Η Janis Joplin υπήρξε πολλά πράγματα, αλλά έγινε γνωστή ως τραγουδίστρια, μουσικός, ζωγράφος, ποιήτρια, χορεύτρια και στιχουργός. Ήταν η απόλυτη ιέρεια των blues και η πρώτη γυναίκα πραγματική ροκ σταρ. Η μοναδική λευκή ερμηνεύτρια που στάθηκε δικαιωματικά δίπλα στη Billie Holiday. Χρόνια μετά τον θάνατό της, η φωνή της Janis Joplin συνεχίζει να ηχεί σαν υπενθύμιση πως η αλήθεια, όταν τραγουδιέται, δεν πεθαίνει ποτέ.
Γεννημένη στις 19 Ιανουαρίου 1943 στο Port Arthur του Τέξας, η Janis Joplin μεγάλωσε σε μια μικρή, συντηρητική πόλη που δεν άντεχε τους διαφορετικούς. Στο σχολείο χαρακτηριζόταν «περίεργη», «ατίθαση» και «αγοροκόριτσο», τίτλοι που αργότερα θα γίνονταν παράσημα για την ελευθερία της.
Από παιδί ξεχώριζε για την αγάπη της στα blues και τη soul, και για τις φωνές των μαύρων τραγουδιστριών. Το 1966 εντάχθηκε στους Big Brother and the Holding Company, τη μπάντα που θα την εκτοξεύσει στη φήμη. Με το “Piece of My Heart” (1968) γίνεται η φωνή μιας γενιάς που φλέγεται για αλήθεια και ένστικτο. Ακολουθούν οι Kozmic Blues Band και Full Tilt Boogie Band, μέσα από τις οποίες χαράζει τον δικό της δρόμο, ένα κράμα blues, soul και ροκ γεμάτο πόνο, πάθος και ελευθερία. Μια μουσική εξομολόγηση δίχως φίλτρα.
Η φωνή της ήταν τραχιά, γεμάτη πόνο και πάθος, σαν κάτι να έσπαγε κάθε φορά λίγο ακόμα για να αφήσει χώρο στην αλήθεια, στα άλμπουμ “I Got Dem Ol’ Kozmic Blues Again Mama!” και στο μεταθανάτιο “Pearl” (1971), η Janis Joplin καθιέρωσε έναν ήχο που δεν μπορούσες να αγνοήσεις, ωμό, συναισθηματικό και βαθιά ανθρώπινο, ενώ τραγούδια όπως “Cry Baby“, “Summertime“, “Try (Just a Little Bit Harder)” και “Me and Bobby McGee” έγιναν διαχρονικά σύμβολα ελευθερίας, ευαισθησίας και εσωτερικής πάλης.
Ήταν η πρώτη φορά που μια γυναίκα στη ροκ σκηνή δεν προσπάθησε να είναι «όμορφη» ή «κομψή», αλλά απλώς αληθινή, και αυτό αρκούσε, κάτι που επιβεβαιώθηκε το καλοκαίρι του 1969 όταν ανέβηκε στη σκηνή του Woodstock μπροστά σε μισό εκατομμύριο ανθρώπους που πίστευαν ακόμη πως η μουσική μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο, μετατρέποντάς την οριστικά από μουσικό σε σύμβολο ελευθερίας, όπως η ίδια το είχε συνοψίσει: «Δεν τραγουδάω για να διασκεδάσω. Τραγουδάω για να νιώσω ζωντανή».
Ήταν φεμινίστρια στην πράξη, πολιτικά ανυπάκουη και παιδί των ’60s χωρίς να το προσποιείται, σε μια εποχή αντρικών ροκ ειδώλων, η Janis Joplin ανέβηκε στη σκηνή με τα ίδια ρούχα, το ίδιο πάθος και την ίδια ένταση, μιλώντας ανοιχτά για τη μοναξιά, την αγάπη και την ανάγκη να ζεις χωρίς μάσκες. Φίλη των hippies, αντίθετη στον πόλεμο του Βιετνάμ και ελεύθερη με κάθε τρόπο, στο σώμα, στο πνεύμα, στη μουσική και στην ψυχή, σε έναν κόσμο αντρικής κυριαρχίας στάθηκε ισότιμα χωρίς να ζητήσει άδεια και, παρότι δεν αυτοπροσδιοριζόταν ως φεμινίστρια, με την παρουσία της έδειξε τι σημαίνει γυναικεία δύναμη, αντιστεκόμενη στις κοινωνικές συμβάσεις και μιλώντας για τη ρευστή σεξουαλικότητα και την ανάγκη να αγαπηθεί κανείς ακριβώς όπως είναι.
Η Janis Joplin έκανε, με τον δικό της τρόπο, μια επανάσταση, γιατί το να είσαι αληθινός σε έναν ψεύτικο κόσμο είναι πράξη αντίστασης, έφυγε στις 4 Οκτωβρίου 1970, στα μόλις 27 της χρόνια, μπαίνοντας στο λεγόμενο Club 27 μαζί με τον Jimi Hendrix και τον Jim Morrison, κι όμως, τόσα χρόνια μετά, η παρουσία της παραμένει ζωντανή, συνοψισμένη ίσως καλύτερα στη φράση της: «Don’t compromise yourself. You are all you’ve got.»
