Επί της ουσίας, έκατσα μπροστά από το πληκτρολόγιο για να γράψω πέντε άραδες λέξεις για την τελευταία σεζόν του “Stranger Things”. Ωστόσο, ακούσια μετατράπηκε σε ένα κείμενο που ασχολείται με το σύνολο της σειράς, και ίσως αυτή να είναι και η ιδανική στιγμή για κάτι τέτοιο, καθώς το πέρας της σειράς ήρθε μαζί με το 2026, έπειτα από 10 χρόνια όπου κάποια εκατομμύρια ανά τον πλανήτη μετρούσαν σαν φυλακισμένοι τις ημέρες μέχρι την επόμενη σεζόν. Υπάρχουν κάποια spoilers, οπότε αν κάποιος δεν το έχει δει ακόμα, καλύτερα να αποφύγει το παρόν κείμενο.
Ας ξεκινήσουμε όμως από την τελευταία σεζόν και ας μιλήσουμε για τον ελέφαντα στο δωμάτιο: ήταν κατώτερη τελικά των περιστάσεων ή όχι; Ανήκω σε αυτούς που δεν τους ενθουσίασε συγκριτικά με τις υπόλοιπες, όμως αυτό βαραίνει αποκλειστικά εμένα και εξηγούμαι: μία σειρά με τόσους χαρακτήρες, με τη συντριπτική πλειοψηφία αυτών να είναι καλογραμμένοι και με μεγάλα arcs, έπρεπε να τους κλείσει σωστά και όχι τσαπατσούλικα.
Δε θα κρύψω ότι το δεύτερο μισό του τελευταίου επεισοδίου με κούρασε, αλλά από αφηγηματικής άποψης ήταν απαραίτητο. Θα προτιμούσα να ήταν τόσο μεγάλη η τελική μάχη, όμως το “Stranger Things”, εξ αρχής, πόνταρε στη σύνδεση των θεατών με τους χαρακτήρες του και στο πώς, μέσω αυτών, ένιωθε τον τρόμο, την αγωνία και την ένταση. Έτσι, αφηγηματικά τουλάχιστον, θα ήταν παράλογο το κλείσιμό του να ήταν κάτι διαφορετικό από αυτό που εν τέλει ήταν.
Βλέποντας την τελευταία σεζόν, διαπίστωσα και κάτι ακόμα που βρήκα εξαιρετικό. Οι αδελφοί Duffer είχαν αποφασίσει από την αρχή ποιο θα είναι το endgame. Δηλαδή, το τι είναι το Upside Down, στο σύμπαν της σειράς έστεκε. Και όχι, επιστημονικά δεν στέκει, αλλά ευτυχώς μιλάμε για σειρά και όχι για διάλεξη σε αμφιθέατρο, οπότε εγώ είμαι απολύτως εντάξει με πέντε, δέκα ή εκατό science mumbo jumbo.
Πάμε στην τελική μάχη με τον Vecna. Πράγματι χάνει πολύ εύκολα και όντως μοιάζει σαν να μην είχε άλλο mana για να καλέσει τα Demos του. Το οποίο είναι παράλογο, καθώς μιλάμε για hive mind, οπότε θα έπρεπε να εμφανιστούν οριακά από μόνα τους. Υπάρχει ωστόσο κάτι που βρήκα εξαιρετικό: όσοι χαρακτήρες εμπλέκονται στην τελική μάχη παίζουν ρόλο, έχουν σημασία. Αν αφαιρέσεις κάποιον, η τελική έκβαση ίσως ήταν διαφορετική και αυτό, κατ’ εμέ, είναι good f*cking storytelling.
Το coming out του Will, για το οποίο, ομολογουμένως, έχω βαρεθεί να ακούω. Αρχικά, όσους τους ενοχλεί το coming out το 2026, ειλικρινά δεν έχω άλλες δυνάμεις να κάνω αυτή την κουβέντα. Πάμε τώρα στους φυσιολογικούς ανθρώπους, που δεν είχαν πρόβλημα με το coming out αλλά με το ότι ήταν οριακά ίσης διάρκειας με την τελική μάχη. Μπορώ να δω τη λογική αυτού που λένε, όμως πρέπει να σκεφτούμε ότι πρόκειται, μαζί με την Eleven, για τον πιο σημαντικό χαρακτήρα της σειράς. Προφανώς και η ολοκλήρωση του arc θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερη των άλλων και να κλείσει οτιδήποτε τον αφορά. Εμένα, αν κάτι με παραξένεψε, είναι ότι στις ’80s συντηρητικές ΗΠΑ το είπε μπροστά σε όλο το cast και ήταν όλοι οκ με αυτό. Ας είμαστε ρεαλιστές, δε θα συνέβαινε ποτέ στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο. Οπότε το θέμα με το screen time δεν είναι ότι η σκηνή με τον Will είναι μεγάλη, είναι ότι η μάχη με τον Henry είναι μικρή, αν και χορταστική.
Το κύριο ερώτημα, όμως, είναι τι έκανε τη σειρά τόσο πετυχημένη. Προφανώς έχει αντιγράψει μοτίβα παλιών σειρών (κρατήσου για το ΥΓ), αλλά αυτό από μόνο του είναι αδύνατο να είναι αρκετό· χρειάζεται και κάτι ακόμα. Για παράδειγμα, η ύπαρξη του Eddie, την οποία πολλοί θεωρούν ως μία απόπειρα των δημιουργών να χωρέσουν τους δύο heavy metal θρύλους Metallica και Iron Maiden. Βέβαια, πέραν του ότι ο Eddie είναι εξαιρετικά καλογραμμένος, αποτελεί και κεντρική φιγούρα στο arc του Dustin, το οποίο επίσης είναι εξαιρετικό. Άρα, ακόμα και δευτερεύοντες χαρακτήρες, όπως και ο Billy, είχαν εξαιρετικό βάθος και αυτό ήταν που έκανε τη σειρά να ξεχωρίσει.
Επένδυσε σε ensemble cast, αλλά όχι απλώς παραθέτοντας πρόσωπα, τους βρήκε ρόλο και, το κυριότερο, τους έδωσε τη δική τους ξεχωριστή και μοναδική θέση στη συνολική πλοκή. Απόδειξη αυτού είναι ο αποκεφαλισμός του Henry από τη Winona Ryder, όπου σε κάθε τσεκουριά βλέπουμε όλα όσα έχει προκαλέσει ο Vecna και θυμόμαστε γιατί έκανε τόσο κακό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού είναι η εμφάνιση της Barb και το πώς ο θάνατός της μετέτρεψε την Nancy από ένα άβγαλτο κοριτσάκι σε ένα κράμα Sarah Connor (I saw what you did there, Duffer Brothers) και Ellen Ripley.
Άρα, απαντώντας στο ερώτημα του τι έκανε το “Stranger Things” τόσο πετυχημένο, είναι οι χαρακτήρες του κατά κύριο λόγο και, κατά δεύτερο, η ατμόσφαιρά του. Και ίσως θα έπρεπε να κρατήσουμε και κάτι ακόμα αναφορικά με τη σειρά. Σε ένα παρόν όπου τα πάντα πάνε και έρχονται και παραμένουν στο επίκεντρο για ελάχιστο χρόνο, μία σειρά έκανε ακριβώς το αντίθετο: πήρε τον χρόνο της, απαίτησε από τους θεατές της να διαλέξουν τον αγαπημένο τους χαρακτήρα και να επενδύσουν σε αυτόν χρόνο και συναίσθημα και, μέχρι τέλους, να έχουν την αβεβαιότητα για το αν θα ζήσει ή θα πεθάνει. Αν αυτοί οι χαρακτήρες δεν ήταν καλογραμμένοι και προσεγμένοι μέχρι τελείας, τότε όλο αυτό το εγχείρημα δεν νομίζω ότι θα έπιανε.
Αν λοιπόν με ρωτάτε ποιος θα ήταν ο ιδανικός επίλογος του “Stranger Things”, θα έλεγα αυτός που τελικά ήταν. Το “Trooper” στη διαπασών και μία πόρτα υπογείου να κλείνει, με μερικά πράγματα να παραμένουν ανοιχτά, όπως συνήθως συμβαίνει και στη ζωή. Μπορεί λοιπόν κάποια πράγματα να μην ήταν my cup of tea, ίσως άλλα να τα ήθελα κάπως διαφορετικά, παρ’ όλα αυτά ήταν μία ιστορία που τη χόρτασα και που σίγουρα θα επισκεφθώ πάλι στο μέλλον.
ΥΓ: Μακράν ο καλύτερος χαρακτήρας της σειράς είναι ο Al Bundy on steroids, Ted Wheeler. Του απαγάγουν την κόρη, σχεδόν σκοτώνουν τη γυναίκα του, ο γιος θα φάει όλη του τη ζωή σε ψυχοθεραπεία και αυτός απλώς αλλάζει κανάλια από τον καναπέ. Ted, ΕΣΥ ΣΟΥΠΕΡ ΣΤΑΡ.
