Το “Blackout” δεν ήταν γραφτό να συμβεί. Ο Meine είχε χάσει τη φωνή του. Το συγκρότημα περίμενε, ενώ οι γιατροί παρέμεναν επιφυλακτικοί. Τελικά, το 1982, οι Scorpions παρουσίασαν τον δίσκο που άλλαξε τη σχέση τους με τον κόσμο. Είχαν ήδη επτά άλμπουμ, ενώ τα “Lovedrive” και “Animal Magnetism” είχαν ήδη κερδίσει την Αμερική. Το “Blackout” ξεχωρίζει γιατί ολοκληρώθηκε όταν όλα έδειχναν πως δεν θα γίνει. Και αυτό λέει πολλά για μια μπάντα που, μισό αιώνα μετά, αρνείται πεισματικά να σβήσει.
Το εμπόδιο που πάγωσε τα πάντα
Ας γυρίσουμε στο 1981. Οι Scorpions κέρδιζαν συνεχώς έδαφος. Μετά από δέκα χρόνια σε μικρές σκηνές, αλλαγές μελών και πειραματισμούς στον ήχο, το αμερικανικό κοινό άρχισε να τους προσέχει. Το “Animal Magnetism” άνοιξε την πόρτα στην αγορά. Το “Blackout” προοριζόταν να την διαλύσει. Ωστόσο προέκυψε ένα σοβαρό εμπόδιο, ο Klaus Meine δεν μπορούσε πια να τραγουδήσει.
Η ασταμάτητη περιοδεία τον είχε εξαντλήσει. Τα χρόνια χωρίς ουσιαστικά διαλείμματα προκάλεσαν ζημιά στις φωνητικές χορδές του Meine. Οι γιατροί έκριναν πως χρειαζόταν χειρουργείο και απόλυτη σιωπή για μήνες. Στον χώρο της μουσικής, όπου όλα βασίζονται στη φόρα και τον ρυθμό, αυτό αποτελούσε ένα κρίσιμο ζήτημα. Ήταν μια αληθινή κρίση. Ο τραγουδιστής, που με την ερμηνεία του καθόριζε τον ήχο της μπάντας, βγήκε εκτός χωρίς σαφές πλάνο επιστροφής.
Η αναζήτηση για μια προσωρινή λύση
Τι κάνεις λοιπόν όταν η «μηχανή» σου χαλάει ενώ βρίσκεσαι ήδη στον αέρα; Για τους Scorpions, η απάντηση είναι απλή: καλείς τον Don Dokken. Ο Dokken, που τότε δεν ήταν ακόμη γνωστός, μπήκε στο στούντιο για να ηχογραφήσει ορισμένα φωνητικά. Το συγκρότημα δούλευε τα ντέμο και χρειαζόταν απλώς μια προσωρινή λύση. Κανείς δεν σκόπευε να αντικαταστήσει τον Meine, αφού ήθελαν μόνο να κερδίσουν χρόνο. Μάλιστα ο ίδιος ο Dokken δήλωσε αργότερα ότι «ποτέ δεν είδε τον ρόλο του ως μόνιμο».
Ομολόγησε ωστόσο ότι η προσπάθεια να φτάσει το φωνητικό εύρος του Meine ήταν εξαντλητική. «Μου έλεγαν συνεχώς να τραγουδάω πιο ψηλά», θυμήθηκε. «Μετά από οκτώ ώρες, ακουγόταν απλά σαν βουητό». Τα ντέμο που ηχογράφησε δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ στην τελική έκδοση. Παρόλα αυτά, η συμμετοχή του παρέμεινε ως μια ιδιαίτερη αναφορά στην ιστορία της ροκ. Ήταν ένα προσωρινό μέλος των Scorpions που, όπως λέει ο ίδιος, προσπαθούσε απλώς να ανταποκριθεί στην πίεση. Όσο για τον Meine, επέστρεψε σύντομα. Πιο δυνατός και ίσως σε καλύτερη κατάσταση από πριν.
Η επάνοδος και η ενέργεια στο στούντιο
Όταν άρχισαν πάλι οι ηχογραφήσεις, έμοιαζε λες και δεν είχε υπάρξει ποτέ πρόβλημα. Στην πραγματικότητα, οι ερμηνείες του Meine στο “Blackout” είναι από τις πιο δυνατές και απαιτητικές της πορείας του. Ίσως έφταιγε η αδρεναλίνη και το γεγονός πως γύρισε από τα όρια. Ίσως απλώς πάλευε για να κρατηθεί. Σε κάθε περίπτωση, τραγούδησε σαν να μην είχε άλλη ευκαιρία. Και αυτό, επί της ουσίας, ίσχυε.
Το άλμπουμ ξεκινά με το “Blackout”, που σε χτυπάει κατευθείαν, χωρίς καμία εισαγωγή. Φαίνεται αμέσως ότι δεν αστειεύονται. Δεν υπάρχει καμία ανάσα, μόνο ένταση, παραμόρφωση και ένα ρεφρέν που κάνει τα ηχεία σου να ακούγονται φτηνά. Αν το “Animal Magnetism” απλώς φλέρταρε με το αμερικανικό ραδιόφωνο, το “Blackout” του έκανε κανονική πρόταση γάμου.
Μετά έρχεται το “Can’t Live Without You”, ένα κομμάτι που μοιάζει με ερωτικό γράμμα στους οπαδούς, τυλιγμένο σε θόρυβο και ταχύτητα.Αποπνέει ένταση αντί για κάποια μπαλάντα. Αποφεύγει τη διακριτικότητα, καθώς δεν τη χρειάζεται. Η λεπτότητα δεν ήταν ποτέ το ζητούμενο εδώ. Όπως και τα περισσότερα κομμάτια του άλμπουμ, κινείται κάπου ανάμεσα στο hard rock και το πρώιμο heavy metal. Οι Scorpions γνώριζαν πώς να ισορροπούν σε αυτόν τον χώρο, αποφεύγοντας να γίνουν καρικατούρα κάποιας σκηνής.
Η κατάκτηση της αγοράς και το εικαστικό σοκ
Ωστόσο το “No One Like You” ήταν αυτό που έκανε την πιο δύσκολη δουλειά. Το συγκεκριμένο κομμάτι μετέτρεψε το “Blackout” σε ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Κυκλοφόρησε ως βασικό σινγκλ σχεδόν παντού, εκτός από την Ιαπωνία, και σκαρφάλωσε στην κορυφή του Rock chart του Billboard. Ήταν η πρώτη μεγάλη επιτυχία των Scorpions στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Διέθετε αρκετή μελωδία στους στίχους ώστε να ταιριάξει με την τότε ανερχόμενη τάση των power ballads. Παρόλα αυτά, το ρεφρέν μπαίνει τόσο δυνατά που αποφεύγει να ακουστεί ως υποχώρηση. Επιπλέον, το βίντεο με τον Rudolf Schenker να αναπαριστά το εξώφυλλο του δίσκου σίγουρα βοήθησε την κατάσταση.
Μιας και το έφερε η κουβέντα, ας δούμε λίγο και το εξώφυλλο. Το εξώφυλλο του “Blackout”, δημιουργία του Αυστριακού καλλιτέχνη Gottfried Helnwein, είναι αδύνατο να περάσει απαρατήρητο. Απεικονίζει έναν άντρα να ουρλιάζει, με το πρόσωπο τυλιγμένο με επιδέσμους και μεταλλικές ράβδους να διαπερνούν τα μάτια του σαν πιρούνια.
Είναι εντυπωσιακό, τρομακτικό και παραμένει ανεξίτηλο στη μνήμη. Αρκετοί το κατατάσσουν στα πιο επιδραστικά εξώφυλλα της ροκ μουσικής των ’80s. Σε σύγκριση με άλλες δουλειές της εποχής, αποφεύγει το σεξουαλικό στοιχείο για να τραβήξει την προσοχή. Είναι αληθινά σουρεαλιστικό, σε μπερδεύει και σε ταράζει, όμως ταυτόχρονα ταιριάζει απόλυτα στον δίσκο.
Το εξώφυλλο έχει και συμβολικό χαρακτήρα. Το “Blackout” αναφέρεται στο μπλοκάρισμα, τη διακοπή και την κατάρρευση, αλλά και στην επιστροφή με ορμή. Ο άντρας που βλέπεις μοιάζει διαλυμένος, όμως ταυτόχρονα ουρλιάζει. Παραμένει ζωντανός και δυνατός. Ακριβώς όπως και η μπάντα που δημιούργησε τη μουσική.
Σφραγίδα στην ιστορία του ροκ
Σε μουσικό επίπεδο, ο δίσκος διατηρεί την ταχύτητά του σε κάθε σημείο. Τραγούδια όπως το “Now!” και το “Dynamite” επενδύουν πλήρως στην ένταση και τον γρήγορο ρυθμό. Οι κιθάρες διαπερνούν τη μίξη με έναν τρόπο που θυμίζει τροχό. Στο “Now!”, η ερμηνεία του Meine φτάνει στα άκρα. Αποδίδει τους στίχους με έναν ρυθμό που φέρνει περισσότερο σε punk παρά σε καθαρό hard rock.
Αν αναζητάς την υπερβολή, το “Dynamite” την προσφέρει απλόχερα στους στίχους, τον ήχο και τη στάση του. Το βάθος λείπει, καθώς η φύση του κομματιού δεν το απαιτεί. Πρόκειται για έναν από εκείνους τους ύμνους που γεμίζουν στάδια ακριβώς επειδή για αυτόν τον σκοπό δημιουργήθηκαν.
Επιπλέον, το “Blackout” δεν περιορίζεται μόνο στην ένταση. Κομμάτια όπως το “You Give Me All I Need” και το “When the Smoke is Going Down” αποδεικνύουν ότι οι Scorpions γνωρίζουν να ισορροπούν ανάμεσα σε μπαλάντες και εκρήξεις. Το δεύτερο, συγκεκριμένα, αποτελεί ένα αργό, σχεδόν τελετουργικό φινάλε. Δημιουργεί την εντύπωση ότι η μπάντα αποχαιρετά το κοινό, κρατώντας όμως μια Molotov στο χέρι.
Μετά ακολουθεί το “China White”, μια επτάλεπτη περιπλάνηση σε πιο σκοτεινά, σχεδόν doom μονοπάτια. Οι στίχοι είναι κάπως αφηρημένοι, ενώ ο ήχος βαραίνει, γίνεται πιο αργός και μελαγχολικός. Δίνει την αίσθηση ενός πειράματος από εκείνα που τελικά αποδίδουν. Είναι ενδιαφέρον πως ο Schenker δυσκολευόταν να επιλέξει ανάμεσα σε δύο σόλο. Έτσι, τοποθέτησε ένα στην αμερικανική έκδοση και ένα διαφορετικό στην ευρωπαϊκή. Για τους συλλέκτες αυτό αποτελεί σπαζοκεφαλιά, ενώ για τους οπαδούς παραμένει ακόμα ένα κομμάτι της ιστορίας.
Μέχρι την κυκλοφορία του “Blackout” στις 29 Μαρτίου 1982, οι προσδοκίες ήταν ήδη ψηλά. Ο δίσκος κατάφερε να τις ξεπεράσει με μεγάλη διαφορά. Μέσα σε λίγους μήνες έγινε χρυσός και δύο χρόνια αργότερα έγινε πλατινένιος. Για ένα συγκρότημα που παλιότερα το θεωρούσαν «άλλη μια γερμανική ροκ μπάντα», αυτό αποτελούσε ένα σαφές μήνυμα, και μάλιστα ιδιαίτερα ηχηρό.
Ωστόσο, παρά την επιτυχία του, το “Blackout” συχνά επισκιάζεται από όσα ακολούθησαν στη συνέχεια. Το “Love at First Sting” του 1984 περιλάμβανε το “Rock You Like a Hurricane”, που αποτελεί μάλλον το πιο αναγνωρίσιμο κομμάτι των Scorpions. Για πολλούς, ειδικά για εκείνους που θυμούνται πόσο δύσκολη ήταν η θέση της μπάντας λίγα χρόνια πριν, το “Blackout” παραμένει το αληθινό σημείο καμπής στην ιστορία τους.
Πρόκειται για την κυκλοφορία που επιβεβαίωσε ότι οι Scorpions αποτελούσαν πλέον παίκτες πρώτης γραμμής. Η απήχησή τους εξαπλώθηκε πέρα από τη Γερμανία και την Ευρώπη, κατακτώντας ολόκληρο τον κόσμο. Σήμερα φαντάζει σχεδόν απίστευτο το πόσο κοντά βρέθηκαν σε μια εντελώς διαφορετική πορεία. Αν ο Meine δεν είχε αναρρώσει ή αν ο Dokken παρέμενε στη θέση του, το “Blackout” ενδέχεται να μην είχε κυκλοφορήσει ποτέ. Τελικά, λειτούργησε ως το θεμέλιο της μετέπειτα συνέχειας. Αποτέλεσε ένα ιδιαίτερο και πεισματάρικο στιγμιότυπο μιας μπάντας που αρνείται να σιωπήσει.
