τις πόρτες για τεράστιες παγκόσμιες περιοδείες που κράτησαν μήνες.
Το συγκρότημα βρέθηκε ξαφνικά να παίζει ζωντανά μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες θεατές σε θρυλικά φεστιβάλ της Ευρώπης, μοιραζόμενο την ίδια σκηνή με τα μεγαλύτερα μουσικά μεγαθήρια της εποχής. Οι ζωντανές τους εμφανίσεις έγιναν συνώνυμες της απόλυτης ενέργειας, οδηγώντας το κοινό να δημιουργεί γιγάντιους κύκλους ορμητικού χορού μπροστά από τη σκηνή. Εξαιτίας αυτής της καθολικής αποδοχής, η δυναμική της μπάντας εκτοξεύτηκε σε δυσθεώρητα επίπεδα που ούτε τα ίδια τα μέλη δεν είχαν τολμήσει να φανταστούν όταν έκαναν τα πρώτα τους βήματα.
Κάνοντας έναν συνολικό απολογισμό, η σημασία του “Among the Living” στην πορεία των Anthrax παραμένει πραγματικά ανυπολόγιστη. Αρχικά εξασφάλισε την οικονομική και καλλιτεχνική βιωσιμότητα του σχήματος σε μια εξαιρετικά ανταγωνιστική περίοδο, δίνοντάς τους παράλληλα το χρυσό διαβατήριο για μια μακροχρόνια καριέρα. Ακόμα και σήμερα, το άλμπουμ αποτελεί τον βασικό πυλώνα των ζωντανών συναυλιών τους, με τα περισσότερα τραγούδια να μην απουσιάζουν ποτέ από το σέτλιστ, ανεξάρτητα από τη χώρα εμφάνισης.
Τελικά, η επιλογή των Anthrax να πάνε κόντρα στο ρεύμα της εποχής και να παλέψουν με τους πάντες μέσα στο στούντιο τους δικαίωσε απόλυτα. Αυτή η παρέα από τη Νέα Υόρκη κατάφερε να φτιάξει ένα έργο με νεύρο, το οποίο αντέχει στον χρόνο και κρατάει ζωντανή την αληθινή, ωμή ουσία του thrash metal.
