Με μία ματιά...
Τρεις μπάντες του old school death metal μοιράστηκαν τη σκηνή του Κυττάρου στην Αθήνα, με τους Abyssus να ανοίγουν, τους Dead Congregation να ακολουθούν και τους Pestilence να κλείνουν ως headliners. Η εγχώρια σκηνή έδειξε ότι κρατάει το είδος σε φόρμα, με τους Dead Congregation να ξεχωρίζουν από τα τρία sets. Οι Ολλανδοί βετεράνοι θύμισαν γιατί η πρώιμη δισκογραφία τους θεωρείται ακρογωνιαίος λίθος του ευρωπαϊκού ήχου.
- Ακούστηκε για πρώτη φορά ανέκδοτο υλικό από Abyssus και Dead Congregation, με τους Pestilence να επιμένουν στις πρώτες τους κυκλοφορίες.
- Abyssus, Dead Congregation και Pestilence, σε τρία διαδοχικά sets στο Κύτταρο.
- Η στιγμή της βραδιάς ήταν όταν οι Abyssus τίμησαν τον Cronos των Venom παίζοντας το “Sacrifice”.
Υπάρχουν βραδιές που τις περιμένεις μήνες και βραδιές που σε περιμένουν εκείνες. Αυτή εδώ ανήκε και στις δύο κατηγορίες. Οι Abyssus άνοιξαν, οι Dead Congregation ανέβασαν τον πήχη και οι Pestilence ανέλαβαν το κλείσιμο, μπροστά σε ένα κοινό που κατέβηκε στο Κύτταρο ξέροντας ακριβώς τι θα φάει. Από την Αθήνα μέχρι την Ολλανδία, το old school death metal πήρε τη σκηνή και δεν την άφησε μέχρι το τελευταίο riff. Η ώρα πέρασε χωρίς να το καταλάβουμε, τα pit δούλεψαν σχεδόν ασταμάτητα και ο ήχος έδωσε τις δικές του μάχες από πάνω μας.
Abyssus
Είναι κάποιες μπάντες που κρατάνε ζωντανό το old school death metal στη σκηνή. Μία από αυτές είναι σίγουρα οι Abyssus, που άνοιξαν δυναμικά τη βραδιά. Κάθε φορά που τους πετυχαίνω σε live αποπνέουν αέρα Florida των 90s, και αυτή η φορά δεν ήταν διαφορετική. Τρομερά δεμένοι πάνω στη σκηνή και σαφώς καλοπροβαρισμένοι, πέρασαν κομμάτια από όλη τη δισκογραφική τους πορεία και μας παρουσίασαν κομμάτια από τον επερχόμενο δίσκο τους, που μοιάζουν πολλά υποσχόμενα.
Ο ήχος, καλός αν και αρκετά δυνατός ανά φάσεις, αποτέλεσε σύμμαχο, με το κοινό να είναι αρκετά ζεστό και μικρά pits να ξεσπάνε μία στο τόσο. Highlight του set αποτέλεσε το αφιέρωμα στον πρόσφατα εκλιπόντα Cronos με το “Sacrifice”, με το κοινό να ζητωκραυγάζει και να ανταποκρίνεται ανοίγοντας το μεγάλο pit. Στιβαρή και λιτή εμφάνιση, όπως άρμοζε για το τι έπεται μετά.
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Dead Congregation
Οι Dead Congregation αποτελούν ίσως μία από τις πιο επιδραστικές μπάντες της νιότης μου και από τις πιο σημαντικές σύγχρονες death metal μπάντες. Τους είχα μεγάλο άχτι, λοιπόν, καθώς δεν είχα καταφέρει να τους δω live νωρίτερα. Με την ανυπομονησία και την ένταση να βαράνε κόκκινο, η σύναξη ξεκινάει λίγο μετά τις 9.
Αν έπρεπε να περιγράψω με μία φράση τους Dead Congregation live, θα έλεγα ένας βαρύς και αργόσυρτος death metal όλεθρος. Η ενέργεια που βγάζουν πάνω στη σκηνή είναι σκοτεινή, αρχέγονη και ακατέργαστη, κάτι που μεταφράζεται εξαιρετικά από τα ογκώδη riffs και το πολυβόλο rhythm section τους. Από το στακάτο old school death metal στα κατάμαυρα doom περάσματα, τι άλλο θα μπορούσε να ζητήσει κανείς από μία τέτοια μπάντα.
Σίγουρα τα μικροθεματάκια με τον ήχο συνέχιζαν, με τα φωνητικά να χάνονται λίγο παραπάνω απ’ όσο θα ήταν το ιδανικό, ωστόσο η τόσο καλή απόδοσή τους ευτυχώς το επισκίασε. Πέρασαν δε από πολλά κομμάτια της δισκογραφίας τους και, προς έκπληξή μου, μας παρουσίασαν και ένα νέο κομμάτι, δημιουργώντας ανυπομονησία σε όλους μας για το τι έπεται μουσικά για εκείνους.
Κλείνοντας το set, δεν θα μπορούσε να λείπει το θρυλικό “Graves Of The Archangels”, με το κοινό να κάνει πόλεμο στο pit όπως πραγματικά αξίζει σε ένα τέτοιο κομμάτι. Η εμφάνιση των Dead Congregation ήταν το highlight της βραδιάς.
Pestilence
Οι Pestilence είναι ίσως από τις πιο σημαντικές μπάντες στο ευρωπαϊκό death metal, με τα δύο-τρία πρώτα album τους να είναι σίγουρα από τα πιο επιδραστικά στον ήχο. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω ψαχτεί τόσο πολύ με τις επόμενες και τις πιο σύγχρονες κυκλοφορίες τους, οπότε πραγματικά ήμουν στα τυφλά για το τι θα ακούγαμε στην εμφάνισή τους.
Έτσι, με ολιγόλεπτη καθυστέρηση ανέβηκαν στη σκηνή του Κυττάρου και με εντυπωσίασαν με το πόσο δουλεμένοι είναι, δίνοντάς μου να καταλάβω γιατί βρίσκονται εκεί που βρίσκονται. Η ωμή old school death δύναμη σε συνδυασμό με τη μη φλύαρη σκηνική παρουσία δημιούργησε ένα εκρηκτικό μείγμα που το ένιωθες σε όλο σου το είναι. Πέρασαν δισκογραφικά και επέμειναν αρκετά, θα πω, στις πρώτες κυκλοφορίες, πράγμα που δεν με χάλασε καθόλου.
Το ίδιο ισχύει και για τις εναλλαγές με τα πιο τεχνικά και progressive κομμάτια, όπου με εξέπληξαν με το πόσο καλοί παίκτες είναι. Σίγουρα μετά από αυτήν την εμπειρία θα ψαχτώ παραπάνω με αυτή τους την περίοδο.
Ο ήχος δυστυχώς ήταν πολύ πιο δυνατός απ’ όσο θα ήθελα και ανά στιγμές μου χαλούσε την ακουστική εμπειρία, παράλληλα όμως αρκετά καθαρός, λες και βρίσκονταν στο studio. Το κοινό δε, ειδικά στα πιο παλιά τους κομμάτια, έκανε χαμό και τα pit ήταν ασταμάτητα, με το peak και τον πραγματικό όλεθρο να γίνεται στο τελευταίο κομμάτι.
Εν κατακλείδι, ως άνθρωπος που δεν έχει ψαχτεί τόσο πολύ με τον ήχο τους, αυτό το live ήταν ένα πολύ καλό introduction σε αυτόν και μου κίνησε το ενδιαφέρον να ασχοληθώ παραπάνω με τους Pestilence.
