Οι Iron Maiden πέρασαν την πόρτα των Kingsway Studios του Λονδίνου τον Ιανουάριο του 1980, έχοντας ελάχιστο χρόνο στη διάθεσή τους, έναν εντελώς αδιάφορο παραγωγό και μια αυτοσχέδια χάρτινη μασκότ. Ήταν πέντε παιδιά της εργατικής τάξης που ετοιμάζονταν να ηχογραφήσουν τον πρώτο τους δίσκο, χωρίς κανείς να περιμένει ότι θα γράψουν ιστορία. Στις 14 Απριλίου, το ομώνυμο ντεμπούτο τους κυκλοφόρησε επίσημα και σάρωσε τα πάντα στο πέρασμά του, αλλάζοντας οριστικά τον τρόπο που έμοιαζε, ακουγόταν και συμπεριφερόταν η heavy metal μουσική.
Οι ίδιοι, μάλιστα, εξεπλάγησαν περισσότερο από όλους. Ο Steve Harris ήταν μόλις 23 ετών όταν δημιούργησε το συγκρότημα ανήμερα τα Χριστούγεννα του 1975. Οι Iron Maiden δούλεψαν σκληρά και έπαιξαν σε κάθε πιθανή μουσική τρύπα του Λονδίνου μέχρι να καταφέρουν να υπογράψουν με την EMI, χάρη στη δυναμική του “The Soundhouse Tapes”. Ποια ήταν η ανταμοιβή τους για όλη αυτή την προσπάθεια; Είχαν στη διάθεσή τους μόλις δεκατρείς ημέρες για να ολοκληρώσουν ένα ολόκληρο άλμπουμ!
Ηχογραφώντας χωρίς καμία απολύτως καθοδήγηση
«Ξέραμε ότι αυτό που είχαμε ήταν μοναδικό σε σχέση με κάθε άλλη μπάντα εκείνης της εποχής», θα έλεγε αργότερα ο Paul Di’Anno. Ο ήχος τους ήταν όντως ξεχωριστός, διατηρώντας μια εντελώς ακατέργαστη αισθητική. Η δισκογραφική εταιρεία έφερε τον Will Malone για την παραγωγή, μια επιλογή που κανείς από το συγκρότημα δεν μπορούσε να κατανοήσει πλήρως.
Ο Malone ειδικευόταν στις ορχηστρικές ενορχηστρώσεις, έχοντας ελάχιστη επαφή με τον σκληρό ήχο, και περνούσε τον περισσότερο χρόνο των ηχογραφήσεων διαβάζοντας το περιοδικό Country Life και καπνίζοντας πούρα. «Δεν έκανε τίποτα άλλο», θυμάται χαρακτηριστικά ο Harris.
Ελλείψει ουσιαστικής καθοδήγησης από τον Malone, τα μέλη της μπάντας εμπιστεύτηκαν το ένστικτό τους. Ο ηχολήπτης Martin Levan προερχόταν από τον χώρο των κλασικών ηχογραφήσεων και η επαφή του με τον σκληρό ήχο αποτέλεσε μια πραγματική δοκιμασία για εκείνον.
Παρ’ όλα αυτά, στάθηκε δίπλα τους στις τοποθετήσεις των μικροφώνων και στις αποφάσεις της μίξης, ενώ το συγκρότημα έπαιζε μέχρι τελικής πτώσης. Το αποτέλεσμα ήταν ωμό και εντελώς χαοτικό. Αυτό ακριβώς, όμως, επιζητούσαν, καθώς αποτύπωνε την αστείρευτη ενέργεια που εξαπέλυαν κάθε βράδυ στις ζωντανές τους εμφανίσεις.
Μουσική γεμάτη ορμή και επαναστατική διάθεση
Η δημιουργία του άλμπουμ έμοιαζε με τη συναρμολόγηση ενός πανκ φανζίν γεμάτου power chords. Το ντεμπούτο των Iron Maiden μπήκε στη σκηνή χωρίς καμία απολύτως διάθεση για λεπτότητα. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα και το στακάτο riff του “Prowler”, γίνεται ξεκάθαρο πως το συγκρότημα είχε σκοπό να αγνοήσει κάθε κανόνα.
Παρόλο που ο Harris εξέφραζε συχνά την περιφρόνησή του για το punk, η επιθετικότητα αυτού του είδους διαπερνά σχεδόν κάθε σύνθεση. Παράλληλα, ο Di’Anno προσέδωσε στα κομμάτια μια αίσθηση κινδύνου βγαλμένη από τους δρόμους, χάρη στο χαρακτηριστικό του ύφος και την απόφασή του να αποφύγει εντελώς την τυπική εμφάνιση ενός metal frontman.
Το “Running Free” καθιερώθηκε αμέσως ως το πιο επαναστατικό κομμάτι του δίσκου, αποτελώντας έναν ύμνο για το να είσαι απένταρος, τσαντισμένος και περήφανος για αυτό. Ο Di’Anno ξεκαθαρίζει ότι το κομμάτι καμία σχέση δεν έχει με κάποιο υποτιθέμενο skinhead παρελθόν του. «Όλα αυτά είναι μ@λακίες», ανέφερε χαρακτηριστικά αργότερα. «Αλλά είναι ένα επαναστατικό τραγούδι, έτσι δεν είναι; Είναι μια δήλωση του “άντε γ@μήσου, δεν θα κάνω αυτό που θες”».
Η ορμή του δίσκου, βέβαια, πλαισιωνόταν αρμονικά από πιο σύνθετες μουσικές κατευθύνσεις. Οι progressive επιρροές του Harris αναδύονται στο “Phantom of the Opera”, μια πολυμερή σύνθεση που άνοιξε τον δρόμο για την εμμονή του metal με τα λογοτεχνικά έπη. Το κομμάτι χτίζεται με δεξιοτεχνία σε στρώματα, συνδυάζοντας απόκοσμες μελωδίες, καλπάζοντες ρυθμούς και συνεχείς αλλαγές στο τέμπο.
Παράλληλα, συνθέσεις όπως τα “Strange World” και “Remember Tomorrow” αναδεικνύουν μια απροσδόκητη αυτοσυγκράτηση και ευαισθησία, ενώ το ορχηστρικό “Transylvania” λειτουργεί ως ξεκάθαρη απόδειξη των υψηλών μουσικών ικανοτήτων της μπάντας. Η κεντρική δήλωση του ντεμπούτου των Iron Maiden είναι σαφής: punk αγριότητα, prog μυαλό και απόλυτη άρνηση υποταγής στους κανόνες.
Η γέννηση της πιο αναγνωρίσιμης μασκότ
Πέρα από τη μουσική τους, οι Maiden έκαναν μια εξίσου ηχηρή δήλωση μέσω της εικόνας τους. Το εξώφυλλο του ντεμπούτου τους σύστησε στον κόσμο τον Eddie –να στέκεται απειλητικά κάτω από μια λάμπα δρόμου– τη φιγούρα που έμελλε να εξελιχθεί στην πιο αναγνωρίσιμη μασκότ του metal. Ο Derek Riggs, ένας άνεργος καλλιτέχνης με αδυναμία στον Lovecraft και την παρακμή του Λονδίνου, φιλοτέχνησε αυτή την αρχική εικόνα, η οποία προηγουμένως είχε απορριφθεί από όλα τα καλλιτεχνικά γραφεία.
Ο Riggs ενδεχομένως να μην είχε φανταστεί ποτέ ότι δημιουργούσε το πιο διαχρονικό είδωλο του metal. Εμπνεύστηκε κατά τη διάρκεια μιας βραδινής του βόλτας στο Finsbury Park, κάτω από το φως του φεγγαριού. Εκεί, η αντίθεση ανάμεσα στους κίτρινους φανούς του δρόμου και το απόκοσμο μπλε φως της σελήνης αποτυπώθηκε έντονα στο μυαλό του.
Ο Eddie αποτέλεσε, ουσιαστικά, τον καθρέφτη της εποχής: μια φιγούρα που ισορροπούσε ανάμεσα στο καρτούν, το πτώμα και την ωμή διαμαρτυρία. Οι Iron Maiden έκαναν κάτι παραπάνω από το να βάλουν απλώς έναν σκελετό στο εξώφυλλο του δίσκου τους, αφού έθεσαν τα θεμέλια για μια οπτική μυθολογία που θα εξελισσόταν εντυπωσιακά με κάθε νέα τους κυκλοφορία.
Όταν ο μάνατζερ Rod Smallwood αντίκρισε τον πίνακα “Electric Matthew Says Hello”, ζήτησε από τον Riggs να προσθέσει «περισσότερα μαλλιά» και κάπως έτσι γράφτηκε ιστορία. Ο Eddie απέκτησε ένα mullet και το συγκρότημα βρήκε το πρόσωπο που θα στοίχειωνε μπλουζάκια, αφίσες περιοδειών και εφηβικά υπνοδωμάτια για δεκαετίες.
Κατά τη διάρκεια των ζωντανών εμφανίσεων, το κεφάλι της μασκότ εξοπλίστηκε με σωλήνες ενυδρείου, εκτοξεύοντας ψεύτικο αίμα στο φινάλε του “Iron Maiden”. Το κοινό λάτρευε αυτή τη θεατρικότητα, την ίδια στιγμή που το τότε μουσικό κατεστημένο αδυνατούσε πλήρως να κατανοήσει και να διαχειριστεί μια τόσο ακραία εικόνα.
Η κατάληψη της τηλεόρασης με τους δικούς τους όρους
Μέχρι τις αρχές του 1980, η εκρηκτική ενέργεια των Iron Maiden είχε αρχίσει να προσελκύει το ενδιαφέρον του mainstream. Όταν η μπάντα εξασφάλισε μια θέση στο “Top of the Pops”, οι υπεύθυνοι της εκπομπής ζήτησαν την παρουσίαση του “Running Free” μέσω playback, ακολουθώντας το αυστηρό και καθιερωμένο πρωτόκολλο. Το συγκρότημα αρνήθηκε κατηγορηματικά και επέλεξε να αποδώσει το κομμάτι ζωντανά, παίζοντας ανάμεσα σε εντελώς μπερδεμένους οπαδούς της ποπ που προσπαθούσαν αμήχανα να συγχρονιστούν με τους δίδυμους κιθαριστικούς ρυθμούς.
Αυτή ήταν η παρθενική φορά που ένα συγκρότημα της metal σκηνής απαιτούσε να παίξει ζωντανά στη συγκεκριμένη εκπομπή. Οι παραγωγοί του BBC βρέθηκαν σε κατάσταση πανικού, προσπαθώντας να βρουν τρόπο να ρυθμίσουν σωστά τα μικρόφωνα για μια τόσο δυνατή μπάντα. Η τελική εμφάνιση αποδείχθηκε εκρηκτική, αρκετά αμήχανη για το περιβάλλον του καναλιού, και σίγουρα εντελώς αξέχαστη.
Το τηλεοπτικό κοινό, συντονισμένο για να ακούσει ρυθμούς ντίσκο φιλικούς προς τα charts, ήρθε ξαφνικά αντιμέτωπο με το “Running Free” στην πιο άγρια και αυθεντική του μορφή. Οι Maiden κατέλαβαν έναν από τους μεγαλύτερους mainstream θεσμούς και τον έκαναν απόλυτα δικό τους για τρία ολόκληρα λεπτά.
Οι εσωτερικές τριβές και η αλλαγή σελίδας
Η ενότητα που χαρακτήριζε τον ήχο τους άρχισε σταδιακά να χάνεται στο εσωτερικό του συγκροτήματος. Οι punk καταβολές και η γενικότερη συμπεριφορά του Di’Anno προκαλούσαν συνεχείς τριβές. Ένα βράδυ αποφάσισε να εμφανιστεί στη σκηνή φορώντας ένα pork pie καπέλο, με μοναδικό σκοπό να ενοχλήσει τον Harris, καθώς είχε κουραστεί από τα ατελείωτα σόλο και τον έντονο ελιτισμό που εξέπεμπε η metal κουλτούρα.
«Συνήθιζα να απολαμβάνω να εκνευρίζω τον Steve και το κοινό», θα παραδεχόταν αργότερα ο ίδιος. Η κατάσταση έφτασε στα άκρα όταν ο τραγουδιστής προσπάθησε να ακυρώσει την εμφάνισή του σε μια συναυλία, επικαλούμενος πονόλαιμο. Ο Harris δεν δίστασε να πάρει τη θέση του και να αναλάβει τα φωνητικά, αφήνοντας τον Di’Anno να παρακολουθεί εξαγριωμένος από τα παρασκήνια.
Μέχρι τη στιγμή που η μπάντα άρχισε να δουλεύει πάνω στο “Killers”, ήταν σαφές ότι ο Di’Anno δεν θα έμενε για πολύ ακόμα. Ο Dennis Stratton επίσης αντικαταστάθηκε – εν μέρει λόγω της αγάπης του για συγκροτήματα όπως οι Eagles και της προτίμησής του να περνά χρόνο με το road crew. Τη θέση του πήρε ο Adrian Smith, η αρχική τους επιλογή για κιθαρίστας, και μέχρι το 1981 είχε προσχωρήσει ο Bruce Dickinson, εκτοξεύοντας τους Iron Maiden στην αρένα.
Με το πέρασμα των χρόνων, τόσο ο Di’Anno όσο και ο Stratton αναπολούν την κυκλοφορία του δίσκου με τεράστια υπερηφάνεια. «Αυτά τα δύο άλμπουμ ήταν καθοριστικά», ξεκαθάρισε αργότερα ο Di’Anno. «Όταν γνώρισα τους Metallica, Pantera, Sepultura, μου είπαν ότι αυτοί οι δίσκοι τούς ώθησαν να ασχοληθούν με τη μουσική».
Η απαρχή ενός μύθου
Η παραγωγή είναι αναμφίβολα τραχιά και στερείται το γυάλισμα των μεταγενέστερων δίσκων τους. Το ντεμπούτο των Iron Maiden καταφέρνει να αντέχει στον χρόνο ακριβώς χάρη σε αυτές τις ατέλειες. Ακούγεται ακριβώς σαν αυτό που είναι: μια μπάντα που μαθαίνει να βρυχάται σε πραγματικό χρόνο. Το υβρίδιο punk-metal, οι proto-prog δομές των τραγουδιών και η αφιλτράριστη αγωνία συγκλίνουν με μοναδικό τρόπο σε μια τέλεια καταιγίδα νεανικής δημιουργίας.
3ερισσότερα από 40 χρόνια μετά, το ντεμπούτο των Iron Maiden παραμένει το ίδιο ζωντανό. Μετά τον θάνατο του Di’Anno, οι οπαδοί επέστρεψαν σε αυτόν τον δίσκο με γνήσια νοσταλγία και βαθιά ευλάβεια. Η κυκλοφορία εισήλθε ξανά στα UK Rock & Metal Charts και ανέβηκε στο Official Downloads Chart – ένα κατόρθωμα σχεδόν ανήκουστο για ένα άλμπουμ 43 (!) ετών. Για μια γενιά που δεν πρόλαβε ποτέ τους Maiden σε κάποιο μικρό κλαμπ, αποτέλεσε μια εκ νέου ανακάλυψη του αρχέγονου ήχου τους. Ήταν η γνωριμία με μια μπάντα πριν από τα τεράστια στάδια, πριν από το ιδιωτικό αεροπλάνο και πριν από τη μυθολογία τους, τότε που η μουσική αποτελούσε το μοναδικό τους όπλο.
Εκ των υστέρων, το “Iron Maiden” αποτελεί ένα γνήσιο προσχέδιο επαναστατικότητας μεταμφιεσμένο σε ροκ δίσκο. Γι’ αυτό ακριβώς διατηρεί την τεράστια σημασία του μέχρι σήμερα. Η αξία του κρύβεται στην απόλυτη άρνησή του να κυνηγήσει την τελειότητα. Ξεκίνησε αυθόρμητα, χωρίς καμία πρόθεση να προκαλέσει μια τεράστια αλλαγή στη μουσική, και τελικά κατάφερε ακριβώς αυτό.
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Artist: Iron Maiden
Album: Iron Maiden
Label: EMI
Release Date: 14/04/1980
Genre: Heavy Metal, NWOBHM
1. Prowler
2. Remember Tomorrow
3. Running Free
4. Phantom of the Opera
5. Transylvania
6. Strange World
7. Charlotte the Harlot
8. Iron Maiden
Producer: Will Malone
Iron Maiden: Paul Di’Anno (Φωνή), Dave Murray (Κιθάρα), Dennis Stratton (Κιθάρα), Steve Harris (Μπάσο), Clive Burr (Τύμπανα)
