Με μία ματιά...
Οι Lionheart επιστρέφουν με το “Valley Of Death II”, 24 λεπτά beatdown hardcore φτιαγμένα για pit. Η εκτέλεση πείθει, το ρίσκο απουσιάζει, και η μπάντα παίζει στα σίγουρα.
- Ο Matt Honeycutt ανεβάζει το “Chewing Through The Leash” σε άλλο επίπεδο.
- Πόσο ακριβά κοστίζει στους Lionheart η επιλογή της ασφάλειας;
- Το “Ice Cold” δένει catchy γραφή με βάρος, χωρίς εκπτώσεις.
Οι Lionheart δείχνουν ξεκάθαρα μια ιδιαίτερη αγάπη για τα sequels. Μετά το “Welcome To The West Coast III”, μία από τις πιο επιθετικές και δουλεμένες κυκλοφορίες της καριέρας τους, επιστρέφουν με το “Valley Of Death II”, θέλοντας να συνεχίσουν τη θεματική και την ηχητική ταυτότητα που χτίζουν εδώ και δύο δεκαετίες.
Στο κομμάτι της παραγωγής, ο Neil Westfall (A Day To Remember) αναλαμβάνει τα ηνία, ενώ το mix και το mastering περνούν από τα χέρια του Flo Salfati (Landmvrks). Δύο σοβαρές συνεργασίες που δίνουν στο άλμπουμ καθαρότητα, βάρος και τη σύγχρονη καλογυαλισμένη συνταγή που απαιτεί το είδος. Ο ήχος είναι στιβαρός, με πάρα πολύ νεύρο και σχεδιασμένος για live καταστάσεις. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.
Μουσικά και στιχουργικά, το “Valley Of Death II” είναι ακριβώς αυτό που περιμένεις από τους Lionheart: 24 λεπτά ωμής, beatdown-heavy επιθετικότητας, φτιαγμένα για mosh pits και stagedives. Το hardcore τους παραμένει σκληρό, άμεσο και αμετανόητα καγκούρικο. Ξέρουν πώς να γράφουν κομμάτια που λειτουργούν στο κοινό τους, και αυτό φαίνεται.
Πού πατάει ο δίσκος και πού ξεχωρίζει
Κομμάτια όπως το “Bulletproof”, που ανοίγει τον δίσκο με ένα mid-paced, βαριά δομημένο groove, δίνουν αμέσως το στίγμα της παραγωγής και της κατεύθυνσης του άλμπουμ. Το “Ice Cold” είναι ίσως η πιο ολοκληρωμένη στιγμή του δίσκου, catchy χωρίς να χάνει σε βάρος, με riffs που ισορροπούν ανάμεσα στο groove και την ωμότητα. Αντίστοιχα, κομμάτια όπως το “No Peace” και το ομώνυμο “Valley Of Death” προσπαθούν να δώσουν ένα πιο βαρύ συναισθηματικό υπόβαθρο, φέρνοντας στο προσκήνιο θεματικές όπως η απώλεια, η φθορά και η ψυχική πίεση της καθημερινότητας.
Η συμμετοχή του Matt Honeycutt (Kublai Khan TX) στο “Chewing Through The Leash” είναι ένα από τα highlights. Βγάζει αγνή οργή και θυμίζει γιατί τέτοιες συνεργασίες δουλεύουν τόσο καλά στο σύγχρονο hardcore. Ο πάντα ζωώδης Honeycutt φαίνεται να παρασύρει και τον ίδιο τον Watson, ο οποίος εδώ δίνει μία από τις πιο επιθετικές ερμηνείες του δίσκου. Είναι από τις λίγες στιγμές που το άλμπουμ ξεφεύγει από τον έλεγχο και αποκτά μια αίσθηση απρόβλεπτης βίας.
Και κάπου εδώ τελειώνουν τα καλά νέα
Γιατί ο δίσκος δεν είναι κακός, είναι βασανιστικά προβλέψιμος. Ναι, έχει ένταση, ναι είναι ένα σφηνάκι από οργισμένα beatdowns, και ναι, τσεκάρει όλα τα «κουτάκια» του μεταγενέστερου hardcore. Εκεί ακριβώς βρίσκεται και το σημείο καμπής. Τσεκάρει διαδικαστικά και εκτελεστικά μια λίστα από συστατικά, ενώ του λείπει η ψυχή και η ταυτότητα.
Τα riffs και τα breakdowns ακούγονται ανακυκλωμένα, σαν να προέρχονται από προηγούμενες δουλειές τους χωρίς ουσιαστική εξέλιξη. Δεν υπάρχει κάποιο κομμάτι που να σε κάνει να σταματήσεις και να πεις «οκ, εδώ έκαναν κάτι διαφορετικό». Οι στιγμές που ξεχωρίζουν είναι λίγες και δεν σώζουν τη γενική αίσθηση επανάληψης.
Στιχουργικά, το άλμπουμ κινείται ανάμεσα σε δύο άκρα. Από τη μία, υπάρχουν στιγμές που αγγίζουν πιο ουσιαστικά θέματα, όπως η απώλεια, η αποξένωση και η ψυχολογική φθορά, δίνοντας μια πιο ανθρώπινη διάσταση στο υλικό. Από την άλλη, μεγάλο μέρος των στίχων διολισθαίνει σε γνώριμα hardcore κλισέ, με υπερβολική προσκόλληση στην αφήγηση του «tough guy». Οι επαναλαμβανόμενες αναφορές στα σκυλιά λειτουργούν αρχικά σαν οπαδικά στοιχεία φτιαγμένα για μπαχαλάκηδες, και όσο προχωρά ο δίσκος αρχίζουν να κουράζουν και να αποδυναμώνουν τη συνολική εικόνα.
Συνέπεια ή στασιμότητα;
Με άλλα λόγια, η λογική «ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει» εδώ μεταφράζεται σε δημιουργική τεμπελιά. Όταν ένα είδος στηρίζεται τόσο πολύ στην ενέργεια και στον αντίκτυπο που θέλει να προκαλέσει, η έλλειψη φρέσκων ιδεών και τα λιπόψυχα αντίγραφα φαίνονται αμέσως. Και ειδικά για μια μπάντα όπως οι Lionheart, με την ιστορία και την πορεία που έχουν, αυτό φτάνει οριακά στα όρια της εσχάτης προδοσίας.
Ίσως η παραμονή στα γνώριμα νερά και στην ασφάλεια να είναι συνειδητή επιλογή και όχι έλλειψη ικανότητας ή διάθεση αρπαχτής. Οι Lionheart ξέρουν ακριβώς τι δουλεύει για το κοινό τους, εδώ όμως δείχνουν εντελώς απρόθυμοι να δοκιμάσουν κάτι που θα τους βγάλει από τη χιλιοπαιγμένη φόρμουλά τους. Το “Valley Of Death II” δεν θα απογοητεύσει τους hardcore fans των Lionheart, θα πάρουν ακριβώς αυτό που περιμένουν. Το ερώτημα είναι αν αυτό αρκεί πλέον, γιατί όταν κάνεις τον ίδιο δίσκο ξανά και ξανά, κάποια στιγμή η συνέπεια μοιάζει με στασιμότητα.
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Artist: Lionheart
Album: Valley Of Death II
Label: Arising Empire
Release Date: 09/01/2026
Genre: Hardcore
1. Bulletproof
2. Chewing Through the Leash
3. Ice Cold
4. Valley of Death II
5. No Peace
6. Roll Call
7. Salt the Earth
8. Release the Dogs
9. In Love with the Pain
10. Death Grip
Lionheart: Valley Of Death II
Οι Lionheart παραδίδουν έναν δίσκο που εκτελεί σωστά όλα όσα ξέρουν να κάνουν και σταματάει εκεί. Η παραγωγή στέκει, η ένταση υπάρχει, το υλικό όμως κινείται σε αυτόματο πιλότο. Για το κοινό τους αρκεί, για την πορεία της μπάντας μοιάζει με χαμένη ευκαιρία.
