Λίγο πριν την πολυαναμενόμενη πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα για το Death Disco Indoors Festival 2026, μιλήσαμε με τους Escape With Romeo. Με μια πορεία που μετράει σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, η μπάντα παραμένει πιστή στον βαθιά συναισθηματικό της ήχο. Ενόψει της συναυλίας τους στην Αθήνα στις 4 Απριλίου, μοιράστηκαν μαζί μας τις σκέψεις τους για την εξέλιξη της dark wave σκηνής, τις σύγχρονες επιρροές τους και τα επερχόμενα σχέδιά τους.
Γεια σας και καλώς ήρθατε στο DEPART! Πώς πάνε οι ετοιμασίες για το live στο Death Disco Indoors;
Escape With Romeo: Λοιπόν, αυτό που κάνει τη συναυλία απίστευτα ξεχωριστή για εμάς, είναι το γεγονός πως δεν έχουμε παίξει ποτέ ξανά στην Ελλάδα. Είχα παρατηρήσει ήδη από πριν πως υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον για τους Escape With Romeo στη χώρα σας και αυτό είναι κάτι που βρίσκω πραγματικά υπέροχο!
Μετά από τόσα χρόνια παραμένετε μια μπάντα που μένει πιστή στον εαυτό της, χωρίς να κυνηγάει την εμπορική επιτυχία. Τι δυσκολίες έφεραν αυτές οι επιλογές;
Έχουμε στήσει το καλλιτεχνικό μας όραμα με τέτοιον τρόπο, ώστε να βρίσκει απόλυτη απήχηση στο σήμερα. Είμαστε μια μπάντα που κοιτάει μπροστά και καθόλου νοσταλγική, παρόλο που βρισκόμαστε στον χώρο σχεδόν 40 χρόνια.
Δούλεψα για πολύ καιρό ως μουσικός δημοσιογράφος στο εθνικό ραδιόφωνο και είχα άμεση πρόσβαση σε όλες τις νέες ανεξάρτητες μπάντες και τους καλλιτέχνες της εποχής. Αυτό με βοήθησε να ανακαλύψω πως υπάρχει εξαιρετική μουσική σε κάθε είδος. Έτσι βρήκα νέα στοιχεία και τρόπους να διαμορφώσω τον ήχο των Escape With Romeo. Φυσικά υπάρχουν πάντα κάποια γνώριμα στοιχεία που μένουν σταθερά.
Το μουσικό μας ταξίδι αφορούσε ανέκαθεν την εξέλιξη. Αν αυτή φέρει και την εμπορική επιτυχία, είναι σαφώς καλοδεχούμενο. Στη δική μας περίπτωση αυτό δεν συνέβη. Επιπλέον, η mainstream μουσική, ειδικά στην post-punk και την dark wave σκηνή, είναι απλά απαίσια. Οπότε παραμένουμε στο δικό μας μονοπάτι, κάτι που μας κάνει να νιώθουμε πολύ καλύτερα μακροπρόθεσμα.
Οι ρίζες σας βρίσκονται στα ‘80s. Παρόλα αυτά, φαίνεται να έχετε επαφή με τη σημερινή μουσική και τους σύγχρονους ήχους. Απολαμβάνετε τις νέες κυκλοφορίες; Και τελικά, “αφήνετε” τον εαυτό σας να επηρεαστεί από αυτές;
Όταν άρχισα να γράφω μουσική τη δεκαετία του 1970, η κατάσταση ήταν εντελώς διαφορετική σε σχέση με σήμερα. Είχα μόνο μια κιθάρα και ένα μαγνητόφωνο με multitrack. Τα υπόλοιπα εξαρτιόνταν από το τι μπορούσες να φτιάξεις μουσικά με τη φαντασία σου. Ο κόσμος των ηχογραφήσεων έχει εξελιχθεί δραματικά μέσα σε αυτά τα 40 χρόνια.
Παράλληλα, όταν ήμουν στις αρχές των 20s μου, βρέθηκα ακριβώς στο μεταίχμιο της punk και της wave σκηνής. Μιλάμε για το 1980, όταν μπάντες όπως οι Bauhaus, οι Bad Brains, οι Dead Kennedys, οι Siouxsie And The Banshees, οι Wire, οι Joy Division και οι Cure αποτελούσαν την απόλυτη τάση της εποχής. Ήταν μια φανταστική περίοδος για να πηγαίνεις σε συναυλίες και φεστιβάλ.
Εκείνο τον καιρό όλο αυτό ονομαζόταν “New Wave” και έφερε την επανάσταση σε ολόκληρη τη μουσική σκηνή. Το πιο σημαντικό από όλα ήταν το πόσο σύγχρονο ακουγόταν. Το να είσαι μοντέρνος και διαφορετικός ήταν το απόλυτο trend.
Σήμερα, το 96% της post-punk σκηνής προσπαθεί συνεχώς να αναδημιουργήσει εκείνη την περίοδο, τόσο στον ήχο όσο και στη συμπεριφορά. Πλέον μετράει πάρα πολύ και η εμφάνιση. Στα μάτια μου αυτό δείχνει έλλειψη πρωτοτυπίας, σαν να βλέπω ένα γιγάντιο κύμα από cover bands.
Επομένως, οι επιρροές μου προέρχονται κυρίως από άλλα είδη, όπως η indie, η post metal, η ηλεκτρονική μουσική, καθώς και από πολύ ταλαντούχους τραγουδοποιούς που υπάρχουν εκεί έξω. Και χαίρομαι πολύ που το λέω αυτό σε ένα ελληνικό περιοδικό, μιας και ένα από τα δέκα αγαπημένα μου άλμπουμ όλων των εποχών είναι το “666” των Aphrodite’s Child.
Ο δίσκος σας "Samsara" ξεκινά με το κομμάτι "Everyone Against Everyone". Οι στίχοι λένε «In this world under the sun/All we hear is the sound of a gun». Βλέποντας την παγκόσμια κατάσταση αυτή τη στιγμή, θα λέγατε ότι είναι πιο επίκαιροι από ποτέ;
Είναι αστείο το πώς η πραγματικότητα πιάνει τη μυθοπλασία. Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι πιο αληθινό από ποτέ. Πίστευα πως δεν θα επιστρέφαμε ξανά στον κοινωνικό μεσαίωνα, όπου η ομοφοβία, ο σεξισμός και ο ρατσισμός αποτελούν τη νέα κανονικότητα. Είναι μια πολύ δύσκολη εποχή και τα πράγματα δεν δείχνουν να βελτιώνονται.
Από τη δεκαετία του 2010 και μετά, οι μπάντες με post-punk και new wave ήχο φαίνεται να έχουν κερδίσει ξανά το ενδιαφέρον του κόσμου. Γιατί πιστεύετε ότι υπάρχει αυτή η «ανάσταση» σε αυτά τα είδη; Έχει να κάνει με τη μελαγχολία του ήχου τους;
Δεν ξέρω σίγουρα. Το να είσαι goth, όπως εξηγεί και ο John Robb στο ομώνυμο βιβλίο του, έχει πλέον μια mainstream απήχηση. Στα πρώτα χρόνια τα πράγματα ήταν αλλιώς. Σήμερα, σειρές όπως το “Wednesday” και διάφορα κανάλια στο Tik Tok βοήθησαν να μπει ξανά όλο αυτό στον χάρτη. Επιπλέον, πολλές νέες μπάντες ανακάλυψαν την ποικιλία του New Wave ήχου των ‘80s.
Αυτό ακριβώς υποστηρίζω εδώ και χρόνια. Η σκηνή είχε πολλά περισσότερα να δώσει πέρα από τους Bauhaus, τους Cure και τους Joy Division. Υπήρχαν οι Clock DVA, οι Gang Of Four, οι Crispy Ambulance και αμέτρητα άλλα γκρουπ για να αντλήσει κανείς έμπνευση. Χάρη στο Spotify και σε διάφορα βιβλία και εκδόσεις, όλη αυτή η μουσική παραμένει διαθέσιμη μέχρι και σήμερα.
Οι Escape With Romeo είναι μια κατεξοχήν ρομαντική μπάντα. Είναι δύσκολο να παραμένει κανείς ρομαντικός στον σημερινό κόσμο;
Έχω τα θέματά μου με τον όρο «ρομαντικός», οπότε θα προτιμούσα να χρησιμοποιήσω τον χαρακτηρισμό «βαθιά συναισθηματικός». Το να είσαι συναισθηματικός εν έτει 2026 αποτελεί από μόνο του μια ξεκάθαρη δήλωση.
Υπάρχουν μελλοντικά σχέδια για την μπάντα ή για κάποιο από τα side projects που σχετίζονται με αυτήν;
Υπάρχουν πράγματι. Εδώ και έναν χρόνο δουλεύουμε πάνω στον νέο μας δίσκο “Night After Night“, ο οποίος αναμένεται να κυκλοφορήσει στα τέλη του καλοκαιριού του 2026. Το νέο μας single “Sound And The Fury” κυκλοφορεί την Παρασκευή. Όλα αυτά τα projects, σε συνδυασμό με τις ζωντανές εμφανίσεις μας, μας κρατούν αρκετά απασχολημένους.
