Ο χάρτης του σκληρού ήχου άλλαξε βίαια μορφή στα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα, καθώς κάποιοι πιτσιρικάδες από το Αμβούργο πήραν τους τότε κανόνες και τους πέταξαν κατευθείαν στα σκουπίδια. Το “Keeper Of The Seven Keys: Part I” έσκασε σαν κεραυνός εν αιθρία για να λειτουργήσει ως το εγχειρίδιο του ευρωπαϊκού power metal. Η συγκεκριμένη κυκλοφορία των Helloween παραμένει το σημείο μηδέν για ένα ολόκληρο μουσικό ρεύμα που γέμισε τα στάδια σε όλο τον πλανήτη τα επόμενα χρόνια. Το σχήμα άφησε οριστικά στο παρελθόν τις υπερβολικά σκοτεινές θεματολογίες επιλέγοντας να παίξει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, απίστευτη καθαρότητα και μια πρωτόγνωρη αισιοδοξία.
Εκείνη την περίοδο η κατάσταση στο στρατόπεδο του γκρουπ θύμιζε καζάνι που βράζει εν αναμονή των νέων ηχογραφήσεων. Ο Kai Hansen είχε φτάσει ξεκάθαρα στα όρια της αντοχής του προσπαθώντας να παίξει απαιτητικά κιθαριστικά μέρη και ταυτόχρονα να τραγουδήσει σωστά τα κομμάτια. Η φωνή του τον εγκατέλειπε σταδιακά κατά τη διάρκεια της εξαντλητικής προηγούμενης περιοδείας δημιουργώντας τεράστιο πρόβλημα στις ζωντανές εμφανίσεις τους. Η γενναία απόφαση να αφήσει το μικρόφωνο για να αφοσιωθεί αποκλειστικά στις έξι χορδές έσωσε τελικά το συγκρότημα από την πρόωρη διάλυση. Το βάρος έπεσε αναπόφευκτα στην ανεύρεση του κατάλληλου αντικαταστάτη, επειδή τα νέα κομμάτια ζητούσαν πλέον κρυστάλλινη καθαρότητα.
Λύση στο φαινομενικό δημιουργικό αδιέξοδο έδωσε μια εντελώς τυχαία ανακάλυψη. Ο Michael Weikath επέμενε εξ αρχής να δώσουν την ευκαιρία σε έναν δεκαοκτάχρονο πιτσιρικά με το όνομα Michael Kiske, αγνοώντας τους ενδοιασμούς του Hansen για τη φωνητική του χροιά. Μπαίνοντας στο στούντιο, ο πιτσιρικάς έπιασε με χαρακτηριστική ευκολία νότες που οι υπόλοιποι δεν μπορούσαν καν να φανταστούν, διαλύοντας κάθε αμφιβολία μέσα σε ελάχιστα λεπτά. Η προσθήκη του νέου τραγουδιστή κλείδωσε οριστικά την κλασική σύνθεση της μπάντας. Έχοντας αυτή την εξωπραγματική φωνή στη μηχανή τους, οι συνθέτες βρήκαν το ιδανικό όπλο για να υλοποιήσουν τα μεγαλεπήβολα σχέδιά τους.
Δημιουργώντας ένα διπλό concept κόντρα στις εντολές της δισκογραφικής
Φτάνοντας στο δημιουργικό ζενίθ τους, ο αρχικός στόχος των μελών αφορούσε τη δημιουργία ενός διπλού concept δίσκου γεμάτου φαντασία, μαγεία και επικές μάχες μεταξύ καλού και κακού. Τα περισσότερα τραγούδια βρίσκονταν ήδη έτοιμα στα συρτάρια των δημιουργών τους περιμένοντας απλώς την τελική ηχογράφηση. Η δισκογραφική Noise Records έπαθε πραγματικό πανικό με αυτή την ιδέα θεωρώντας το εγχείρημα εξαιρετικά ριψοκίνδυνο για ένα σχήμα με τόσο μικρή πορεία. Οι ιθύνοντες της εταιρείας φοβήθηκαν την εμπορική καταστροφή ενός διπλού άλμπουμ, αναγκάζοντας το γκρουπ να κόψει το ολοκληρωμένο υλικό ακριβώς στη μέση. Η ήττα σε αυτή την εξοντωτική διαπραγμάτευση άφησε μια μεγάλη πικρία στα μέλη.
Αυτός ο αναγκαστικός τεμαχισμός του υλικού δημιούργησε μια πολύ ξεκάθαρη και ιδιαίτερη δυναμική στο πρώτο μισό της ιστορίας. Οι γρήγορες συνθέσεις του Kai Hansen κυριάρχησαν ολοκληρωτικά στο τελικό tracklist διατηρώντας ισχυρούς δεσμούς με τις speed καταβολές τους. Την ίδια ακριβώς περίοδο, ο Weikath αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας μένοντας ουσιαστικά στο περιθώριο. Ο ίδιος υποστήριξε αργότερα πως είχε καταναλώσει μια απαγορευμένη ουσία που περιείχε εντομοκτόνο DDT προκαλώντας του ένα έντονο και επίμονο τρέμουλο στα χέρια. Αυτή η μυστηριώδης ασθένεια έβγαλε τον βασικό συνθέτη εκτός μάχης από το μεγαλύτερο μέρος των ηχογραφήσεων, αφήνοντας τον Hansen να χτίσει μόνος του ολόκληρο το κιθαριστικό μέρος.
Μέσα στο φημισμένο στούντιο Horus Sound του Αμβούργου στήθηκε ένα εντελώς ανορθόδοξο σκηνικό για να προχωρήσουν οι διαδικασίες. Το σχήμα δούλεψε με δύο διαφορετικούς παραγωγούς σε εντελώς ξεχωριστές βάρδιες για να κερδίσει πολύτιμο χρόνο. Ο Tommy Newton δούλευε τη μέρα αποκλειστικά μαζί με τον Hansen χτίζοντας τα ρυθμικά θεμέλια των κομματιών. Ο έτερος παραγωγός Tommy Hansen αναλάμβανε τη νυχτερινή βάρδια μαζί με τον νεοφερμένο Kiske. Ο τραγουδιστής ξυπνούσε στις δέκα το βράδυ ηχογραφώντας τα απαιτητικά φωνητικά του μέσα στα άγρια μεσάνυχτα, μια μέθοδος που απέδωσε τελικά τα μέγιστα στο ηχητικό αποτέλεσμα.
Μιμούμενοι κινηματογραφικές παραγωγές επιχείρησαν να δώσουν έναν τρισδιάστατο αέρα στον τελικό ήχο χρησιμοποιώντας πρωτοποριακές τεχνικές ηχογράφησης για την εποχή. Τα εφέ και τα πλήκτρα μπήκαν στο παιχνίδι εξυπηρετώντας αποκλειστικά τις ανάγκες των συνθέσεων χωρίς να καπελώνουν τις βασικές μελωδίες. Ο ευρύχωρος ήχος της παραγωγής βοήθησε τα τραγούδια να αναπνεύσουν σωστά αναδεικνύοντας τις λεπτομέρειες των ενορχηστρώσεων. Μια τόσο καθαρή και αστραφτερή μίξη αποτελούσε τεράστιο ρίσκο για μια μπάντα του σκληρού ήχου, καταλήγοντας στην πράξη να γίνει το μεγαλύτερο ατού της συγκεκριμένης δουλειάς. Η απουσία της παραδοσιακής μουντάδας επέτρεψε στις ακουστικές κιθάρες και στα ατμοσφαιρικά περάσματα να λάμψουν με τον δικό τους τρόπο.
Συνδυάζοντας την ακραία ταχύτητα με πρωτόγνωρες επικές μελωδίες
Ακούγοντας τα τραγούδια σήμερα καταλαβαίνει κανείς αμέσως τη χρυσή γέφυρα που χτίστηκε επιτυχημένα ανάμεσα σε δύο εντελώς διαφορετικούς μουσικούς κόσμους. Τα μέλη κράτησαν ατόφια την ταχύτητα και την ενέργεια προσθέτοντας διπλές κιθάρες που θύμιζαν έντονα τις ένδοξες μέρες του βρετανικού ήχου. Η ειδοποιός διαφορά βρισκόταν πλέον στη γενικότερη διάθεση και τη φωτεινή ατμόσφαιρα των συνθέσεων. Η μουντή αισθητική του παρελθόντος έδωσε τη θέση της σε μια εκτυφλωτική αισιοδοξία που μετέτρεψε τη σκληρή μουσική σε μια τεράστια γιορτή ανύψωσης. Τα ρεφρέν κόλλαγαν κατευθείαν στο μυαλό του ακροατή, ενόσω το ρυθμικό τμήμα συνέχιζε να σφυροκοπά αλύπητα και με χειρουργική ακρίβεια.
Κεντρικός πυλώνας αυτού του μουσικού οράματος δεσπόζει το ομώνυμο έπος “Halloween” που αποτελεί από μόνο του ένα ολόκληρο κεφάλαιο. Πρόκειται για ένα δεκατριάλεπτο μεγαθήριο που συνδυάζει αριστοτεχνικά τα πάντα μέσα στις νότες του. Αλλάζει διαρκώς τέμπο ενσωματώνοντας κλασικά στοιχεία για να χτίσει μια απίστευτα μυστηριώδη ατμόσφαιρα γύρω από τη γνωστή κέλτικη γιορτή. Το συγκρότημα δημιούργησε ένα κολοσσιαίο σε διάρκεια κομμάτι που ρέει σαν γάργαρο νερό κρατώντας τον ακροατή κολλημένο στα ηχεία σε κάθε δευτερόλεπτο. Η εταιρεία το πετσόκοψε αφαιρώντας οκτώ ολόκληρα λεπτά για τις ανάγκες του βίντεο κλιπ καταστρέφοντας προσωρινά τη μαγεία του.
Κάθε φιλόδοξη κυκλοφορία χρειάζεται απαραίτητα κομμάτια ικανά να λειτουργήσουν ως δόλωμα για το ευρύ ραδιοφωνικό κοινό. Το εμβληματικό “Future World” ανέλαβε ακριβώς αυτόν τον δύσκολο ρόλο σημειώνοντας τεράστια και απρόσμενη εμπορική επιτυχία παγκοσμίως. Διαθέτει ένα εξαιρετικά πιασάρικο ρεφρέν, καθαρές rock επιρροές και έναν ρυθμό που σε αναγκάζει αυτομάτως να κουνήσεις το κεφάλι σου. Μέσω αυτού του ύμνου η μπάντα απέδειξε πως μπορεί να γράφει τραγούδια που κατακτούν τα charts διατηρώντας ταυτόχρονα ακέραιο τον χαρακτήρα της. Το “A Tale That Wasn’t Right” πρόσθεσε κατόπιν την απαραίτητη συναισθηματική φόρτιση, κερδίζοντας και τους πιο σκεπτικιστές οπαδούς με την απίστευτη ερμηνεία.
Πηγαίνοντας στα λιγότερο προβεβλημένα κομμάτια ανακαλύπτει κανείς τον πραγματικό κορμό αυτού του μνημειώδους έργου. Το “I’m Alive” και το “Twilight Of The Gods” λειτουργούν ως οι τέλειες μηχανές παραγωγής αδρεναλίνης με ταχύτητες που ζαλίζουν. Τα διπλά κιθαριστικά σόλο ξετυλίγονται με τεράστια δεξιοτεχνία δημιουργώντας έναν ήχο που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του. Σε αυτά ακριβώς τα τραγούδια ο Kiske αποδεικνύει την ικανότητά του να περνάει από τις χαμηλές συχνότητες σε διαπεραστικές ψηλές νότες χωρίς την παραμικρή απώλεια ενέργειας. Το ρυθμικό δίδυμο των Markus Grosskopf και Ingo Schwichtenberg προσφέρει το απαραίτητο τσιμεντένιο υπόβαθρο στηρίζοντας ολόκληρο το οικοδόμημα.
Κατακτώντας τα παγκόσμια charts πριν έρθει η εσωτερική κατάρρευση
Τρομακτική υπήρξε η αποδοχή από τον κόσμο και τον μουσικό τύπο από την πρώτη κιόλας μέρα της επίσημης κυκλοφορίας. Το γκρουπ μετατράπηκε με ταχύτατους ρυθμούς στην αιχμή του δόρατος για ολόκληρη την ανερχόμενη γερμανική σκηνή. Τα συναυλιακά μεγέθη άρχισαν να μεγαλώνουν ανεξέλεγκτα βάζοντας τους μουσικούς σε εντελώς νέα και αχαρτογράφητα νερά. Το απόγειο αυτής της πορείας σημειώθηκε με την εμφάνισή τους στο φεστιβάλ Monsters of Rock παίζοντας μπροστά σε πάνω από εκατό χιλιάδες οπαδούς. Η Ευρώπη και η Ιαπωνία υποκλίθηκαν στο νέο φαινόμενο, αναγνωρίζοντας τους Γερμανούς ως τους φυσικούς διαδόχους των γιγάντων της προηγούμενης γενιάς.
Πίσω από τη λαμπερή βιτρίνα της παγκόσμιας επιτυχίας τα θεμέλια είχαν ήδη αρχίσει να τρίζουν εξαιρετικά επικίνδυνα. Η διοίκηση πίεζε αφόρητα τους μουσικούς για συνεχείς εξοντωτικές περιοδείες σε όλες τις ηπείρους αναζητώντας παράλληλα ολοκαίνουργιο υλικό. Ο Hansen επιθυμούσε διακαώς να κατεβάσει τους ρυθμούς για να βρει ξανά τις χαμένες δημιουργικές του ανάσες. Τον έστειλαν αμέσως από την Αμερική κατευθείαν στην Ιαπωνία επιβαρύνοντας ανεπανόρθωτα τον ταλαιπωρημένο οργανισμό του. Αυτή η συσσωρευμένη κούραση σε συνδυασμό με τις συνεχείς διαμάχες για τα δικαιώματα οδήγησαν τον βασικό συνθέτη στην οριστική αποχώρηση, βυθίζοντας εκατομμύρια οπαδούς σε θλίψη.
Διαχρονικά μιλώντας, ελάχιστοι δίσκοι μπορούν να υπερηφανεύονται με τόσο θράσος ότι γέννησαν ένα ολόκληρο μουσικό είδος από το μηδέν. Αυτός ο χαρακτηριστικός ήχος αντιγράφτηκε από αμέτρητα συγκροτήματα στις επόμενες δεκαετίες χωρίς ποτέ να χάσει τη μοναδική του λάμψη. Το υλικό δεν ακούγεται στο ελάχιστο παλιό στα αυτιά του σημερινού ακροατή. Η ιστορία δικαίωσε πανηγυρικά το σχήμα και η ιστορική επανένωση που έφερε ξανά τους Kiske και Hansen δίπλα στους Helloween, γνώρισε την αποθέωση. Αυτό το άλμπουμ παραμένει η περίτρανη απόδειξη πως η μουσική μπορεί να σε κάνει να χαμογελάς διαρκώς.
