Με μία ματιά...
Ο Patrick Walker, η φωνή και ο δημιουργός πίσω από τους Warning, μιλά στο DEPART λίγες μέρες πριν από τη συναυλία της μπάντας στο An Club της Αθήνας στις 13 Νοεμβρίου. Η κουβέντα κινείται γύρω από το “Rituals Of Shame”, τον πρώτο studio δίσκο των Warning μετά το “Watching From A Distance” του 2006. Ο Βρετανός μουσικός εξηγεί γιατί το νέο υλικό δεν κυκλοφόρησε ως 40 Watt Sun και πώς αντιμετωπίζει τη φήμη που απέκτησε με τα χρόνια το παλιό του έργο. Οι απαντήσεις του είναι σύντομες, συχνά αιχμηρές, και αφήνουν ελάχιστο χώρο για ωραιοποιήσεις.
- Η μοναδική προηγούμενη εμφάνισή του στην Ελλάδα έγινε πρόσφατα με καθήμενο κοινό, κάτι που ο ίδιος δεν θεωρεί αντιπροσωπευτικό.
- Το “Rituals Of Shame” γράφτηκε από τον Walker μόνο του, με demos τον Ιούνιο του 2025 και ηχογράφηση τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς.
- Ο Walker αρνείται ότι δούλεψε ποτέ ως ηθοποιός και χαρακτηρίζει την ιστορία μύθο που έχει διογκωθεί.
Το 2006 οι Warning κυκλοφόρησαν το “Watching From A Distance” και λίγο αργότερα η μπάντα έσβησε. Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο δίσκος έγινε σημείο αναφοράς για όποιον ψάχνει στο doom κάτι πιο ανθρώπινο από το σκέτο βάρος. Πέντε αργά, γυμνά κομμάτια γράφτηκαν γύρω από μια πολύ προσωπική εμπειρία του Patrick Walker. Στην πορεία, χιλιάδες ακροατές τα φόρτωσαν με τις δικές τους απώλειες.
Ο Walker πέρασε το μεγαλύτερο μέρος αυτής της περιόδου με τους 40 Watt Sun, από το “The Inside Room” μέχρι το “Perfect Light”. Το 2017 ανέβηκε με τους Warning στη σκηνή του Roadburn για να παίξει τον δίσκο ολόκληρο, χωρίς να ακολουθήσει νέο υλικό. Χρειάστηκε να φτάσουμε στα τέλη του 2024 για να νιώσει ξανά την ανάγκη να γράψει κάτι βαρύ. Από εκεί γεννήθηκε το “Rituals Of Shame”, ο νέος δίσκος της μπάντας.
Με αφορμή τη συναυλία τους στο An Club στις 13 Νοεμβρίου, μιλήσαμε μαζί του για όλα αυτά. Ο Walker απαντά λιτά και δεν διστάζει να διορθώσει μια ερώτηση όταν δεν συμφωνεί μαζί της. Γκρεμίζει έναν μύθο που τον ακολουθεί χρόνια, αρνείται τον ρόλο του «αδικημένου» και δεν δείχνει καμία διάθεση να χτίσει εικόνα. Εξηγεί ακόμα πώς γράφτηκε ο νέος δίσκος σχεδόν μοναχικά και τι έφερε ο ντράμερ Andrew στις πρόβες. Ό,τι ακολουθεί είναι μια κουβέντα χωρίς φτιασίδωμα, όπως ακριβώς και η μουσική του.
Patrick, καλώς ήρθες στο DEPART. Υπάρχει μια ειρωνεία στο γεγονός ότι ο δίσκος που έχτισε τη φήμη σου ονομάζεται “Watching from a Distance” («Παρακολουθώντας από Απόσταση»), γιατί αυτό ακριβώς έκανες για δεκαοχτώ χρόνια: παρακολουθούσες τον μύθο του να μεγαλώνει χωρίς εσένα, ενώ η προσοχή σου ήταν στραμμένη αλλού. Πώς είναι να βλέπεις κάτι δικό σου να παίρνει μια δική του ζωή την οποία δεν ελέγχεις, και σε ποιο σημείο αυτή η απόσταση έπαψε να σου ταιριάζει;
Patrick Walker (Warning): Απλώς κάνω αυτό που έκανα τα τελευταία είκοσι χρόνια από τότε που έφτιαξα εκείνον τον δίσκο. Το μόνο που με ενδιέφερε πραγματικά είναι η τέχνη μου. Σίγουρα, έχω δει τη γενικότερη εκτίμηση και τη φήμη του “Watching from a Distance” να γιγαντώνονται και να αλλάζουν με τα χρόνια, αλλά γνωρίζω επίσης την αστάθεια και τη ρηχότητα των γούστων και όσων διαμορφώνουν τις τάσεις, και καταλαβαίνω πώς τα πράγματα έρχονται και παρέρχονται, οπότε ξέρω να μην παίρνω τίποτα πολύ στα σοβαρά.
Έχεις πει ότι ο πραγματικός διάδοχος του “Watching From A Distance” ήταν ο πρώτος δίσκος των 40 Watt Sun, και ότι το “Rituals of Shame” αποτελεί συνέχεια του “Little Weight”. Αν το έργο σου είναι ένα ενιαίο συνεχές, τότε το όνομα στο εξώφυλλο είναι μια απόφαση που παίρνεις κάπου στην πορεία. Τι ακριβώς καθορίζει το αν ένα τραγούδι ανήκει στους Warning και όχι κάπου αλλού;
Στα τέλη του 2024, ένιωσα ότι χρειαζόμουν να κάνω ξανά έναν βαρύ (heavy) δίσκο. Η μόνη σημαντική απόφαση που έπρεπε να πάρω ήταν αν θα το κυκλοφορούσα ως τον νέο δίσκο των 40 Watt Sun ή αν θα το έβγαζα υπό το όνομα των Warning. Φλέρταρα ακόμη και με την ιδέα να φτιάξω μια νέα μπάντα και να το κυκλοφορήσω με ένα εντελώς διαφορετικό όνομα, αλλά τελικά μου φάνηκε σωστό να το αντιμετωπίσω ως δίσκο των Warning. Δεν ξέρω κάτι παραπάνω πέρα από αυτό. Απλώς φάνηκε ως το σωστό πράγμα που έπρεπε να γίνει.
Το κοινό σε έχει συνδέσει με τη θλίψη και την απώλεια, όμως η ντροπή στρέφεται προς τα μέσα και εσύ την έβαλες κατευθείαν στο εξώφυλλο του δίσκου. Πότε συνειδητοποίησες ότι αυτό είναι το κεντρικό σου θέμα και πόσο δύσκολο ήταν να γράψεις χωρίς να παίρνεις τη θέση του “αδικημένου”, απέναντι σε ακροατές που ίσως περίμεναν κάτι πιο οικείο;
Διαφωνώ με τα περισσότερα σημεία της ερώτησής σου. Ποτέ δεν έγραψα από τη θέση της “αδικημένης πλευράς”. Οι στίχοι μου ανέκαθεν κουβαλούσαν το βάρος της ντροπής με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, και τα περισσότερα θέματα σε αυτό το άλμπουμ είναι θέματα με τα οποία έχω καταπιαστεί και στο παρελθόν.
Τα τραγούδια του 2006 γράφτηκαν για μια πολύ συγκεκριμένη δική σου εμπειρία, αλλά είκοσι χρόνια μετά χιλιάδες άνθρωποι τα έχουν φορτίσει με τις δικές τους απώλειες. Όταν τα τραγουδάς σήμερα απέναντι σε ανθρώπους που κλαίνε για δικούς τους λόγους, ποιανού την ιστορία λες και τι σου κοστίζει να επιστρέφεις σε εκείνη τη στιγμή κάθε βράδυ;
Ειλικρινά, προσπαθώ να μην το σκέφτομαι πάρα πολύ. Κάθε άνθρωπος σε οποιαδήποτε συναυλία ανταποκρίνεται στη μουσική που ακούει με τον δικό του τρόπο και για τους δικούς του λόγους. Κανένας δεν ακούει το ίδιο τραγούδι με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το ακούει κάποιος άλλος. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποια ιδιαίτερη διαφορά με οτιδήποτε έχω φτιάξει εγώ.
Μετά το Roadburn του 2017, όπου έπαιξες ολόκληρο το “Watching from a Distance” και κυκλοφόρησε το live άλμπουμ, οι περισσότεροι θα συνέχιζαν με περιοδεία και νέο υλικό, όμως εσύ επέστρεψες στους 40 Watt Sun. Γιατί ένιωσες τότε πως δεν ήταν η σωστή στιγμή παρά τις προσδοκίες γύρω σου και τι άλλαξε μέσα σου οκτώ χρόνια αργότερα;
Η αλήθεια είναι πως έκανα περιοδεία μετά την εμφάνιση στο Roadburn, αλλά δεν ένιωθα την ανάγκη να φτιάξω έναν νέο δίσκο με τους Warning, εκείνη την περίοδο ξεκινούσαν να γράφονται τα τραγούδια για το “Perfect Light”, και προς τα εκεί κατευθυνόταν η δουλειά μου. Δεν εξέτασα καν το ενδεχόμενο να κάνω έναν δίσκο με τους Warning μέχρι τις αρχές της περσινής χρονιάς, κι αυτό για τους λόγους που ανέφερα παραπάνω.
Υπήρξε μια περίοδος που άφησες τη μπάντα για να δουλέψεις ως ηθοποιός, μια ιδιότητα που μοιράζεται με τη σκηνή την ανάγκη να βρίσκεις την αλήθεια μέσα από τη συνεχή επανάληψη. Τι κράτησες από εκείνη την εμπειρία όταν τραγουδάς και πώς αποφεύγεις να γίνει ρουτίνα ή ρόλος ένα τόσο προσωπικό υλικό;
Patrick Walker (Warning): Ποτέ δεν έγινα ηθοποιός. Αυτό είναι ένας πολυδιαφημισμένος μύθος.
Δίπλα σου σήμερα βρίσκονται μουσικοί που δεν ήταν εκεί το 2006, ενώ το νέο υλικό γράφτηκε μαζί με αυτή τη σύνθεση. Πώς ισορροπεί αυτό στις πρόβες ανάμεσα στην ελευθερία των νέων κομματιών και στα παλιά, και υπήρξε στιγμή που κάποιος έπαιξε κάτι διαφορετικά αλλάζοντας τον τρόπο που έβλεπες ένα τραγούδι;
Τα τραγούδια γράφτηκαν από εμένα προσωπικά, όχι με την μπάντα. Στη συνέχεια έκανα πρόβες και ηχογράφησα κάποια demos με τον ντράμερ μου τον Ιούνιο του 2025, και η υπόλοιπη μπάντα μπήκε τελικά μια εβδομάδα πριν από την ηχογράφηση, τον Οκτώβριο, για να οριστικοποιήσουμε τα πράγματα. Δεν είναι μια ιδιαίτερα συλλογική διαδικασία, αλλά στις αρχικές πρόβες, το δημιουργικό ταλέντο του Andrew σήμαινε πως πρότεινε ενορχηστρώσεις στα τύμπανα που ξεπέρασαν το αρχικό μου όραμα για το εκάστοτε τραγούδι.
Φέτος παίζεις σε φεστιβάλ χιλιάδων ατόμων και στις 13 Νοεμβρίου σε ένα κλαμπ στην Αθήνα με λίγες εκατοντάδες κόσμου, κάτι που αλλάζει την εγγύτητα και την ατμόσφαιρα στον χώρο. Τι γίνεται εφικτό σε μια μικρή σκηνή που χάνεται στις μεγάλες, τι γνωρίζεις για το ελληνικό κοινό και τι θα ήθελες να κρατήσει κάποιος που θα βρεθεί στο An Club αν δεν ακούσει ποτέ ξανά μουσική σου; Σε ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο σου, καλή επιτυχία στην περιοδεία και θα τα πούμε από κοντά.
Οι μεγάλες συναυλίες δεν είναι απαραίτητα λιγότερο «ζεστές» (οικείες), αλλά μπορούν να επηρεάσουν τη σχέση που έχει το κοινό με τους μουσικούς. Συχνά, πάντως, είναι πιο ωραία αν μπορώ να βλέπω τα πρόσωπα των ανθρώπων και να αναπτύσσω μια πιο στενή επαφή με το κοινό. Τι γνωρίζω για το ελληνικό κοινό; Όχι πολλά, έχω παίξει εκεί μόνο μία φορά στο παρελθόν, και μάλιστα αρκετά πρόσφατα. Ήταν μια ωραία συναυλία, απ’ όσο θυμάμαι, και αρκετά «τυπική» καθώς ήταν όλοι καθήμενοι, οπότε ίσως να μην ήταν ιδιαίτερα αντιπροσωπευτική. Αν κάποιος που θα είναι στο An Club τον επόμενο μήνα δεν ακούσει ποτέ ξανά τίποτα δικό μου, τι θα ήθελα να κρατήσει από αυτό; Ε, φαντάζομαι πως δεν θα του άρεσε, οπότε δεν θα μπορούσε να με νοιάζει λιγότερο.
