Με μία ματιά...
Οι Κοινοί Θνητοί μετατρέπουν τη μουσική τους σε όχημα για την κοινωνική αφύπνιση. Με στίχους γεμάτους αλήθεια, υψώνουν φωνή για τους αγώνες του χθες και του σήμερα. Είναι η παρέα που τραγουδά περήφανα για την εργατική τάξη.
- Η τεράστια αξία τους κρύβεται στο γεγονός ότι επιλέγουν συνειδητά να σταθούν στη σωστή πλευρά της ιστορίας.
- Αποδεικνύουν πως η τέχνη οφείλει να παίρνει θέση και να εκφράζει τις αγωνίες της εργατικής τάξης.
- Η δωρεάν συναυλία της δεκαετίας στο Σκοπευτήριο Καισαριανής ξεχωρίζει γιατί τιμά έμπρακτα τους διακόσιους εκτελεσμένους αγωνιστές.
Και έρχεται εκείνη η στιγμή που θα πρέπει να μετρήσεις το μπόι σου. Και ξέρεις κάτι; Καμιά φορά η μουσική σου από μόνη της δεν φτάνει. Άσε τη μουσική σου. Η δουλειά σου, το οτιδήποτε με το οποίο καταπιάνεσαι, δεν είναι από μόνο του αρκετό. Έχει σημασία και ο τρόπος, το περιεχόμενο αυτού. Και μοιάζει οξύμωρο, αλλά καμιά φορά μπορεί αυτό που λες να είναι σημαντικότερο από τον τρόπο. Κάποιες φορές, ό,τι και αν είναι τ’ άστρα, ακόμα και από αυτά που βγάζεις τη γλώσσα σου, όταν τελικά ευθυγραμμίζονται, έχεις ένα αποτέλεσμα σαν αυτό που έχουν οι Κοινοί Θνητοί.

Ίσως ο πρόλογός μου για ένα συγκρότημα να φαίνεται περίεργος, υποθέτω, όμως, ότι και οι ίδιοι δεν θέλουν να αντιμετωπίζονται απλώς ως ένα μουσικό σχήμα. Στη σημερινή εποχή που διάφοροι καλοθελητές προσπαθούν να μας πείσουν ότι υπάρχει Τέχνη που δεν είναι στρατευμένη, μία παρέα από το Αλιβέρι και ολίγον από Αυστραλία, έρχεται να πάρει θέση με σαφήνεια. Και γίνεται ακόμα καλύτερο αν σκεφτείς ότι, όταν οι αντίστοιχοι της αντίπερα όχθης κάνουν ό,τι μπορούν για να κρύψουν τις θέσεις τους, οι Κοινοί Θνητοί τις φέρνουν όσο πιο μπροστά μπορούν.
Άλλωστε, όπως έχουν πει και οι ίδιοι, σε μερικών το DNA είναι γραμμένοι όλοι οι λόγοι που δεν είναι γενναίοι. Οι ίδιοι, όμως, δεν φοβούνται να πάρουν θέση με κάθε πιθανό τρόπο, και όχι μόνο μουσικά. Και έχει μεγάλη σημασία ο λόγος που δεν το κρύβουν. Είναι, βλέπετε, από τη σωστή πλευρά της ιστορίας. Ανήκουν σε αυτή των χαμένων, των 200 εκτελεσμένων στην Καισαριανή, και όχι σε εκείνη των νικητών τύπου Άδωνι. Κάποιοι λοιπόν, όπως οι Κοινοί Θνητοί, νιώθουν χρέος απέναντι στην ίδια τη ζωή να το φέρουν αυτό μπροστά.
Έτσι, αυτή η παρέα που υπερήφανα τραγουδά για την τάξη της, την εργατική, που όλα τα έχει παράξει, επιλέγει να γιορτάσει τα 10 χρόνια της στο ίδιο σημείο όπου 200 άνθρωποι στάθηκαν απέναντι στον ναζιστή κατακτητή και, ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, επέλεξαν χωρίς σκέψη τον θάνατο. 200 άνθρωποι που κάποιοι βάλθηκαν να μας μείνουν στο μυαλό απλώς ως «200 Έλληνες αγωνιστές», παραβλέποντας πως Έλληνες, βλέπετε, ήταν και οι Χίτες και οι δοσίλογοι, όπως Έλληνες ήταν και τα μέλη της κυβέρνησης που λάκισαν προς κάθε γωνία του πλανήτη όταν μπήκαν οι Γερμανοί στη χώρα. Οι συγκεκριμένοι ήταν κομμουνιστές, και όταν βρίσκεσαι στις πλάτες τέτοιων γιγάντων, νιώθεις περηφάνια για αυτό που είσαι και το δηλώνεις με θάρρος.
Μια πλευρά που έχει εξαιρετικά μεγάλη σημασία να πιάσουμε αφορά το κόστος εισόδου. Το ότι είναι ανύπαρκτο, κυριολεκτικά μηδέν, έχει την αξία του, ωστόσο αποκτά μεγαλύτερη όταν σκεφτούμε την εναλλακτική. Οι Κοινοί Θνητοί είναι από τα συγκροτήματα που μπορούν να μαζέψουν μια χιλιάδα κόσμο και με 15 ευρώ εισιτήριο. Θα μπορούσαν να το βάλουν στο δεκάρικο, και πάλι πρώτοι μάγκες θα ήταν, ωστόσο επιλέγουν να παίξουν δωρεάν. Επιλέγουν να μπουν μέσα, γιατί, όπως είπα και πριν, για αυτούς είναι σημαντικότερο το τι λένε και σε ποιους.
Και έρχεται εκείνη η στιγμή που θα πρέπει να μετρήσεις το μπόι σου. Και επειδή πατάς σε πλάτες γιγάντων, φτάνει μέχρι τα αστέρια. Ίσως οι Κοινοί Θνητοί να μη ζήσουν ποτέ από τη μουσική και να συνεχίσω να βλέπω έναν εξ αυτών στις συνελεύσεις του σωματείου μας, μπορεί στην τελική να μην τους πολυενδιαφέρει κιόλας. Μπορεί να ξέρουν ότι ίσως χρειαστεί να νερώσουν το κρασί τους για να το πετύχουν και να νιώθουν ότι έτσι θα προδώσουν τους εαυτούς τους. Ειλικρινά δεν μπορώ να ξέρω, αυτό όμως που γνωρίζω, είναι πως το ότι υπάρχουν έχει κάνει την καθημερινότητα αρκετών λίγο καλύτερη και σίγουρα πιο αισιόδοξη. Γιατί να είσαι σίγουρος, στο τέλος θα αλλάξουν οι καιροί και θα ‘ρθει η στιγμή κι ο δούλος θα ‘ν’ αυτός που βάζει στέμμα.

