Με μία ματιά...
Δεκαετίες μετά τον Dr. X, ο Geoff Tate ξαναπιάνει με το “Operation: Mindcrime III” το νήμα του πιο ιερού concept album της metal. Η φωνή του δεν γέρασε καθόλου. Το έδαφος γύρω της μοιάζει αδειανό. Ο τίτλος ζητάει πολύ περισσότερα.
- Τρία δυνατά τραγούδια και μια σπουδαία ερμηνεία κρατούν όρθιο έναν δίσκο που αλλιώς θα ξεχνιόταν.
- Η τριλογία κλείνει με τον θύτη στο μικρόφωνο και δείχνει πόσο δύσκολα ξαναγράφεται ένα ορόσημο του metal.
- Ο Geoff Tate κρατά μόνος του τον δίσκο όρθιο, με τα υπόλοιπα μέλη να μένουν σε ρόλο σκιάς.
Το “Operation: Mindcrime III” του εμβληματικού Geoff Tate είναι ένας δίσκος που από την πρώτη στιγμή κουβαλά ένα τεράστιο, σχεδόν ασήκωτο φορτίο. Φιλοδοξεί να σταθεί επάξια δίπλα σε ένα από τα πιο επιδραστικά concept albums στην ιστορία του metal και συγκρίνεται, θέλοντας και μη, τόσο με το αξεπέραστο “Operation: Mindcrime” του 1988 όσο και με το αμφιλεγόμενο, εν τέλει αξιοπρεπές “Operation: Mindcrime II” του 2006 των αγαπημένων, τεράστιων Queensrÿche. Το τελικό αποτέλεσμα στέκεται συμπαθητικό και σε στιγμές αρκετά ενδιαφέρον, συνολικά πάντως άνισο και σαφώς κατώτερο των προσδοκιών που δημιουργεί το ίδιο του το όνομα.
Σε σύγκριση με το πρώτο “Mindcrime”, η απόσταση είναι προφανώς χαώδης. Το αρχικό άλμπουμ ήταν ένας δίσκος-μνημείο που ξεπερνά τα στενά όρια του metal, με ξεκάθαρη αφηγηματική γραμμή, τραγούδια που λειτουργούσαν και ανεξάρτητα και ως κομμάτια ενός ευρύτερου παζλ, και συνθέσεις που έμειναν διαχρονικές. Το “III” δεν πλησιάζει καν αυτή τη συνοχή ούτε τη συνθετική ευφυΐα, και μάλλον δε θα μπορούσε, το παιχνίδι ήταν χαμένο από την αρχή. Οι ιδέες έρχονται και φεύγουν, τα κομμάτια είναι στην πλειοψηφία τους mid-tempo, σπάνια χτίζονται προς μια πραγματική κορύφωση και τίποτα δεν δίνει την αίσθηση του «αναγκαίου» επόμενου κεφαλαίου.
Ακόμα και σε σχέση με το “Operation: Mindcrime II”, που είχε δεχτεί σκληρή κριτική για την έκτασή του και τα fillers του, το νέο άλμπουμ μοιάζει πιο ήπιο και λιγότερο φιλόδοξο. Το δεύτερο μέρος, με όλα του τα προβλήματα, είχε ένταση, θυμό και κάποιες πραγματικά δυνατές στιγμές, ας μην ξεχνάμε το εξαιρετικό ντουέτο με τον Ronnie James Dio στο “Chase”. Το τρίτο μέρος δύσκολα δικαιολογεί τον τίτλο του και δύσκολα στέκεται ως ουσιαστική συνέχεια.
Η θεματολογία επικεντρώνεται αυτή τη φορά στον Dr. X και στην έννοια της εξουσίας, της χειραγώγησης και της ιδεολογίας ως μηχανισμού ελέγχου. Η ιδέα να ειπωθεί η ιστορία από την πλευρά του χειριστικού θύτη και όχι του θύματος έχει πραγματικό βάθος, χωρίς να φτάνει τη δύναμη της αρχικής αφήγησης. Ίσως μάλιστα εδώ η σύγκριση με το “Operation: Mindcrime” να είναι άδικη, αφού στιχουργικά τουλάχιστον το “Operation: Mindcrime III” στέκεται σε υψηλό επίπεδο.
Το μεγάλο, αδιαμφισβήτητο ατού του άλμπουμ είναι η φωνή του Geoff Tate. Η φωνητική του κατάσταση είναι εντυπωσιακή και σε αρκετά σημεία θυμίζει γιατί θεωρείται ακόμα ένας από τους κορυφαίους τραγουδιστές του είδους, παρά τα 67(!) του χρόνια. Με ένταση και θεατρικότητα δίνει συναισθηματικό βάρος ακόμα και σε κομμάτια που συνθετικά δεν τον υποστηρίζουν. Χωρίς τις ερμηνείες του, ο δίσκος δε θα είχε σχεδόν κανένα ενδιαφέρον.
Η συνθετική δουλειά κινείται σε μέτρια επίπεδα. Τα riffs είναι λειτουργικά και χωρίς έμπνευση, οι μελωδίες δεν μένουν στο μυαλό και οι ενορχηστρώσεις πατούν σε γνώριμες, ασφαλείς λύσεις. Όλα γίνονται «σωστά» και σχεδόν τίποτα δεν γοητεύει ή προκαλεί ενθουσιασμό. Οι αποδόσεις των υπόλοιπων μελών είναι επαγγελματικές και προσεγμένες, χωρίς προσωπικότητα ή κάποιο στοιχείο που να ξεχωρίζει πραγματικά. Η απουσία ενός Chris DeGarmo είναι εδώ εμφανής.
Μέσα σε αυτό το γενικά άνευρο σύνολο υπάρχουν και στιγμές που ξεχωρίζουν. Το εισαγωγικό “The Scene Of The Crime” δημιουργεί ατμόσφαιρα και θυμίζει το παλιό concept-driven πνεύμα της σειράς. Το “Power” είναι ίσως το πιο άμεσο και στιβαρό τραγούδι του δίσκου, με καλό ρυθμό και έντονη φωνητική παρουσία, ενώ το “A Monster Like Me” λειτουργεί ως πιο συναισθηματικό κλείσιμο και προσπαθεί, με σχετική επιτυχία, να δώσει δραματικό βάθος στην ιστορία.
Συνολικά, το “Operation: Mindcrime III” ακούγεται χωρίς δυσφορία, δύσκολα όμως θα κρατήσει σε βάθος χρόνου το ενδιαφέρον των οπαδών των Queensrÿche και του Geoff Tate. Η ανισότητά του και η μέτρια συνθετική έμπνευση το κρατούν μακριά από το να δικαιώσει τον ιστορικό τίτλο που φέρει. Πρόκειται για μια τίμια, σε μεγάλο βαθμό περιττή επιστροφή σε ένα ένδοξο παρελθόν, που σώζεται χάρη στη φωνή του Geoff Tate και όχι χάρη στη μουσική της ουσία. Τολμώ να πω πως οι σύγχρονοι Queensrÿche συνεχίζουν να ακούγονται πιο ουσιαστικοί στις δισκογραφικές τους δουλειές. Ο Geoff Tate μας έχει χαρίσει εξαιρετικές και συγκινητικές ζωντανές εμφανίσεις, δείχνει όμως για ακόμα μια φορά πως δεν έχει κάτι να προσφέρει συνθετικά και αναμασά το ένδοξο παρελθόν του.
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Artist: Geoff Tate
Album: Operation: Mindcrime III
Release Date: 03/05/2026
Genre: Progressive metal
1. The Scene of the Crime
2. You Know My Fucking Name
3. The Answer
4. Vulnerable
5. I’ll Eat Your Heart Out
6. Do You Still Believe?
7. The Devil’s Breath
8. Ascension
9. Set You Free
10. Descension
11. Power
12. You Can’t Walk Away Now
13. A Monster like Me
Geoff Tate: Operation: Mindcrime III
Μια επιστροφή που στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στον τραγουδιστή της. Ο Geoff Tate παραμένει σπουδαίος ερμηνευτής και το υλικό γύρω του σπάνια ανταποκρίνεται. Για τους πιστούς θα βρεθούν τρεις τέσσερις στιγμές που αξίζουν, για όλους τους άλλους ο τίτλος υπόσχεται πολύ περισσότερα από όσα παραδίδει.
