Με μία ματιά...
Το 2003, ένα ονειρικό ρόστερ συγκεντρώθηκε για να γράψει ιστορία στο black metal. Οι οπαδοί περίμεναν ατόφιο μεγαλείο. Η σύμπραξη τόσων ταλέντων κατέληξε σε έναν επιδεικτικό θόρυβο. Ο πιο προβεβλημένος δίσκος τους σήμανε πρακτικά την αρχή της συνθετικής παρακμής
- Μορφές όπως οι Shagrath, Galder, Mustis και Vortex σπατάλησαν το τεράστιο ταλέντο τους σε έναν ανούσιο ανταγωνισμό.
- Πώς ο μεγαλύτερος εμπορικός θρίαμβος των Νορβηγών εγκλώβισε τον ήχο τους σε ένα πρωτοφανές δημιουργικό αδιέξοδο.
- Το album κρύβει εννιά εντελώς filler κομμάτια πίσω από μία μπουκωμένη ενορχήστρωση και ελάχιστες πραγματικά φωτεινές στιγμές.
Τότε, το 2003, οι Dimmu Borgir στο black metal ήταν περίπου ότι οι Chicago Bulls στο NBA το 1996. Η αλήθεια, τώρα που το βλέπω λίγο πιο ώριμα, μουσικά, ο ντόρος γύρω από το όνομά τους δεν ήταν ακριβώς δικαιολογημένος. Μην παρεξηγηθώ, δε θεωρώ ότι αδίκως αποθεώνονταν. Αν αναλογιστούμε ότι από τα πρώτα τους πέντε album πραγματικά σπουδαίο είναι μόνο ένα, κάτι πρέπει να μας λέει αυτό. Και σίγουρα, το έκτο τους, το “Death Cult Armageddon”, δεν μπόρεσε να αλλάξει την κατάσταση.
Σκεφτείτε τη δισκογραφία τους και βρείτε ένα δίσκο τους που να πλησιάζει το επίπεδο του “Enthrone Darkness Triumphant”. Το έχω ξαναγράψει, αν ήταν εύκολο να γράφονται τέτοια album, τότε δε θα ήταν ιδιαίτερα. Οι Cradle Of Filth, που ηχητικά είναι αρκετά κοντά τους, μέχρι τότε είχαν βγάλει ήδη τα “Dusk And Her Embrace”, “Cruelty And The Beast” και “Midian”. Μιλάμε για τρεις δίσκους σταθμούς στα ίδια περίπου χρόνια και πάνω-κάτω στο ίδιο διάστημα.
Σαφώς και η ποσότητα δεν είναι το μοναδικό κριτήριο. Αλίμονο, αν ήταν έτσι οι Emperor των τεσσάρων full length δε θα λογίζονταν ως μία από τις τρεις καλύτερες μπάντες του είδους. Οι “συγχωριανοί” τους Dimmu Borgir δεν έζησαν ποτέ τους τα επίπεδα του Ihsahn και της παρέας του. Ένα καλό debate είναι το γιατί ακριβώς δε συνέβη αυτό. Αν δούμε το line up των Dimmu Borgir της περιόδου “Death Cult Armageddon”, μοιάζει σχετικά ονειρικό.
Το Dream Team line-up των Dimmu Borgir στο black metal
Στη μία κιθάρα έχουμε έναν από τους καλύτερους παίχτες της χώρας, τον Galder. Ο οποίος δεν είναι μόνο παίχτης, αφού το 2003 κυκλοφορεί με τους Old Man’s Child το εξαιρετικό “In Defiance Of Existence”. Καλά, δεν είναι μόνο αυτό, απλά ανέφερα αυτόν τον δίσκο γιατί μιλάμε για την ίδια χρονιά. Στο παρελθόν τους βρίσκουμε τα “Born Of The Flickering” και “The Pagan Prosperity”. Το στοιχείο στο οποίο πρέπει να σταθούμε είναι ότι ο Galder δε συμμετέχει στους Old Man’s Child ως ένας απλός παίκτης, αφού πρακτικά αποτελεί την ίδια την μπάντα. Αυτό από μόνο του μαρτυρά την τεράστια αξία του.
Πάμε στην έτερη κιθάρα, όπου εκεί δεσπόζει η μορφή του Silenoz. Αποτελεί ιδρυτικό μέλος των Dimmu Borgir και έναν από τους κύριους συνθετικούς πόλους της μπάντας. Μπορεί παικτικά να υστερεί συγκριτικά με τον βιρτουόζο Galder, αυτό, όμως, δεν παίζει κανέναν ρόλο. Πρώτον, το 90% των κιθαριστών του είδους υστερεί μπροστά στον Galder και δεύτερον, δεν είναι αυτός ο ρόλος του Silenoz. Ο Silenoz στους Borgir ήταν και παραμένει η βασική μορφή σε οτιδήποτε αφορά τον πυρήνα της μπάντας. Είναι ένας πολύ ικανός ρυθμικός κιθαρίστας και γράφει εξαιρετικές συνθέσεις.
Πάμε φωνές και μπάσο να τα πιάσουμε μαζί. Υποθέτω ότι όλοι έχετε ακούσει κάποια στιγμή στη ζωή σας το “Sacrilegious Scorn”. Το οποίο σαν κομμάτι, μεταξύ μας τώρα, δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας. Διαθέτει μία από τις επικότερες συνυπάρξεις καθαρών και brutal φωνητικών στην ιστορία του είδους. Ο ICS Vortex είναι οριακά cheat, μπασίστα με τέτοια φωνή δε βρίσκεις εύκολα. Λογικό, αφού η κύρια ιδιότητά του είναι τραγουδιστής, παράλληλα παίζει και εξαιρετικό μπάσο. Να πούμε και το βιογραφικό του λίγο. Arcturus και Borknagar είναι οι δύο μπάντες στις οποίες έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της καλλιτεχνικής του ζωής. Καθόλου άσχημα θα λέγαμε.
Shagrath, Mustis και Nicholas Barker: Τα ιερά τέρατα του “Death Cult Armageddon”
Στο μικρόφωνο των brutal φωνητικών στέκεται υπερήφανα ο Shagrath. Είτε αρέσει σε κάποιον ο Νορβηγός frontman είτε όχι, δε γίνεται να μην του αναγνωρίσει ότι είναι κορυφαίος στο είδος του. Τα φωνητικά του, διατηρώντας όλη τους την “αγριάδα”, παραμένουν πεντακάθαρα και κατανοητά. Η παρουσία του στα live είναι καθηλωτική. Μπορούμε να πιάσουμε και την άκρως θεατρική ερμηνεία του. Από όπου και αν το πιάσεις, αδύναμο σημείο δεν πρόκειται να του βρεις. Δέχομαι ότι μπορεί να μην ταιριάζει στα γούστα κάποιου. Το εκτόπισμά του στην black metal σκηνή παραμένει δεδομένα τεράστιο.
Για το τέλος άφησα τον Mustis και τον Nicholas Barker. Καθώς είμαι γνωστός ανάποδος, θα ξεκινήσω με τον Βρετανό drummer. Θυμάστε τους δίσκους των Cradle Of Filth που ανέφερα λίγο πριν; Στα δύο πρώτα album τύμπανα παίζει ο Barker. Λέγαμε πριν λίγο για τον Galder, τους Old Man’s Child και το “In Defiance Of Existence”, όπου και εκεί πίσω από το drum kit κάθεται ο ίδιος άνθρωπος. Σίγουρα ένα εντυπωσιακό σερί.
Προσέξτε, όλους αυτούς τους δίσκους δεν τους ανέφερα για να σας πείσω για την αξία του. Στη ροή της σκέψης μου εμφανίστηκαν εντελώς φυσικά και σε όλους ο Βρετανός αποτελεί το “κοινό στοιχείο”. Στο βιογραφικό του συναντάμε μπάντες όπως οι Cancer, Brujeria, Benediction, Testament, Exodus και αρκετά ακόμα ιερά τέρατα του σκληρού ήχου. Αν δεν έχει κάποιο βύσμα επιπέδου ΠΑΣΟΚ του ’80, δε χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για να καταλάβουμε πόσο μεγάλος παίκτης είναι.
Πάμε τώρα και στον Mustis που έμεινε για το φινάλε. Θα μου πείτε τώρα, πληκτράς σε black metal μπάντα είναι και να τον ξεχνούσες ίσως να ήταν καλύτερα. Ο Mustaparta, όπως είναι το επίθετό του, για αρκετά χρόνια υπήρξε ίσως ο κορυφαίος πληκτράς σε ολόκληρο το black metal. Αρχικά, οι μελωδίες του είναι χαρακτηριστικές και όταν μπαίνουν σε ένα κομμάτι αλλάζουν καθοριστικά τον ήχο του. Αξίζει να θυμίσουμε πως πολύ μεγάλο μέρος του “Puritanical Euphoric Misanthropia”, σε συνθετικό επίπεδο, φέρει αποκλειστικά τη δική του υπογραφή. Ήταν σίγουρα ένας καταλυτικός παράγοντας για τον ήχο τους.
Τι δεν πήγε καλά με το “Death Cult Armageddon”
Ας επιστρέψουμε στο “Death Cult Armageddon”. Με ένα τόσο δυνατό line up λογικά θα έπρεπε να μιλάμε για έναν σπουδαίο δίσκο. Το πράγμα στην πράξη λειτουργεί κάπως διαφορετικά. Τα πολλά μαζεμένα “εγώ” σε καλλιτεχνικό επίπεδο οδηγούν συνήθως σε δημιουργικό αδιέξοδο. Το συγκεκριμένο album αποτελεί την πιο ξεκάθαρη απόδειξη για αυτό. Υπάρχουν σημεία όπου το ταλέντο ξεχειλίζει και άλλες στιγμές που γίνεται τόσο φλύαρο (Τι 63 λεπτά μωρέ;) που αναρωτιέσαι πώς δεν το πήραν χαμπάρι ούτε οι ίδιοι.
Προσωπικά έχω ένα θέμα με την ενορχήστρωση, καθώς μου ακούγεται αρκετά μπουκωμένη. Τα όργανα έχουν στριμωχτεί τόσο πολύ μεταξύ τους, χωρίς χώρο να αναπνεύσουν και να αναπτυχθούν σωστά. Διάβολε, παίζετε majestic black metal, περιμένουμε να ακούσουμε μεγαλείο και όχι έναν άτυπο αγώνα επίδειξης. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ο Vortex έπαθε Newsted. Το μπάσο θα το δεχτώ να μένει πίσω καθώς υπάρχουν τα πλήκτρα για να γεμίζουν τον ήχο. Φωνητικά δεν εξηγείται γιατί μειώθηκε τόσο δραματικά ο χρόνος του σε σχέση με το παρελθόν.
Σίγουρα υπάρχουν και θετικά στοιχεία στο “Death Cult Armageddon”, αφού περιέχει την κομματάρα, το μεγάλο hit “Progenies Of The Great Apocalypse”. Όποιος θεωρεί τον δίσκο πραγματικό διαμάντι, τον προκαλώ να μου βρει ένα ακόμα ισάξιο κομμάτι μέσα σε αυτόν. Ακόμα και το “Vredesbyrd”, που αποτελεί μία τίμια στιγμή, το φαντάζεστε αλήθεια να μπαίνει στο “Enthrone Darkness Triumphant” ή στο “Puritanical Euphoric Misanthropia”; Προσωπικά δυσκολεύομαι πολύ να το κάνω εικόνα.
Θυμάμαι σε συζητήσεις να χαρακτηρίζουν το συγκεκριμένο album αρκετά αξιοπρεπές. Πρέπει να διευκρινίσουμε για ποιον ακριβώς θεωρείται αξιοπρεπές. Για μία άγνωστη μπάντα από το Αιγάλεω που ντεμπουτάρει με αυτόν τον ήχο, το αποτέλεσμα αποτελεί αριστούργημα. Για ένα συγκρότημα που “θέλει” να λογίζεται μέσα στα κορυφαία του είδους, ένας δίσκος με εννιά filler κομμάτια δεν στέκεται με τίποτα στο ύψος των περιστάσεων. Το μεγαλύτερο πρόβλημα με το “Death Cult Armageddon” είναι πως βρήκε συνέχεια στο “In Sorte Diaboli”. Το συγκεκριμένο album μάλιστα κατάφερε να βγει ακόμα χειρότερο.
Θα κλείσω το κείμενο με μία μεγάλη “κακία”. Οι Dimmu Borgir έχουν να βγάλουν έναν πραγματικά σπουδαίο δίσκο από το 2001 και αυτό είναι κάτι που οφείλει να τους ανησυχεί. Οι δάφνες του παρελθόντος ξεθωριάζουν και δεν διαρκούν για πάντα.
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Artist: Dimmu Borgir
Album: Death Cult Armageddon
Label: Nuclear Blast Records
Release Date: 08/09/2003
Genre: Black Metal, Symphonic Black Metal
1. Allegiance
2. Progenies of the Great Apocalypse
3. Lepers Among Us
4. Vredesbyrd
5. For the World to Dictate Our Death
6. Blood Hunger Doctrine
7. Allehelgens død i helveds rike
8. Cataclysm Children
9. Eradication Instincts Defined
10. Unorthodox Manifesto
11. Heavenly Perverse
Producer: Fredrik Nordström
Dimmu Borgir: ICS Vortex (Μπάσο, φωνή), Mustis (Πλήκτρα), Nicholas Barker (Τύμπανα), Shagrath (Φωνή), Silenoz (Κιθάρα), Galder (Κιθάρα)
Dimmu Borgir (OW) | Deezer | Facebook | Flickr | Instagram | ReverbNation | SoundCloud | Spotify | Tidal | Twitter | YouTube
