Με μία ματιά...
Οι Tuber ανέβηκαν στο Κύτταρο την Παρασκευή και έκαναν κάτι που σπάνια ρισκάρει μπάντα σήμερα, άνοιξαν τη βραδιά με πέντε κομμάτια που δεν έχουν περάσει ποτέ από στούντιο. Ο δίσκος στον οποίο ανήκουν δεν έχει ακόμα τίτλο, και το όνομα ζητήθηκε από τους ίδιους τους παρευρισκόμενους. Η ηχογράφηση της βραδιάς προορίζεται για τη συλλεκτική έκδοση, οπότε το υλικό θα κυκλοφορήσει σε δύο μορφές. Το δεύτερο μέρος πήγε στα παλιά, με δυόμισι ώρες συνολικής διάρκειας.
- Η βραδιά καταγράφηκε και μπαίνει στη συλλεκτική έκδοση, δίπλα στις στούντιο εκτελέσεις.
- Πέντε πρωτοπαιγμένα κομμάτια, τα “Tokyo”, “Wurtz”, “Peppers”, “Americana” και “Wasted Beauty”, άνοιξαν το πρόγραμμα.
- Το κοινό κλήθηκε να προτείνει τίτλο για έναν δίσκο που δεν έχει ηχογραφηθεί ακόμα.
Υπάρχουν μπάντες που τις ακούς μία φορά και τελειώνει εκεί, και μπάντες που τις κουβαλάς μαζί σου για χρόνια. Οι Tuber ανήκουν για μένα στη δεύτερη κατηγορία, και γι’ αυτό η Παρασκευή στο Κύτταρο ήταν από την αρχή κάτι παραπάνω από μια ακόμα συναυλία. Κοιτούσα το ρολόι από νωρίς, μετρούσα ώρες, ένιωθα εκείνη την ανυπομονησία που σε πιάνει πριν δεις δικό σου άνθρωπο μετά από καιρό. Το πρόγραμμα το ήξερα μόνο στα χαρτιά, και αυτό αποδείχθηκε τελικά το καλύτερο κομμάτι της βραδιάς.
Στις 22.00 ακριβώς, όπως είχε ανακοινωθεί, η μπάντα ανέβηκε στη σκηνή. Σε μια εποχή που το «γύρω στις» έχει γίνει επίσημη ώρα έναρξης, η συνέπεια ξαφνιάζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Το είπαν και το έκαναν, και αυτή η μικρή τιμιότητα έδωσε τον τόνο σε όλο το βράδυ. Δεν χρειάστηκε ούτε δεκάλεπτο για να καταλάβει η αίθουσα ότι η συναυλία θα πήγαινε αλλιώς από τη συνηθισμένη διαδικασία.
Λίγο αργότερα ήρθε μια πρόσκληση που δεν ακούς σχεδόν ποτέ. Ο καινούργιος δίσκος δεν έχει ακόμα όνομα, και οι μουσικοί κάλεσαν το κοινό να τον βαφτίσει. Σε μια μπάντα χωρίς φωνητικά, ο τίτλος είναι η μόνη λέξη που σου μένει στο χέρι. Όλα τα υπόλοιπα δουλεύουν υπόγεια, κατευθείαν στο θυμικό, και οι τίτλοι είναι οι μοναδικές φράσεις που θα πεις σε κάποιον όταν προσπαθήσεις να του εξηγήσεις τι σε συγκίνησε.
Το να μοιράζεσαι αυτή την απόφαση με ανθρώπους που κάθονται μπροστά σου για πρώτη φορά, πριν υπάρξει έστω μία ηχογράφηση, είναι πράξη εμπιστοσύνης. Σε βάζει σε θέση συνδημιουργού για κάτι που ακόμα δεν υπάρχει, και αυτό έχει μια αξία που δύσκολα περιγράφεται με λέξεις. Σπάνια το βλέπουμε να συμβαίνει, ακόμα πιο σπάνια το βλέπουμε να λειτουργεί.
Τι σημαίνει να παίζεις πέντε κομμάτια που δεν έχει ακούσει κανείς;
Με αυτή την εμπιστοσύνη για εφόδιο, μπήκαν με κάποιον δισταγμό στα καινούργια. Πέντε κομμάτια που δεν είχε ακούσει ποτέ κανείς, τα “Tokyo”, “Wurtz”, “Peppers”, “Americana” και “Wasted Beauty”. Στην εποχή του streaming, όπου η μουσική φτάνει σε εμάς πρώτα μέσα από ένα reel τριάντα δευτερολέπτων, το ακυκλοφόρητο υλικό πάνω σε σκηνή είναι πείραμα με ρίσκο. Η αξία του εγχειρήματος δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά, μετράει όμως πολύ περισσότερο από όσο δείχνει.
Και το ρίσκο έχει πρόσωπο. Δεν υπάρχει στούντιο να καλύψει ένα αδύναμο πέρασμα, δεν υπάρχει μίξη να σώσει τη στιγμή, δεν υπάρχει στίχος να σηκώσει το κοινό. Ένα ορχηστρικό κομμάτι έχει μόνο τον εαυτό του, και ό,τι ακούγεται είναι ό,τι υπάρχει. Κάθε νότα μπορεί αύριο να γίνει βίντεο στο διαδίκτυο, κάτι που το ξέρουν καλά οι μπάντες που προτιμούν πια να παίζουν εκ του ασφαλούς.
Ο δρόμος που πήραν μοιάζει γνώριμος και αγαπημένος. Το καινούργιο υλικό κρατάει τη σφραγίδα του “Desert Overcrowded” και του “Out Of The Blue”, με τις ίδιες ανηφόρες και τις ίδιες σιωπές πριν το ξέσπασμα. Δεν χρειάζεται να ξέρεις το κομμάτι για να αναγνωρίσεις τον ήχο που σε έχει συντροφεύσει τόσες φορές.
Γιατί το live μπαίνει στη συλλεκτική έκδοση;
Επειδή μια τέτοια συνάντηση δεν θα έπρεπε να χαθεί, η βραδιά κατέγραψε και τον εαυτό της. Σύμφωνα με όσα ανακοίνωσε η μπάντα στο δελτίο τύπου, το live ηχογραφήθηκε και θα αποτελέσει μέρος της συλλεκτικής έκδοσης. Ο δίσκος θα έχει δύο όψεις, το στούντιο και τη στιγμή που γεννήθηκε μπροστά σε ανθρώπους. Δεν συναντάς συχνά το πριν και το μετά μιας ηχογράφησης μέσα στο ίδιο πακέτο.
Τι έπαιξαν στο δεύτερο μέρος;
Όταν η παρουσίαση τελείωσε, παραδοθήκαμε στο παρελθόν. Το “Desert Overcrowded” άνοιξε το δεύτερο μέρος και από εκεί και πέρα η αίθουσα ακολούθησε. Ήρθαν τα “Lap Dance” και “Moon Rabbit”, τα “Sucker Punch” και “Eau Rouge”, το “The Fall Of The Wall”, το “Noman”, το “Cat Class”, το “Sex And Depression” και το “Russian”. Το “The South Will Prevail” οδήγησε προς το φινάλε και το “Firebird” έκλεισε τη βραδιά. Δυόμισι ώρες συνολικά, μια διαδρομή που ξεκίνησε από όσα δεν ξέρουμε ακόμα και τελείωσε σε όσα δεν ξεχνάμε.
Ο κόσμος ήταν αρκετός χωρίς το Κύτταρο να γεμίσει ασφυκτικά, και ειλικρινά δεν χρειαζόταν. Στην ορχηστρική μουσική δεν περιμένεις φωνές ούτε γηπεδιλίκια, περιμένεις ανθρώπους που θα σταθούν για λίγο στο παρόν και θα ακούσουν. Το κοινό γούσταρε, και η μουσική βρήκε δέκτες που την καλωσόρισαν με την ευγένεια που αξίζει σε κάτι καινούργιο όταν μοιράζεται με ειλικρίνεια.
Εδώ δεν θα είμαι αντικειμενική. Οι Tuber στέκονται στην κορυφή της ελληνικής σκηνής, και μια μπάντα που εμπιστεύεται τα ακυκλοφόρητα κομμάτια της στο κοινό της μόλις το απέδειξε ξανά. Με το καλό να βγει ο δίσκος, να βρει το όνομά του και τα πατήματά του. Καλοτάξιδο.
