Μετά τα σκηνικά του 2022 και με τη συναυλία των Metallica να έχει ανοίξει γνωστές άτυπες κόντρες, ένα ήταν βέβαιο. Ότι η συναυλία των Iron Maiden παρέμενε ένα στοίχημα τεράστιας σημασίας στο αθηναϊκό metal τοπίο. Γιατί τα χρόνια περνάνε, ο κυνισμός αυξάνεται, οι απαιτήσεις και τα διαδικτυακά νεύρα μεγαλώνουν. Σε έναν τέτοιο κόσμο μπορεί μια θρυλική μπάντα να ικανοποιήσει αυτούς που μεγάλωσαν μαζί τους στο τώρα;
Οι προβλέψεις καταρρακτώδους βροχής διαψεύστηκαν και το ΟΑΚΑ ξαναγέμισε με κόσμο. Σαφώς όχι στα επίπεδα των Metallica αλλά αυτό δεν είναι αρνητικό. Όχι όταν μπορείς να εξυπηρετηθείς ανθρώπινα, να μη χάνεις τους Gojira περιμένοντας για ένα μπουκάλι νερό. Ούτε όταν μπορείς να φύγεις από το στάδιο χωρίς ατελείωτο στρίμωγμα. Σίγουρα οι Maiden αξίζουν πολύ παραπάνω κοινό (μιλάμε για αδιαμφισβήτητους θρύλους), αλλά από την άλλη στο ελληνικό καλοκαίρι μετράει και το να μπορείς να μην αισθάνεσαι παστός. Και όσο και να αποκαρδιωθήκαμε που δεν ήμασταν περισσότεροι, σίγουρα ένα κομμάτι μας ανακουφίστηκε.
ANTHRAX
Μιλώντας για τους Anthrax, σίγουρα δεν αποτελούν ηχητικά το ιδανικό opening. Το νεοϋορκέζικο βερμουδάτο thrash επί σκηνής λίγη σχέση έχει με το λυρισμό και τη θεατρικότητα των Maiden, ασχέτως του ότι αρκετό από το κοινό αρέσκεται και στους δύο. Αλλά μη γελιόμαστε, και οι ίδιοι οι Anthrax υποκλίνονται και οφείλουν τα άπειρα στους Βρετανούς. Και η χαρά τους φαινόταν επί σκηνής.
Γιατί ακόμα και αν δεν τους γουστάρεις, ακόμα και αν δεν τους θεωρείς μέρος του Big 4, δεν γίνεται να μην περάσεις καλά σε ένα live τους. Από τη στιγμή που βγήκαν με το “Among The Living” η ένταση ανέβηκε και οι ίδιοι άρχισαν να σαρώνουν τη σκηνή. Και στα υπόλοιπα 7 κομμάτια απολαύσαμε ένα απόλυτα τυπικό μεν, απολαυστικό μέχρι τελευταίας νότας setlist με όλα τα must. “Madhouse”, “Caught In A Mosh”, “Metal Thrashing Mad” μετατρέπουν το ΟΑΚΑ σε ένα μικρό πεδίο thrash μάχης. Ο Joey Belladonna εξακολουθεί να διατηρείται σε άριστη κατάσταση, ο Scott Ian παραμένει ένα ρυθμικό κτήνος.
Η υπόλοιπη εμφάνιση τους τίμησε τον Judge Dredd με το “I Am The Law”, τους Trust με το “Antisocial” και τον Joe Jackson με το “Got The Time”. Φυσικά το κλείσιμο θα ερχόταν με τον πολεμικό χορό του “Indians” και άπαντες ικανοποιημένους. Ο ήχος δεν ήταν στα καλύτερά του, κάποια σημεία μπούκωναν λίγο παραπάνω αλλά σίγουρα οι Anthrax έκαναν το καλύτερο δυνατόν. Και δε μείναμε ανικανοποίητοι.
IRON MAIDEN
Το “Doctor, Doctor” ακούστηκε λίγα λεπτά πριν τις 9 και όλοι ξέραμε τι σήμαινε αυτό. Είχε έρθει επιτέλους η ώρα να λάβουμε τις απαντήσεις που χρειαζόμασταν. Το “Ides Of March” ξεκινάει, οι κραυγές αυξάνονται και τότε η έκρηξη. “Murders In The Rue Morgue”. Πρώτη εμφάνιση της περιοδείας και βρίσκονται σε δαιμονική φόρμα. Με έναν Harris να παραμένει αγέρωχος και έναν Dickinson να έχει υπογράψει κάποιο συμβόλαιο με τον Σατανά για να διατηρεί τέτοια φόρμα.
Η αλητεία του “Wrathchild” φέρνει υστερία και οκ, κάποιοι θυμηθήκαμε τον Di’ Anno και λίγο βουρκώσαμε. Κι αν δε βουρκώσαμε εκεί, τότε σίγουρα αυτό έγινε στο “Killers”. Aδιανόητο κομμάτι σε μια αδιανόητη εκτέλεση, προσαρμοσμένη στα μέτρα και τα σταθμά του τώρα αλλά χωρίς να χάνει την επικότητά του.
Δε φεύγουμε ακόμα από εκείνη την περίοδο, μένει το συγκλονιστικό “Phantom Of The Opera” και η ανατριχίλα του. Μόνο τότε μπορούμε να προχωρήσουμε. Και το “Number Of The Beast” εξακολουθεί να είναι ένα highlight κάθε εμφάνισης τους. Όχι όμως όσο αυτό που θα ακολουθούσε. Γιατί όσοι γεννηθήκαμε κάπου μετά το ’80 δεν είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε ζωντανά το “Infinite Dreams”. Και αυτή ήταν μια στιγμή που πολλοί την είχαν άχτι, ίσως και περισσότερο από το “Alexander The Great”- για το οποίο εννοείται ότι μας έκανε καζούρα ο Dickinson.
Τα μυστήρια των πυραμίδων και ο μυστικισμός του “Powerslave” απλώνονται ατμοσφαιρικά σε όλο το στάδιο και μόνο τότε συνειδητοποιούμε πόσο μεγάλο live ζούμε. Κάπου μεταξύ συναυλίας και υπερθεάματος, εξακολουθούμε να χαμογελάμε και να χοροπηδάμε σα μικρά παιδάκια. Το ίδιο και με το αιώνιο riff του “2 Minutes To Midnight” και το γύρισμα της γέφυρας πριν το ρεφραίν. Αλλά αυτό που δεν περιμέναμε με τίποτα ήταν το “Rime Of The Ancient Mariner” και το τρομακτικό του μεγαλείο. Κανονικά μέχρι τότε θα περίμενε κανείς να είναι φανερή η πτώση της απόδοσης της μπάντας. Αλλά με δέος συνειδητοποιούμε ότι παραμένουν εκεί ψηλά. Και μάλιστα σε κομμάτια που ξεπερνάνε τα 5 λεπτά με πολύ απαιτητικές φωνητικές γραμμές.
Το “Run To The Hills” μετά από αυτό φαντάζει σχεδόν σα safe διάλειμμα για ξεκούραση. Όχι ότι ο κόσμος μένει αδιάφορος, κάθε άλλο. Αλλά είναι από τα σιγουράκια μιας Maiden συναυλίας. Αυτό που δεν ήταν σιγουράκι και μας έρχεται σα σφαλιάρα ήταν το “Seventh Son Of A Seventh Son”, επίσης μια συγκλονιστική στιγμή που μας κάνει να λέμε ότι ζούμε ιστορικές στιγμές. Η αγγλική σημαία του “Trooper” οδηγεί σε μαζική κραυγή της μελωδικής γραμμής του και το “Hallowed Be Thy Name” εξακολουθεί να είναι στο top-3 των ανατριχιαστικότερων στιγμών τους. Και μετά το ομώνυμο του “Iron Maiden” έρχεται για ένα επικό φινάλε. Ή μήπως όχι;
Το “Aces High” μας βρίσκει σε πολεμική διάθεση. Και ακόμα κι αν έχουμε βραχνιάσει το ρεφραίν το φωνάζουμε με όση δύναμη έχει μείνει. Κρατάμε όμως λίγες. Γιατί χωρίς το “Fear Of The Dark”, ακόμα κι αν έχουμε βαρεθεί να το ακούμε, δε θα πήγαιναν πουθενά. Και ναι, ακόμα κι αν το βαριόμαστε στα μεταλλάδικα, live πάντα θα αποτελεί μια μαγική στιγμή. Και το “Wasted Years” μας βρίσκει αισιόδοξα να μιλάμε για το καλύτερο live των Maiden στην Ελλάδα τα τελευταία κάμποσα χρόνια. Μια συγκλονιστική εμπειρία που ξανακέρδισε την πίστη και των πλέον κακοπροαίρετων σε αυτούς. Τέρμα η μιζέρια, μόνο Maiden.
Το “Aces High” μας βρίσκει σε πολεμική διάθεση. Και ακόμα κι αν έχουμε βραχνιάσει το ρεφραίν το φωνάζουμε με όση δύναμη έχει μείνει. Κρατάμε όμως λίγες. Γιατί χωρίς το “Fear Of The Dark”, ακόμα κι αν έχουμε βαρεθεί να το ακούμε, δε θα πήγαιναν πουθενά. Και ναι, ακόμα κι αν το βαριόμαστε στα μεταλλάδικα, live πάντα θα αποτελεί μια μαγική στιγμή. Και το “Wasted Years” μας βρίσκει αισιόδοξα να μιλάμε για το καλύτερο live των Maiden στην Ελλάδα τα τελευταία κάμποσα χρόνια. Μια συγκλονιστική εμπειρία που ξανακέρδισε την πίστη και των πλέον κακοπροαίρετων σε αυτούς. Τέρμα η μιζέρια, μόνο Maiden.
