Με μία ματιά...
Το foley είναι η τέχνη της εξαπάτησης, εκεί που τα φρούτα γίνονται σάρκες και ο ήχος γεννά εφιάλτες
- Το σινεμά τρόμου χρωστάει τους χειρότερους εφιάλτες του σε απλά φρούτα
- Η ηχητική ψευδαίσθηση ξεκίνησε από τον Jack Foley στα '30s
- Σπασμένα κόκαλα και κομμένες σάρκες γεννιούνται από διαλυμένα καρπούζια και πεπόνια
Το foley είναι η αναπαραγωγή καθημερινών ηχητικών εφέ που προστίθενται σε βίντεο, ταινίες και άλλες παραγωγές για να δώσουν όγκο στον ήχο. Αυτοί οι θόρυβοι μπορεί να προέρχονται από συνηθισμένα πράγματα, όπως τα βήματα στο πάτωμα, ο αέρας που φυσάει, τα παλαμάκια ή οι πόρτες που κλείνουν με δύναμη. Κάθε τέτοια προσθήκη κάνει το τελικό αποτέλεσμα να μοιάζει πιο ζωντανό.
Ουσιαστικά μιλάμε για κάθε ήχο, εκτός από τη μουσική ή την ομιλία, που αναπαράγεται τεχνητά για να δημιουργήσει ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα σε μια σκηνή. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τον θόρυβο μιας δυνατής καταιγίδας ή με το τρίξιμο μιας παλιάς πόρτας. Η μαγεία κρύβεται στη λεπτομέρεια.
Η ιστορία των ηχητικών εφέ και ο πρωτοπόρος Jack Foley
Η συγκεκριμένη τεχνική φέρει το όνομα του πρωτοπόρου των ηχητικών εφέ, Jack Foley, ο οποίος εργάστηκε στα στούντιο της Universal κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930. Ο Jack Foley και το μικρό του συνεργείο δημιουργούσαν ήχους σε πραγματικό χρόνο και τους συγχρόνιζαν με τις παραγωγές για να τους δώσουν μια αυθεντική αίσθηση. Δούλεψε σε πολλές ταινίες, γεγονός που τον έκανε επιτυχημένο στον τομέα του, κερδίζοντας παράλληλα πολλά βραβεία, όπως το Golden Reel των Motion Picture Sound Editors. Οι βασικές του μέθοδοι χρησιμοποιούνται ευρέως μέχρι σήμερα.
Ηχητικά εφέ τρόμου: Πώς τα φρούτα γίνονται "σάρκα"
Από το παράξενο και το υπερφυσικό μέχρι το άκρως αιματηρό και σατανικό, η δημιουργία ενός εφέ τρόμου απαιτεί φαντασία, ασυνήθιστα αντικείμενα και σίγουρα γερή προετοιμασία για αρκετή ακαταστασία. Είτε το πιστεύεις είτε όχι, το σκίσιμο και το κόψιμο φρούτων και λαχανικών αποτελούν συχνά την πηγή για σπασμένα κόκαλα, κομμένα σώματα και φωνές από ζόμπι σε αμέτρητες ταινίες. Αυτά τα στοιχεία μετατρέπονται σε σοκαριστικά, ζουμερά και γεμάτα αίμα ηχητικά εφέ κατά τη διάρκεια του μοντάζ και του συγχρονισμού της εικόνας.
Τα φρούτα και τα λαχανικά είναι ίσως οι καλύτερες πηγές για ήχους που θυμίζουν σκίσιμο σάρκας. Το να ανοίγεις ένα καρπούζι ή ένα πεπόνι στη μέση μπορεί να ακουστεί ακριβώς σαν ένα πτώμα που κομματιάζεται ή σαν ένα κομμάτι κρέας που ξεκολλάει από το σώμα ενός ζόμπι. Ίσως θυμάσαι τη διάσημη σκηνή του ντους από την ταινία “Psycho” του Alfred Hitchcock. Ο ήχος του μαχαιριού που μπαίνει στο σώμα της Janet Leigh δημιουργήθηκε βυθίζοντας επανειλημμένα ένα μαχαίρι σε ένα πεπόνι.
Σε ένα σχετικό ηχητικό πείραμα στο στούντιο, η βασική ιδέα ήταν να γίνει μια δοκιμή με ένα καρπούζι, ένα πεπόνι και λίγο σέλινο. Ο στόχος ήταν η ηχογράφηση φυσικών ήχων με την ελπίδα ότι το τελικό αποτέλεσμα θα ακούγεται σαν σκίσιμο σάρκας, κόκαλα που σπάνε και πλάσματα που τρέφονται. Ο τρόπος παρουσίασης αυτών των ήχων χωρίζεται σε δύο διακριτά μέρη. Αρχικά παρουσιάζονται οι καθαροί ήχοι επεξεργασμένοι χωρίς κανένα εφέ και στη συνέχεια ακολουθούν οι ίδιοι ακριβώς περασμένοι από διάφορα προγράμματα επεξεργασίας ήχου.
