Υπάρχουν ταινίες που θυμόμαστε καθαρά για την εικόνα τους και άλλες από έναν ήχο, μια μελωδία, ένα κομμάτι που ακούστηκε κάποτε στο background και τελικά έμεινε πιο έντονα από το ίδιο το φιλμ. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η μουσική αποκτά τη δική της ζωή, ξεκολλά από την οθόνη και συνεχίζει να υπάρχει αυτόνομα. Όχι επειδή οι ταινίες απέτυχαν, αλλά επειδή τα soundtracks τους αποδείχθηκαν, με τον χρόνο, πιο ανθεκτικά.
Biohazard ft. Onyx: Judgment Night
Στις αρχές των 90s, το “Judgment Night” γυρίστηκε ως ένα φιλμ με μια παρέα φίλων που χάνεται στα πιο εχθρικά σημεία του Σικάγο μετά από έναν αγώνα πυγμαχίας. Η σκηνοθεσία του Stephen Hopkins και το καστ με τους Emilio Estevez, Cuba Gooding Jr. και Denis Leary τοποθετούσαν την ταινία καθαρά μέσα στο mainstream σινεμά της εποχής. Η πλοκή κινείται σε απλά, ευθύγραμμα μονοπάτια, χωρίς να απομακρύνεται από τις συμβάσεις του είδους.
Εκεί όμως που η ταινία άφησε πραγματικό αποτύπωμα ήταν στη μουσική της ταυτότητα. Το soundtrack λειτούργησε ως πλατφόρμα σύγκλισης: hip hop και metal στο ίδιο κομμάτι, όχι ως εύρημα, αλλά ως καταγραφή μιας συγκεκριμένης στιγμής. Με τα χρόνια, αυτή η μουσική μνήμη έμεινε πιο ζωντανή από τις ίδιες τις σκηνές της ταινίας, αποτυπώνοντας με μεγαλύτερη ακρίβεια το πολιτισμικό κλίμα των αρχών της δεκαετίας από ό,τι η κινηματογραφική αφήγηση.
The Crystal Method: Trip Like I Do
Λίγα χρόνια αργότερα, το “Spawn” προσπάθησε να μεταφέρει στο σινεμά έναν σκοτεινό comic κόσμο, βασισμένο στον χαρακτήρα του Todd McFarlane. Η ταινία κινήθηκε μέσα στη λογική των ’90s, με βαριά (και μάλλον κακά) CGI και έναν αντιήρωα παγιδευμένο ανάμεσα στον παράδεισο και την κόλαση. Η πλοκή ακολούθησε σε μεγάλο βαθμό το origin story, όμως το βασικό σημείο αναφοράς του “Spawn” ήταν το “Trip Like I Do” των The Crystal Method. Το κομμάτι λειτούργησε περισσότερο ως αυτόνομο single, με δική του δυναμική και παρουσία έξω από την ταινία. Η ένταση και ο ρυθμός του το έκαναν να ακούγεται ανεξάρτητα από την εικόνα, σε clubs, ραδιόφωνα και playlists της εποχής. Με τον χρόνο, το “Trip Like I Do” έμεινε ως η βασική ανάμνηση που συνδέεται με την ταινία, ακόμη και για όσους δεν επιστρέφουν στο ίδιο το φιλμ.
Orbital: The Saint
Πάμε τώρα στο “The Saint”, ένα κατασκοπευτικό θρίλερ με τον Val Kilmer στον ρόλο ενός αντιήρωα, βασισμένου στη γνωστή τηλεοπτική φιγούρα των ’60s. Η ταινία γυρίστηκε στα μέσα των ‘90s, σε ευρωπαϊκές τοποθεσίες, με υψηλό προϋπολογισμό και καθαρά blockbuster φιλοδοξίες. Εκεί όπου το The Saint ξεχώρισε πραγματικά ήταν στο βασικό του μουσικό θέμα, το “The Saint” των Orbital. Ο ρυθμός και η ηλεκτρονική του υφή έδωσαν στην ταινία έναν τόνο ψυχρής κομψότητας, μετατρέποντάς το σχεδόν σε αφηγηματικό στήριγμα. Άλλωστε, σε πολλές σκηνές, η μουσική ήταν αυτή που κρατούσε τον ρυθμό και την αίσθηση σοβαρότητας, περισσότερο από το ίδιο το σενάριο.
David Draiman: Forsaken
Στις αρχές των ‘00s, το “Queen of the Damned” προσπάθησε να συνεχίσει το κινηματογραφικό σύμπαν της Anne Rice, εστιάζοντας στον μύθο του Lestat. Η σκηνοθεσία του Michael Rymer και η έντονα gothic αισθητική τοποθετούν την ταινία σε ένα σκοτεινό πλαίσιο, με την πλοκή να κινείται ανάμεσα στο vampiric δράμα και τη rock μυθολογία. Εκεί όπου η ταινία βρήκε τον πιο καθαρό της άξονα ήταν στο βασικό της θέμα, το “Forsaken”, με τη φωνή του David Draiman. Το κομμάτι είναι η φωνή του ίδιου του χαρακτήρα, δίνοντας στον Lestat μια παρουσία που ξεπερνά τη σκηνική του απεικόνιση. Για πολλούς, η μουσική αυτή έγινε ο βασικός τρόπος πρόσληψης του χαρακτήρα, περισσότερο από την ίδια την κινηματογραφική ερμηνεία.
Kavinsky: Nightcall
Τέλος, το “Drive” ανήκει σε μια πιο σύγχρονη φάση, όπου η σχέση εικόνας και ήχου επαναδιατυπώθηκε με διαφορετικούς όρους. Η ταινία του Nicolas Winding Refn, με τον Ryan Gosling στον ρόλο ενός σιωπηλού οδηγού-εκτελεστή, γυρίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 2010 και κινήθηκε ανάμεσα στο neo-noir και το arthouse σινεμά. Το “Nightcall” του Kavinsky εμφανίζεται από την αρχή όχι απλώς ως μουσικό θέμα, αλλά ως σημείο εισόδου στον κόσμο της ταινίας. Ο αργός ρυθμός, η νυχτερινή διάθεση και η ψυχρή μελαγχολία του κομματιού καθορίζουν εξαρχής τον τόνο, πριν ακόμη ξεδιπλωθεί η ιστορία.
