Με μία ματιά...
Ο Clive Barker ξαναπιάνει το νήμα του “Hellraiser” και μιλάει καθαρά για όσα συνέβησαν όσο η σειρά δούλευε χωρίς αυτόν. Αφορμή στάθηκε το “Clive Barker’s Hellraiser: Revival”, το παιχνίδι που τον ξανάφερε δίπλα στον Doug Bradley. Ο δημιουργός περιγράφει την περίοδο των αδελφών Weinstein ως εποχή όπου τα σίκουελ έβγαιναν κυρίως για λόγους συμβολαίων. Μετά την επιστροφή των δικαιωμάτων του στα τέλη του 2021, κρατάει σημειώσεις για νέες ιστορίες και κοιτάζει προς τη Ρώμη και την Ιερά Εξέταση.
- Η πιο πρόσφατη ταινία της σειράς παραμένει το reboot του David Bruckner για το Hulu το 2022, με την Jamie Clayton στον ρόλο της Hell Priest.
- Τα αμερικανικά δικαιώματα για τη νουβέλα “The Hellbound Heart” και για το αρχικό σενάριο του “Hellraiser” επέστρεψαν στον Clive Barker τον Δεκέμβριο του 2021.
- Το “Clive Barker’s Hellraiser: Revival” κυκλοφορεί σε PlayStation 5, Xbox Series X|S, PC και Nintendo Switch 2.
Ο Clive Barker δεν έχει ξεμπερδέψει με το “Hellraiser”. Μιλώντας στο Dread Central με αφορμή την κυκλοφορία του “Clive Barker’s Hellraiser: Revival”, ο δημιουργός του μύθου άνοιξε χαρτιά για τα χρόνια που η σειρά προχωρούσε χωρίς τη δική του υπογραφή. Κρατάει σημειώσεις με ιδέες που περιμένουν εδώ και χρόνια και θέλει να τις δει να γίνονται ταινίες. Το παιχνίδι λειτούργησε για τον ίδιο και ως αφορμή και ως απόδειξη πως ο κόσμος που έστησε το 1987 έχει ακόμα δρόμο μπροστά του.
Στη συνέντευξη, ο Βρετανός περιέγραψε το “Revival” ως καμπανάκι για όποιον έχει εμπλακεί στη διαχείριση ενός franchise σαν αυτό. Το σκεπτικό που περνάει είναι πως οι παλιοί κόσμοι αντέχουν νέο υλικό, αρκεί κάποιος να μπει από άλλη πόρτα. Μεταφορά του παιχνιδιού σε ταινία δεν ανακοίνωσε, άφησε όμως να φανεί πως η τόλμη του τον ενδιαφέρει για τη μεγάλη οθόνη. Όπως είπε, έχει αρκετές ιδέες που θέλει να δει να παίρνουν σάρκα μέσα στο σύμπαν του “Hellraiser”.
Τι σήμανε για τον Clive Barker η επιστροφή των δικαιωμάτων;
Από τον Δεκέμβριο του 2021 ο δημιουργός έχει πίσω τα αμερικανικά δικαιώματα για τη νουβέλα “The Hellbound Heart” και για το αρχικό σενάριο της ταινίας. Η απάντησή του για το τι σήμανε αυτό δεν πάτησε καθόλου στη νομική πλευρά. Σήμαινε πως δεν θα χρειαζόταν ξανά να μπει στο γραφείο του Bob Weinstein και να ακούσει πως του χρωστούσαν λεφτά τα οποία θα έπαιρνε μόνο αν παρέδιδε ακόμα ένα σενάριο. Το παζάρι αυτό το χαρακτήρισε παλιό κόλπο του Hollywood και δήλωσε πως δεν ξαναμπαίνει σε τέτοια διαδικασία.
Μιλάμε για μια πρακτική που κουράζει όποιον τη ζήσει από μέσα. Τα χρήματα που σου ανήκουν γίνονται μοχλός πίεσης για να δώσεις κάτι άλλο, και η δουλειά σταματάει να έχει σχέση με το τι θέλεις να γράψεις. Στο σημείο αυτό της κουβέντας ο τόνος του Barker έγινε σαφώς πιο αιχμηρός από το υπόλοιπο της συνέντευξης. Η ανεξαρτησία, όπως την περιγράφει ο ίδιος, είναι η διαφορά ανάμεσα στο να φτιάχνεις κάτι επειδή το πιστεύεις και στο να παλεύεις με ξένες προτεραιότητες.
Γιατί βγήκαν τόσα σίκουελ του “Hellraiser”;
Για τις ταινίες της περιόδου Dimension ο δημιουργός ήταν κοφτός. Πολλές από αυτές, είπε, γυρίστηκαν με μοναδικό σκοπό να μείνουν τα δικαιώματα στα χέρια των αδελφών Weinstein. Τα budget μίκραιναν από τίτλο σε τίτλο, η φροντίδα λιγόστευε και η σειρά συνέχιζε να παράγει υλικό χωρίς λόγο ύπαρξης. Αρκετοί ικανοί άνθρωποι βρέθηκαν να δουλεύουν μέσα σε αυτό το πλαίσιο και να βγαίνουν χαμένοι από τη διαδικασία.
Την ευθύνη δεν τη φόρτωσε στους σεναριογράφους και στους σκηνοθέτες που πέρασαν από εκεί. Μίλησε για τον τρόπο που λειτουργεί η βιομηχανία σε ορισμένες περιπτώσεις και το χαρακτήρισε θλιβερό. Οι συμβιβασμοί και οι μάχες που απαιτούσε αυτή η δουλειά τον κούρασαν σε βαθμό που δηλώνει πως δεν τους ξαναδέχεται. Τα στούντιο έχουν επενδύσεις να προστατέψουν, λέει η άλλη πλευρά του επιχειρήματος, και το κόστος το πληρώνει πάντα το ίδιο το περιεχόμενο.
Πού ψάχνει ο Barker υλικό για τις επόμενες ιστορίες;
Ερωτηθείς για τις πιο σκοτεινές ιστορίες που θέλει ακόμα να πει, επιβεβαίωσε πως μαζεύει ιδέες σε μορφή σημειώσεων. «Θα ήθελα να το ξαναπιάσω και να το εξερευνήσω», ήταν η απάντησή του. Μια επίσκεψη στη Ρώμη και στο Βατικανό λειτούργησε ως αποκάλυψη, με τους πίνακες και τα γλυπτά από τη μία και τη σκοτεινή ιστορία της Ιεράς Εξέτασης από την άλλη. Όλο αυτό το οπτικό υλικό θέλει να το περάσει στη δική του εκδοχή της Κόλασης.
Ανάμεσα στις επιρροές που ανέφερε ξεχωρίζουν δύο ιταλικά κλασικά του τρόμου, το “Black Sunday” και το “Suspiria”. Υπάρχει και μια ιστορία με τον Lucio Fulci, ο οποίος του είχε πει πόσο αγαπούσε το “Hellraiser”. Ο Fulci γύριζε ταινίες που δεν έβγαζαν πάντα νόημα, είχαν όμως ξεκάθαρα δικό τους βλέμμα. Αυτό είναι και το ζητούμενο για τον Barker, να νιώθεις τον άνθρωπο πίσω από την κάμερα αντί για ένα προϊόν φτιαγμένο να μη χαλάσει καρδιά κανενός.
Τι φέρνει πίσω το “Revival”;
Η μυθολογία του “Hellraiser” χρειάζεται χώρο για να απλώσει, υποστηρίζει ο ίδιος, κάτι που ήδη συμβαίνει στα νέα κόμικς. Στις ταινίες θέλει να πάει ακόμα πιο μακριά, με ιδέες που περιμένουν στα παρασκήνια για διάφορα μέσα. Το παιχνίδι τον ξανάφερε δίπλα στον Doug Bradley, ο οποίος δανείζει τη φωνή του στον Pinhead, το πρόσωπο που έγινε συνώνυμο της σειράς και ξεκίνησε ως ένας από τους Cenobites, πλάσματα που κυνηγούν την αίσθηση μέχρι να σβήσει η γραμμή ανάμεσα στην ηδονή και στον πόνο.
Για τη σχέση των δύο, η διατύπωσή του ήταν σύντομη. «Ο Doug είναι ο Pinhead και ο Pinhead είναι ο Doug», είπε, περιγράφοντάς τους ως δύο μορφές που πιάνουν τον ίδιο χώρο. Το “Revival” κυκλοφορεί ήδη σε PlayStation 5, Xbox Series X|S, PC και Nintendo Switch 2, ενώ περιλαμβάνει και φόρο τιμής στον Ozzy Osbourne και στον Lemmy. Στην κριτική του Dread Central πήρε 4 στα 5, με τον συντάκτη να στέκεται στο πόσο σωστά πιάνει το ύφος της σειράς.
Μια ανησυχία υπήρχε από την αρχή και αφορούσε τη λογοκρισία. Ο δημιουργός φοβόταν πως το υλικό θα στρογγυλευόταν για να περάσει, και τελικά έμεινε έκπληκτος με το πόσο μακριά το πήγε η ομάδα ανάπτυξης. «Είμαι περήφανος σαν τρελός για το τελικό αποτέλεσμα», κατέληξε. Η τελευταία ταινία της σειράς παραμένει το reboot του David Bruckner το 2022 για το Hulu, με την Jamie Clayton ως Hell Priest, και η συνέχεια μοιάζει πια να εξαρτάται από το αν κάποιος θα ακούσει το καμπανάκι.
Insomnium: Netherworlds
Δέκατη δουλειά από μπάντα σε πλήρη έλεγχο των μέσων της. Χωρίς ανατροπές, με σταθερή γραφή από την αρχή ως το τέλος και μια συνεργασία που ξεχωρίζει. Για όποιον αγαπά το είδος, μία από τις πιο ολοκληρωμένες κυκλοφορίες της χρονιάς.
