Με μία ματιά...
Οι Breath After Coma, σχήμα της αθηναϊκής alternative και heavy σκηνής, ξαναβρέθηκαν ως μπάντα μετά από χρόνια ξεχωριστών projects και ετοιμάζουν κοινή εμφάνιση με τους Contra Limit στις 6 Νοεμβρίου. Στη συνέντευξη στο DEPART απαντούν για τη μουσική στην εποχή του swipe, για το AI που παράγει τραγούδια κατά παραγγελία και για το πώς άλλαξε το συναίσθημα πίσω από τους στίχους.
- Στην ερώτηση για το soundtrack της μπάντας, η απάντηση είναι μια ελληνική horror ταινία μικρού μήκους με κυνηγητό σε άγρια ορεινή ύπαιθρο.
- Η επανένωση των Breath After Coma έφερε και νέο πρόσωπο πίσω από τα τύμπανα, κάτι που η μπάντα συνδέει με φρέσκια δημιουργική κατεύθυνση.
- Το “Woke Up In Babel” ηχογραφήθηκε με στόχο να θυμίζει συναυλία, ενώ στο περσινό “Lunatics” η παραγωγή δούλεψε πιο ελεύθερα από τους περιορισμούς της σκηνής.
Οι Breath After Coma είναι πάλι μαζί στο προβάδικο και αυτή τη φορά δεν έχουν καμία διάθεση να κάνουν εκπτώσεις. Λίγες μέρες πριν ανέβουν στη σκηνή με τους Contra Limit στις 6 Νοεμβρίου, τους ρωτήσαμε για όσα τους κράτησαν μακριά, για όσα τους έφεραν πίσω και για όσα τους εκνευρίζουν σήμερα στη μουσική.
Το όνομά σας εμπεριέχει την ιδέα μιας αναπνοής μετά από μια άνω τελεία ή ένα κόμμα, μια παύση που δεν σημαίνει το τέλος της πρότασης. Αυτά τα χρόνια που μεσολάβησαν ήταν απλώς μια παρατεταμένη «αναπνοή» για να βρείτε ξανά τον βηματισμό σας ή χρειάστηκε να επαναπροσδιορίσετε εντελώς τη σχέση σας με τη μουσική;
Η σχέση μας με τη μουσική δεν σταμάτησε να υπάρχει, αφού συνεχίσαμε ο καθένας ξεχωριστά να ασχολείται με τα projects που κάνει. Ενωθήκαμε ξανά γιατί νιώσαμε ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να γράψουμε ως ομάδα μουσικές και να παίξουμε ξανά όλοι μαζί τα κομμάτια μας στη σκηνή, πράγμα που μας είχε λείψει πάρα πολύ.
Ζούμε σε μια εποχή που η μουσική βιομηχανία απαιτεί τραγούδια κάτω των 3 λεπτών, με άμεσο hook στα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα για να μην κάνει swipe ο ακροατής. Πώς επιβιώνει μια μπάντα που επενδύει στο χτίσιμο ατμόσφαιρας, στα δυναμικά ξεσπάσματα και στο να αφήνει το κομμάτι να αναπνεύσει;
Αυτό που λες είναι ένα μεγάλο ζήτημα στην εποχή μας και μπορεί να επηρεάσει πολύ το πώς σκέφτεται τη μουσική του ένας δημιουργός. Και κακώς. Πρέπει να θυμίζουμε συνέχεια στον εαυτό μας ότι το μισό μέρος της δημιουργίας είναι να εκπληρώνεις τη δική σου ανάγκη για έκφραση και για μοίρασμα με τους συνδημιουργούς του υλικού (στο πλαίσιο μιας μπάντας όπως εμείς). Αν δημιουργηθεί έτσι, θα κλειδώσει και το υπόλοιπο μισό μέρος της δημιουργικής διαδικασίας, που είναι η πρόσληψη.
Αν γίνει κι η μουσική content ολοκληρωτικά, ας αφήσουμε το AI να τη δημιουργεί εντελώς, που θα το κάνει μελετώντας όλα τα τελευταίας τάσης tricks δημιουργίας κατάλληλων hooks (όσο το γράφω, αν και το σκέφτομαι καυστικά, νιώθω και εκνευρισμό, γιατί ξέρω ότι πολλοί το κάνουν ήδη και νιώθουν και περήφανοι για τα slop τους).
Μοιράζεστε τη σκηνή στις 6 Νοεμβρίου με τους Contra Limit, δύο μπάντες που επιστρέφουν μετά από πολύ καιρό στην αθηναϊκή σκηνή και φέρνουν μια πολύ συγκεκριμένη, αυθεντική ενέργεια. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η συνύπαρξη; Βλέπετε το live περισσότερο σαν μια γιορτή της εγχώριας εναλλακτικής σκηνής ή σαν μια φιλική «κονταρομαχία» επί σκηνής;
Το βλέπουμε σαν μια αφορμή συνάντησης με ωραίους ανθρώπους που αγαπάνε τις ίδιες μουσικές με εμάς. Έχουν πολύ μεγάλη σημασία τα lives συγκροτημάτων του ήχου μας. Έχουν πολιτιστική αξία για τον κιθαριστικό ήχο της Αθήνας. Όσο «μικρά» ή «μεγάλα» κι αν είναι.
Ένα από τα δυνατά στοιχεία των Breath After Coma ήταν πάντα η ικανότητά σας να ισορροπείτε ανάμεσα σε βαριά, ογκώδη riffs και σε πολύ ταξιδιάρικες, μελωδικές γραμμές. Πότε καταλαβαίνετε στο προβάδικο ότι ένα κομμάτι έχει βρει τη σωστή του ισορροπία και δεν γέρνει ούτε προς το υπερβολικά «σκληρό» ούτε προς το «αδύναμο»;
Σε ευχαριστούμε για την ωραία παρατήρηση. Η αλήθεια είναι ότι προτού πάμε στο προβάδικο έχουμε στείλει ο ένας στον άλλο πάντα κάποιες ιδέες, κι έχω γράψει εγώ ήδη μελωδικές γραμμές από πάνω. Το περσινό “Lunatics” ήταν αρκετά βασισμένο σε riffs, όπως και κάποια παλιότερα κομμάτια μας. Δεν είναι πάντα αυτή η ανάγκη. Ίσως στο μέλλον κινηθούμε σε πιο «ανοιχτά» και τραγουδιστά κομμάτια. Δεν υπάρχει δηλαδή κάποια συνταγή που ακολουθούμε. Όλα τα κομμάτια προκύπτουν όπως προκύπτουν γιατί είμαστε αυτοί που είμαστε ως μουσικοί αλλά κι ως ακροατές μουσικής.
Οι στίχοι σας είχαν πάντα μια βιωματική, συχνά εσωστρεφή και υπαρξιακή χροιά. Όσο μεγαλώνουμε, αλλάζει ο τρόπος που διαχειριζόμαστε τα συναισθήματά μας. Γράφετε σήμερα στίχους από την ίδια θέση οργής και ανησυχίας όπως παλιά, ή η οπτική σας έχει γίνει πιο παρατηρητική και ώριμη;
Η οργή και η ανησυχία όλο και μεγαλώνουν. Ο ζόφος παλιά μας μετακινούσε. Τώρα πάει να γίνει content και συνήθεια. Μόνο οργή.
Όταν μια μπάντα επιστρέφει μετά από καιρό, η επιστροφή συνοδεύεται πάντα από προσδοκίες του κοινού που την περίμενε. Νιώθετε την πίεση να αποδείξετε ότι είστε ακόμα σχετικοί και δυνατοί στο σήμερα, ή η μόνη υποχρέωση που αναγνωρίζετε είναι απέναντι στους εαυτούς σας;
Αν αντιλαμβάνομαι καλά, τα «σχετικοί» και «δυνατοί» τα εννοείς μουσικά. Θα πω λοιπόν ότι αυτό είναι ένα στοίχημα που πρέπει αρχικά να κερδίσεις με τον εαυτό σου. Με τα χρόνια καταλαβαίνω ότι αυτό που πρέπει ένας μουσικός να κάνει είναι να νιώθει καταρχάς τίμια τη δουλειά του για τον ίδιο του τον εαυτό. Αν η αποδοχή έρθει από ανθρώπους που ξέρουν κι ακούνε τη μπάντα, είναι φανταστικό. Δεν είναι όμως απώτερος στόχος και δεν πρέπει να είναι.
Σίγουρα η επιβεβαίωση του κοινού σού δίνει ενίσχυση. Αλλά δεν επιβεβαιώνει καν απαραίτητα ότι κάνεις κάτι καλά και ποιοτικά με κριτήρια μουσικά. Ή ότι αυτό που δημιουργείς έχει τελικά αξία για σένα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού που λέω είναι ότι υπήρξαν εποχές στον σκληρό ήχο της Αθήνας που τα live ήταν γεμάτα χωρίς απαραίτητα να δημιουργείται κάτι επιδραστικό ηχητικά.
Στις ηχογραφήσεις σας δίνετε μεγάλη προσοχή στις λεπτομέρειες, τις στρώσεις των κιθαρών και την παραγωγή. Στο live όμως τα πάντα είναι πιο άμεσα, πιο επικίνδυνα. Πώς μεταφράζεται αυτή η ατμοσφαιρική πλευρά των Breath After Coma όταν ο ενισχυτής είναι στο 10 και το κοινό βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής;
Η αλήθεια είναι ότι με το “Woke Up In Babel” είχαμε επιλέξει μια πιο raw παραγωγή, με στόχο να θυμίζει το live στήσιμο. Στο περσινό “Lunatics” επιλέξαμε να μην περιορίσουμε την παραγωγή με κριτήριο το τι θα συμβαίνει στη σκηνή. Προσπαθούμε πλέον να αποδίδουμε όσο πιο πιστά γίνεται το υλικό, χωρίς όμως να ξεχνάμε ότι ο ήχος μας γράφεται για να παίζεται live.
Όταν ξεκινήσατε, η εγχώρια εναλλακτική/heavy σκηνή βρισκόταν σε μια συγκεκριμένη έξαρση. Πώς βλέπετε το τοπίο σήμερα; Υπάρχει ακόμα η αίσθηση της «κοινότητας» ανάμεσα στις μπάντες ή ο καθένας παλεύει πλέον μόνος του μέσα στο χάος των social media;
Δεν έχουμε πολύ καθαρή εικόνα για το τι συμβαίνει στις νέες μπάντες που δημιουργούνται. Νομίζω όμως ότι η πραγματικότητα είναι η τελευταία που ανέφερες. Και πρέπει οι άνθρωποι που είμαστε μέρος του χώρου (όλοι μας, μουσικοί κι ακροατές) να φροντίσουμε να διατηρούμε την κοινότητα της μουσικής μας. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι μέσα στα χρόνια δεν έχουμε κάνει πολύ καλούς φίλους από άλλες μπάντες. Απλώς πλέον ο καθένας κινείται κάπως μόνος. Έχω αυτή την εντύπωση.
Η μουσική χημεία είναι κάτι περίεργο: μπορεί να μείνει ανέπαφη όσα χρόνια κι αν περάσουν, ή μπορεί να χρειαστεί δουλειά από την αρχή. Πώς ήταν η στιγμή που μπήκατε ξανά όλοι μαζί στο προβάδικο; Ήταν όπως το θυμόσασταν ή υπήρχε μια μικρή αμηχανία που ξεθύμανε γρήγορα;
Με τους Breath After Coma κάτι συμβαίνει και κάθε φορά που βρισκόμαστε στο δωμάτιο μάς συνεπαίρνει ένα ηχητικό κύμα που δύσκολα βρίσκεις νομίζω. Είμαστε πολύ τυχεροί γι’ αυτό και γι’ αυτόν τον λόγο το διατηρούμε. Η προσθήκη μάλιστα του Άγγελου Σπυρόπουλου, που παίζει πλέον τύμπανα μαζί μας, άνοιξε ξεκάθαρα νέους ορίζοντες δημιουργικά.
Ποια είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον; Η μπάντα ήρθε για να μείνει ή πλέον θα το πάτε με τους δικούς σας ρυθμούς και για την απόλαυσή σας;
Θα κάνουμε και τα δύο. Συνεχίζουμε να γράφουμε μουσική και θα είμαστε εδώ.
Έτσι, για την αλλαγή, ας κλείσουμε με ένα δίλημμα. Αν η μουσική των Breath After Coma ήταν το soundtrack μιας ταινίας, τι είδους ταινία θα ήταν και ποιους ηθοποιούς θα θέλατε να δείτε στους πρωταγωνιστικούς ρόλους; Υπάρχει ήδη αυτή η ταινία ή θα είναι ένα νέο σενάριο;
Θα ήταν horror μικρού μήκους σε ξεραμένο τοπίο στην ελληνική επαρχία, θα τη σκηνοθετούσαν οι κινηματογραφιστές φίλοι μου Γιώργος Ηλιόπουλος και Άσπα Σιώκου, και θα έπαιζαν οι φίλες μου Ρόζυ Μονάκη, Χρύσα Κολοκούρη και Τερέζα Μόσχου σε κάποιου είδους παρανοϊκούς ρόλους που θα είχαν καταδίωξη μέσα στη δύσβατη ελληνική φύση. Ξεκάθαρα νέο σενάριο.
Ευχαριστούμε πολύ για τις ενδιαφέρουσες ερωτήσεις για τη μπάντα μας.
