Ο Garry Moore δεν χωρούσε ποτέ εύκολα σε ένα μόνο πλαίσιο, και αυτό ήταν που έκανε και το στίγμα του τόσο σημαντικό. Η καριέρα του διαμορφώθηκε από μια διαρκή ανησυχία, με περάσματα από το hard rock, τα blues, το jazz fusion και κομμάτια με κελτικές αναφορές, πάντα με τη δική του εσωτερική πυξίδα. Δεν ακολούθησε συνταγές ούτε περίμενε την επιβεβαίωση της εποχής του. Στο σύνολο του έργου του, το σταθερό σημείο είναι μια έντονα αναγνωρίσιμη μουσική, άμεση και προσωπική. Από τις πρώτες νότες γινόταν ξεκάθαρο ποιος «γρατζουνούσε» την κιθάρα.
Γεννημένος στο Μπέλφαστ το 1952, ο Moore μεγάλωσε σε μια εποχή όπου η μουσική λειτουργούσε ως χώρος προσωπικής αναζήτησης. Αν και αριστερόχειρας, έμαθε μόνος του να παίζει κιθάρα ως δεξιόχειρας, μια επιλογή που επηρέασε ουσιαστικά τον τρόπο προσέγγισης του οργάνου. Από νωρίς έγινε γνωστός για την ένταση και τη συγκέντρωσή του στο παίξιμο. Περνούσε ατελείωτες ώρες μελετώντας, ακούγοντας με προσοχή και καλλιεργώντας ένα αυτί που καθοδηγούσε κάθε παρατεταμένο πέρασμα. Πολύ πριν η αναγνώριση μπει στην εξίσωση, είχε ήδη θέσει ως προτεραιότητα την ακρίβεια στο παίξιμό του.
Στα πρώτα του χρόνια άλλαζε συχνά μπάντες, ακολουθώντας την ανάγκη του για ελευθερία στο μουσικό πεδίο και την άρνησή του να αισθανθεί περιορισμένος. Αυτή η στάση τον έφερε συχνά κοντά σε ισχυρές προσωπικότητες, με πιο χαρακτηριστική τη σχέση του με τους Thin Lizzy και τον Phil Lynott. Ο Garry Moore έτρεφε βαθύ σεβασμό για τον Lynott, όμως η παρουσία του στη σκηνή δύσκολα χωρούσε σε δευτερεύοντα ρόλο. Από τη στιγμή που εντάχθηκε στο συγκρότημα, η εσωτερική ισορροπία μετατοπίστηκε. Το παίξιμό του πρόσθεσε τεχνικό βάθος, φέρνοντας στην επιφάνεια κάτι που ήδη υπήρχε: ο Moore λειτουργούσε με τη λογική του επικεφαλής, ακόμη και σε σχήματα όπου τυπικά δεν είχε τον πρώτο λόγο.
Ο Moore κινήθηκε από νωρίς σε περισσότερες από μία κατευθύνσεις. Δοκίμασε το jazz-rock με τους Colosseum II, στράφηκε σε βαρύτερους ήχους στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και παράλληλα διαμόρφωσε μια σόλο πορεία που παρέμενε σε συνεχή εξέλιξη. Δίσκοι όπως τα “Corridors of Power” και “Victims of the Future” τον καθιέρωσαν ως μια ισχυρή παρουσία στο hard rock, σε μια περίοδο όπου το τεχνικά απαιτητικό παίξιμο βρισκόταν στο προσκήνιο. Ακόμη και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το ύφος του είχε σαφή ταυτότητα. Τα σόλο του είχαν χαρακτήρα αφήγησης, χτισμένα πάνω στη μελωδία, στη σταδιακή ένταση και στην εκτόνωση. Η ταχύτητα εμφανιζόταν ως μέρος της φυσικής ροής του παιξίματος, χωρίς να ορίζει την κατεύθυνσή του.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, ο Moore είχε φτάσει σε ένα επίπεδο αναγνώρισης που του εξασφάλιζε πλήρη δημιουργική αυτονομία και την αξιοποίησε με τρόπους που δεν επαναλαμβάνονταν από δίσκο σε δίσκο. Ενσωμάτωσε ιρλανδικά μουσικά στοιχεία, επέλεξε προσεκτικά τις συνεργασίες του και κυκλοφόρησε έργα με διαφορετικό χαρακτήρα και κατεύθυνση σε κάθε φάση. Αυτή η συνεχής μετατόπιση συχνά δυσκόλευε την κατηγοριοποίηση του έργου του από το κοινό, διατηρούσε όμως τη μουσική του σε διαρκή κίνηση. Η προσοχή του ήταν στραμμένη στην εξέλιξη και στην αναζήτηση ιδεών, με κάθε κυκλοφορία να λειτουργεί ως αυτόνομο δημιουργικό πεδίο.
Η πιο καθοριστική στροφή στην πορεία του ήρθε το 1990, με τη συνειδητή του αφοσίωση στο μπλουζ. Ο Garry Moore προσέγγισε το είδος με σοβαρότητα και συνέπεια, επενδύοντας σε έναν ήχο που είχε πάντα παρουσία στον τρόπο που έπαιζε. Η απήχηση του “Still Got the Blues” αιφνιδίασε μέρος του κοινού, όμως η βάση της ήταν ήδη διαμορφωμένη εδώ και χρόνια. Το πλαίσιο απλώς μετακινήθηκε. Με λιγότερα στοιχεία να παρεμβάλλονται, ο τόνος και το συναισθηματικό βάρος πέρασαν στο προσκήνιο. Το βιμπράτο του απέκτησε κεντρικό ρόλο στο παίξιμό του, δουλεμένο με ακρίβεια και έγινε σημείο αναφοράς για γενιές κιθαριστών.
Ο Garry Moore παραμένει σημαντικός γιατί εκπροσωπεί ένα διαφορετικό μέτρο επιτυχίας. Το έργο του δείχνει ότι η τεχνική αποκτά νόημα όταν υπηρετεί την έκφραση, ότι τα μουσικά είδη λειτουργούν ως πεδία κίνησης και ότι η ταυτότητα διαμορφώνεται μέσα από επιλογές και συνέπεια. Η αξία του έργου του στηρίζεται σε ιδιότητες που σπάνια συνυπάρχουν και ακόμη πιο σπάνια διατηρούνται σε βάθος δεκαετιών και μέσα από διαφορετικά μουσικά περιβάλλοντα. Ο Moore τις εφάρμοσε με συνέπεια, ανεξάρτητα από συγκυρίες, τάσεις ή εξωτερικές προσδοκίες. Και όπως το έθεσε και ο Eric Clapton κάποτε: «Ο Gary Moore τα είχε όλα. Αίσθηση, τόνο, γούστο και δύναμη».
