Με μία ματιά...
Στη Nice των ‘90s τέσσερις νέοι έφτιαξαν σκοτάδι με μελωδία. Έφυγαν νωρίς, αφήνοντας τρεις δίσκους και ένα όνομα χωρίς συνέχεια. Η σκηνή τους κράτησε ζωντανούς χωρίς αυτούς. Όταν ξαναβγήκαν, τους περίμενε κοινό που δεν τους είχε δει ποτέ.
- Η απόδειξη ότι ένα σχήμα εκτός Βρετανίας μπόρεσε να γράψει ιστορία στον σκοτεινό ήχο.
- Έδειξαν ότι το σκοτεινό ιδίωμα μπορούσε να έχει ταχύτητα και μελωδία, όχι μόνο πόζα.
- Ντεμπούτο 1993, “Saraband”, επανένωση 2022: τρεις στιγμές που έχτισαν τη φήμη τους χωρίς εμπορική στήριξη.
Τριάντα τέσσερα χρόνια μετά τις πρώτες πρόβες σε μια πόλη που δεν είχε καμία σχέση με σκοτεινό ήχο, οι Corpus Delicti εξακολουθούν να γεμίζουν venues. Η διαδρομή τους είναι από τις πιο παράξενες που έχει να επιδείξει το gothic rock. Μιλάμε για ένα σχήμα από τη Nice που διαλύθηκε το 1997 χωρίς φαινομενικά να έχει κάνει κάτι σπουδαίο, και που είκοσι πέντε χρόνια αργότερα έπαιζε sold out από το Λονδίνο μέχρι το Μεξικό. Η μπάντα δεν επέστρεψε επειδή το ζήτησε η αγορά, αλλά επειδή το ζήτησε ένα κοινό που δεν υπήρχε όταν εκείνοι έφυγαν.
Αυτό που κάνει την ιστορία ενδιαφέρουσα δεν είναι η επιστροφή καθαυτή. Είναι το ότι η φήμη τους μεγάλωνε όσο η μπάντα δεν υπήρχε. Τρεις δίσκοι σε λιγότερο από πέντε χρόνια, μετά τίποτα, και το όνομα να συνεχίζει να κυκλοφορεί σε λίστες, σε forums, σε αντίτυπα που άλλαζαν χέρια σε τιμές χωρίς λογική. Όταν οι τέσσερις βρέθηκαν ξανά στο ίδιο δωμάτιο το 2019, βρήκαν απέναντί τους ένα κοινό που είχε χτιστεί ερήμην τους.
Όλα ξεκινούν στη Nice το 1992
Στις αρχές των ‘90s η Nice δεν ήταν τόπος για σκοτεινές μπάντες. Ο Chrys δούλευε σε δισκοπωλείο και το χρησιμοποιούσε σαν φίλτρο, εντοπίζοντας τους ελάχιστους που άκουγαν τα σωστά πράγματα και μαζεύοντάς τους γύρω του. Έτσι βρήκε τον Franck, που τότε έπαιζε μπάσο σε άλλο σχήμα. Του πρότεινε να μπει ως κιθαρίστας, παρότι είχε πιάσει κιθάρα μόλις λίγους μήνες πριν. Ο Franck νόμιζε ότι τον δούλευε, και όταν κατάλαβε ότι μιλούσε σοβαρά χρειάστηκε δύο δευτερόλεπτα για να πει ναι.
Με παρόμοιο τρόπο μπήκε και ο Sébastien. Είχε την εμφάνιση, είχε χαρίσματα στη σκηνή και τραγουδούσε χωρίς να αντιγράφει κανέναν, κάτι που μετρούσε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Πίσω από τα τύμπανα η Roma κουβαλούσε το πιο αναγνωρίσιμο κομμάτι του ήχου τους, ένα παίξιμο τελετουργικό, περίπλοκο και εντελώς δικό της. Χρόνια αργότερα αυτή ακριβώς η ιδιαιτερότητα θα δυσκόλευε όποιον προσπαθούσε να το αναπαραστήσει.
Πριν από αυτό το line-up υπήρχε ένα τρίο με άλλον τραγουδιστή, τον Manu, που ακούγεται στη συλλογή “Rarities”. Οι πρόβες ήταν χαοτικές και η ατμόσφαιρα βαριά. Το ρήγμα ήρθε όταν το σχήμα δέχτηκε πρόταση να παίξει στο Rachdingue, το ισπανικό κλαμπ που είχε διακοσμήσει ο Dalí, και ο τραγουδιστής αρνήθηκε για λόγους που κανείς δεν κατάλαβε. Ο Chrys και η Roma έθεσαν τελεσίγραφο. Εκείνος δεν υποχώρησε και έφυγε.
Γιατί το “Twilight“ έγινε σημείο αναφοράς
Ο τρόπος που φτιάχτηκε το “Twilight” λέει πολλά για την εποχή. Έπαιζαν μία ή δύο συναυλίες, έπαιρναν τα λεφτά και πήγαιναν κατευθείαν σε στούντιο να ηχογραφήσουν ένα ζευγάρι κομμάτια. Πρώτα βγήκαν το “Twilight” και το “Staring”, τελευταίο το “Poisoned Dead Flowers”. Με αυτόν τον ρυθμό χρειάστηκαν μήνες για να ολοκληρωθεί ο δίσκος. Για τον Sébastien ήταν η πρώτη του φορά σε στούντιο, κάτι που περίμενε από τότε που ήταν τεσσάρων χρονών.
Το 1993 η σκηνή ήταν γεμάτη κλώνους των Sisters of Mercy και των Fields of the Nephilim. Οι Corpus Delicti τράβηξαν αλλού, πιο κοντά στους Bauhaus και στο βρετανικό Batcave, με μελωδία και ταχύτητα στη θέση της πόζας. Ο πρώτος δίσκος είναι ένα άλμπουμ για τη μοναξιά, και ο Sébastien είχε βάλει κανόνα να μη χρησιμοποιήσει πουθενά τη λέξη αγάπη.
Μέσα σε δύο χρόνια βρέθηκαν σε περιοδεία δέκα ημερομηνιών στις ΗΠΑ, από το Λος Άντζελες μέχρι τη Νέα Υόρκη, που είχε στήσει ο William Faith. Ακολούθησαν βραδιές με τον Rozz Williams και την Gitane Demone, καθώς και μια εμφάνιση στο Marquee του Λονδίνου το 1995. Ο Franck όμως είχε ήδη αποχωρήσει μετά τον πρώτο δίσκο, επειδή τον τράβηξε το στούντιο περισσότερο από τη σκηνή και στράφηκε στην παραγωγή, δουλειά που κάνει μέχρι σήμερα.
Corpus Delicti: Saraband | Πώς γράφτηκε το πιο γνωστό τους κομμάτι;
Στο “Sylphes” τη θέση του Franck πήρε ο Jérôme, και εκεί γεννήθηκε το τραγούδι που τους ακολουθεί ακόμα. Το “Saraband” βγήκε μέσα σε μία πρόβα: μια μπασογραμμή από τον Chrys, μια παράξενη κιθάρα από πάνω, ένας ρυθμός με έντονη διάθεση από τη Roma. Η μελωδία ήρθε αμέσως και το σχήμα κόντεψε να πανικοβληθεί, επειδή το βρήκε υπερβολικά pop για τα δικά του μέτρα. Οι στίχοι πατούν στην Ophelia του John Everett Millais, που με τη σειρά της πατούσε στον Shakespeare.
Αυτή η περίοδος ήταν και η πιο δεμένη για τη μπάντα. Είχαν αυτοπεποίθηση μετά το ντεμπούτο και κανέναν κανόνα για το τι επιτρέπεται. Οι επιρροές τους λειτουργούσαν ως πρώτη ύλη, όχι ως πρότυπο προς αντιγραφή, κάτι που εξηγεί γιατί ο δεύτερος δίσκος ακούγεται πιο ανοιχτός χωρίς να χάνει το σκοτάδι του. Αρκετά δικαιολογήμενα το “Sylphes” αντιμετωπίζεται συχνά ως η κορύφωση της πρώτης τους φάσης.
Με το “Obsessions” του 1995 πήγαν προς τον πειραματισμό. Έπαιζαν κασέτες ανάποδα, έσπαγαν μπουκάλια με σίδερα μέσα στο στούντιο, έβγαλαν δεκάλεπτο κομμάτι με πέντε λεπτά βροχή. Η υποδοχή τότε ήταν μοιρασμένη, εν μέρει επειδή ο δίσκος στεκόταν κάπου ανάμεσα σε EP και άλμπουμ, όμως τα χρόνια τον δικαίωσαν. Εκεί βρίσκεται και το “Motherland”, από τα αγαπημένα κομμάτια του ίδιου του τραγουδιστή.
Τι οδήγησε τους Corpus Delicti στη διάλυση το 1997;
Λίγο πριν τον χωρισμό υπήρχε μια αίσθηση γυάλινης οροφής. Το σχήμα είχε φτάσει κάπου και δεν έβλεπε πώς να προχωρήσει παρακάτω, ενώ οι εντάσεις μέσα στην ομάδα μεγάλωναν. Δούλευαν ασταμάτητα τέσσερα με πέντε χρόνια και το διάλειμμα που χρειάζονταν δεν ήρθε ποτέ. Αντί γι’ αυτό ήρθαν η απογοήτευση, ο θυμός και η λύπη, δηλαδή το συνηθισμένο μείγμα που διαλύει μπάντες.
Το ενδιάμεσο βήμα ήταν ακόμα πιο αποκαλυπτικό. Οι ίδιοι μουσικοί συνέχισαν με το όνομα Corpus, χωρίς το Delicti, και έβγαλαν ένα δίσκο με πιο industrial κατεύθυνση. Ήταν συμβιβασμός ανάμεσα σε τέσσερις ανθρώπους που τραβούσαν σε διαφορετικές μεριές, και μαζί με τη λέξη χάθηκε και η ουσία του σχήματος. Το 1997 έκλεισε οριστικά ο κύκλος.
Ακολούθησαν χρόνια διασποράς. Ο Sébastien έφτιαξε το Kuta, ένα προσωπικό project που του επέτρεψε να δουλέψει άλλη πλευρά της φωνής του, και για αρκετό καιρό απέφευγε να αναφέρει το παρελθόν του. Ο Franck έστησε τους Curl, ο Chrys μπήκε στους Kom-Intern. Η επανασύνδεση ήρθε από την πίσω πόρτα, μέσα από τους Press Gang Metropol, όπου τρεις από τους τέσσερις ξαναβρέθηκαν στο ίδιο δωμάτιο χωρίς να το ονομάσουν reunion.
Πώς επέστρεψε η μπάντα μετά από 23 χρόνια;
Το reunion ξεκίνησε από ένα συμβόλαιο. Το 2019 η αμερικανική Cleopatra ανέλαβε το back catalogue για επανεκδόσεις, και για να υπογραφεί η συμφωνία έπρεπε οι τέσσερις να καθίσουν ξανά μαζί. Εκείνο το βράδυ, στο σπίτι της Roma, ήταν η πρώτη φορά μετά από σχεδόν τριάντα χρόνια που βρίσκονταν και οι τέσσερις στον ίδιο χώρο. Η ίδια έριξε την ιδέα: αναρωτιόταν αν θα μπορούσε να παίξει ξανά ντραμς. Οι υπόλοιποι δεν χρειάστηκαν πολλή σκέψη.
Όλα όμως πάγωσαν σχεδόν αμέσως. Ήρθε η πανδημία και, παράλληλα, η Roma άρχισε να αντιμετωπίζει οστεοαρθρίτιδα στα χέρια, που σταδιακά της έκοψε τη δυνατότητα να παίζει. Χειρουργήθηκε στο ένα χέρι χωρίς αυτό να αρκεί. Η μπάντα βρέθηκε μπροστά σε δίλημμα: ή σταματούσαν εκεί ή συνέχιζαν με άλλον ντράμερ, και η απόφαση δεν ήταν εύκολη για κανέναν, λιγότερο από όλους για την ίδια.
Η λύση λεγόταν Laurent Tamagno, μουσικός που ήξεραν χρόνια και είχε περιοδεύσει με τους M83. Η Roma πέρασε μαζί του αρκετές πρόβες, δείχνοντάς του τα ιδιαίτερα κόλπα του παιξίματός της. Στις 7 Μαΐου 2022 το MJC Picaud στις Cannes ήταν sold out, με κόσμο που είχε έρθει από το Μεξικό, το Περού, την Αγγλία, τη Γερμανία, την Ισπανία και την Ιταλία για μία βραδιά. Από εκεί και πέρα τα πράγματα έτρεξαν μόνα τους.
Γιατί εξαντλούνται σήμερα τα εισιτήριά τους;
Το Λονδίνο εξαντλήθηκε τρεις μήνες πριν την ημερομηνία. Ακολούθησαν Ρώμη, Μαδρίτη, Αθήνα, Παρίσι, και μετά το Μέξικο με 1.200 άτομα, τρίωρη σειρά για υπογραφές και κόσμο που περίμενε στον δρόμο. Μετά την επιστροφή, οι ακροάσεις στις πλατφόρμες ξεπέρασαν τα δύο εκατομμύρια τον χρόνο, αριθμός που η μπάντα δεν είχε αγγίξει ποτέ όσο ήταν ενεργή. Προστέθηκαν μεγάλα καλοκαιρινά φεστιβάλ σε Γερμανία, Πορτογαλία και Βέλγιο.
Κανένας τους δεν σχεδίαζε νέο υλικό. Μετά από δύο χρόνια σκηνής όμως, και με τα αιτήματα του κοινού να πληθαίνουν, η ιδέα έγινε αναπόφευκτη. Αυτό που τους φόβιζε ήταν να καταλήξουν καρικατούρα του εαυτού τους, οπότε προχώρησαν αργά. Πρώτα ήρθε το “Chaos” το 2023, σε παραγωγή του William Faith, μετά το “A Fairy Lie” και το διπλό live “From Dust To Light”, ηχογραφημένο στο Μέξικο.
Παράλληλα, το 2024 τους βρήκε να παίζουν στον καθεδρικό του Μάντσεστερ και να περιοδεύουν σε Περού, Κόστα Ρίκα και Κολομβία. Ο δίσκος που ακολούθησε, το “Liminal”, κυκλοφόρησε εντελώς ανεξάρτητα, με τον Fabrice Gouré στα τύμπανα και εξώφυλλο του Jean-Luc Verna. Ο ήχος εκεί είναι πιο rock και πιο στεγνός από παλιά, με τη φωνή κατεβασμένη σε τόνο και τα ηλεκτρονικά να έχουν υποχωρήσει. Στο “Fate” μάλιστα χρησιμοποιήθηκαν στίχοι γραμμένοι το 1995, κάτι που δείχνει πόσο λίγο τους απασχολεί η γραμμική εξέλιξη.
Γιατί τους ανακαλύπτει τώρα μια νέα γενιά;
Το διάστημα της απουσίας τους δούλεψε υπέρ τους. Το internet έφερε τους τρεις δίσκους σε κόσμο που δεν είχε γεννηθεί όταν κυκλοφόρησαν, και το revival του post-punk της τελευταίας δεκαετίας έστρωσε το έδαφος. Σήμερα εμφανίζονται σταθερά σε λίστες του είδους ως το μοναδικό γαλλικό σχήμα δίπλα σε The Cure, Bauhaus και Joy Division, κάτι που κανείς τους δεν περίμενε όταν τα μάζευαν το 1997.
Υπάρχει και μια πιο πεζή εξήγηση. Τα κομμάτια τους ήταν μελωδικά και ουσιαστικά rock, χωρίς να πατούν σε κλισέ που γέρασαν άσχημα, και έτσι άντεξαν. Η βιογραφία που κυκλοφόρησε στη Γαλλία το 2011 κατέγραψε μια διαδρομή που τότε έμοιαζε κλειστή, τη στιγμή που το σχήμα δεν είχε κανένα σχέδιο επανασύνδεσης και τα μέλη του δούλευαν σε εντελώς άλλα πράγματα.
Όταν ρωτήθηκαν τι τους έφερε πίσω, η απάντηση ήταν μονοκόμματη: οι άνθρωποι που τους περίμεναν. «Δεν θέλαμε να είμαστε ψεύτικοι», λέει ο κιθαρίστας για την απόφαση του 2022, και αυτό φαίνεται στον τρόπο που δουλεύουν έκτοτε. Η μπάντα διάλεξε λίγες συναυλίες αντί για ατελείωτες περιοδείες, και έναν δίσκο που βγήκε όταν ήταν έτοιμος και όχι όταν τον ζητούσε η συγκυρία. Τριάντα τρία χρόνια μετά τη Nice, το σχήμα λειτουργεί με όρους που το ίδιο έθεσε.
