Με μία ματιά...
Ο Gothminister πιάνει την όγδοη θητεία του με το “We Are All Demons”. Goth, industrial και heavy σε έναν δίσκο με δυνατές κορυφές και μία ενδιάμεση κοιλιά.
- Το “Darkness Is My Throne” δένει το ηλεκτρονικό στοιχείο με dark-heavy-goth ύφος.
- O όγδοος δίσκος των Gothminister αξίζει μια-δυο ακροάσεις.
Ο άνθρωπος λέγεται Gothminister, μεταφράζεις το μισό όνομα και σου βγαίνει υπουργός, οπότε η ερώτηση μπαίνει μόνη της. Πόσο σημαντικό είναι, από το 2003 και μετά, να μπαίνει ο «Υπουργός» ΠΑΝΤΑ στη βουλή, μου λέτε; Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα είναι μέσα, σαν κυβέρνηση, σαν αντιπολίτευση, ακόμα και σαν κομπάρσος στα έδρανα. Με το “We Are All Demons” πιάνει την όγδοη θητεία του και δηλώνει το παρόν, που είναι και το σημαντικότερο όλων. Η σύγκριση στέκει μια χαρά, αφού ο αιμοδιψής «Υπουργός» είναι έτοιμος να σου καρφώσει τα δόντια του στον λαιμό, όπως ακριβώς και τα κοράκια της βουλής στον λαό (πολιτικό σχόλιο και προχωράμε).
Τα electro-goth-heavy στοιχεία είναι το σήμα κατατεθέν της μπάντας και για ακόμα ένα άλμπουμ το στυλ τους παραμένει αναλλοίωτο. Οκτώ δίσκοι χτισμένοι στον έρωτα, στην αγάπη (έλα, σταματάω), στα βαμπίρ, στο αίμα και στα δρακουλιάρικα, που τόσο αγαπάμε να βλέπουμε, εννοείται, αλλά και να ακούμε. Η μορφή του είναι βαμπιρική, για να ταιριάζει στο ύφος που πρεσβεύει, και ό,τι δηλώσεις, είσαι. Ευτυχώς κάποιοι το κάνουν και ρεαλιστικό.
Ομολογώ πως δεν είμαι μεγάλος φαν του είδους και του συγκεκριμένου καλλιτέχνη, έχω ακούσει πάντως τα μισά άλμπουμ της δισκογραφίας του. Not bad. Χρειάστηκε να πατήσω το play και το repeat πάρα μα πάρα πολλές φορές, κυρίως γιατί δεν ήθελα να αδικήσω τον εαυτό μου, πόσο μάλλον έναν νέο δίσκο. Η δυναμική του και το επιθετικό του στυλ, σε συνδυασμό με το ηλεκτρονικό ύφος, σε μεταφέρουν σε μία άλλη διάσταση. Με το καλημέρα είναι πασιφανές το πού εστιάζει και τι θέλει να μας προσφέρει.
Ποια κομμάτια σηκώνουν τον δίσκο;
Ερωτικές, σαγηνευτικές μελωδίες, έτοιμες να κάνουν ρομαντική επίθεση στον λαιμό σου και να σε κάνουν για πάντα έναν από το είδος τους, και όλα αυτά στο εναρκτήριο “Darkest Side Of Earth”. Το μεγάλο hit εμφανίζεται σχετικά νωρίς, αφού το “We Are All Demons” μας δίνει απλόχερα χορευτικό ρυθμό και σημεία που σε παραπέμπουν στους ΛΑΤΡΕΜΕΝΟΥΣ μου The Night Flight Orchestra. Με το ελαφρύ maideniko riff και το α λα Ghost λατίνικο στιλ, έχουμε δεκάρι, κατ’ εμέ. Έπος.
Τα γυναικεία οπερετικά φωνητικά και η θεατρικότητα είναι τα χαρακτηριστικά της μπάντας, έτσι έχουν χτίσει άλλωστε το όνομά τους. Το “Nightmare King”, με το λίγο επικότερο στυλ, αφήνει πίσω του το electro ύφος, και μαζί με το “The Dark” είναι φτιαγμένα με τέτοιο χαρακτήρα, που δεν ξεφεύγουν από το μονοπάτι που έχει ήδη χαραχτεί. Λίγο πιο μονότονα και πιο γήινα σε σχέση με τα προηγούμενα. Πόσο κακό μπορεί να είναι ένα τραγούδι με ρεφρέν το “Fear Of The Dark”;
Back to the basics με ένα εντελώς Eurovision-ικό τραγούδι. Φανταστείτε τους σε μία σκηνή με σημαιάκια όλων των χωρών και κόσμο από κάτω να σηκώνει ταμπελάκια με 12άρια, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Next please! Στο “Welcome To Hell” βλέπουμε μία προσπάθεια για το έναυσμα της επίθεσης, με λίγο πιο heavy ύφος. Θα επέλεγα κάποια σημεία του κομματιού ακόμα και για το soundtrack του «Blade», ειδικά την ώρα που βρίσκεται τετ α τετ με την αντίπαλη ομάδα βαμπίρ. Χαμός.
Πού αδειάζει το ποτήρι;
Γενικά υπάρχει μία κοιλιά, που μας τη δηλώνει έντονα το “Salsa”. Εδώ θα το χαρακτήριζα σαν κομμάτι της Φουρέιρα (ναι, την ξέρω) ντουέτο με τον Σταν (και αυτόν). Γίνεται μία προσπάθεια μίξης Κούβας, σάλσα και cuba libre στο μπιτσόμπαρο με πίστα ελληνάδικου, στην Πειραιώς (και από αυτά ξέρω). Επειγόντως, στο “My Revenge” ψάχνω τη δική μου εκδίκηση για τα κακώς κείμενα κάποιων προηγούμενων κομματιών, με πιασάρικο και χιτάτο ρεφρέν, σκοτεινό ύφος και μία ηλιαχτίδα φωτός στο σκοτάδι.
Πάρτι ηλεκτρονικής μουσικής στο “Darkness Is My Throne”, υποχθόνιο, σκοτεινό και βρώμικο. Ο Υπουργός μάς δείχνει πως το ηλεκτρονικό στοιχείο μπορεί να συνδυαστεί με το dark-heavy-goth ύφος και να βγει άνετα ένα κομμάτι επιπέδου Paradise Lost. Χαλάλι που περιμέναμε ώρα για το επόμενο τόσο καλό τραγούδι. Last but not least, το αποχαιρετιστήριο “Fearless”, ρομαντικό όσο πρέπει, επιθετικό όσο πρέπει, δυναμικό όσο πρέπει και νοσταλγικό για το αντίο και το εις επανιδείν.
Χέρι χέρι περνάνε στην αιωνιότητα με το τελευταίο ορχηστρικό “There’s A Crown For All”. Μαγευτικό και συγκινητικό, όπως ακριβώς θα ήθελες να δακρύσεις στον θάνατο του Russell Crowe στον “Μονομάχο”. Φινάλε που κλείνει τον κύκλο του δίσκου εκεί που τον άνοιξε, με θεατρικότητα και μία δόση μελό που εδώ δουλεύει.
Πρωθυπουργός ή αντιπολίτευση;
Ιδιαίτερος ο δίσκος, γνωστή και η μουσική των Gothminister, συνδυασμός όμορφων μουσικών στοιχείων με ωραίο αποτέλεσμα, τραγούδια φτιαγμένα για soundtrack χολιγουντιανών ταινιών και μπάντα η οποία παραμένει πιστή στη μουσική της. Μετά από πολλές, πιστέψτε με, ακροάσεις, τον αγάπησα λίγο παραπάνω τον Υπουργό. Τον μελέτησα καλά, άκουσα προηγούμενες δουλειές του ξανά και ξανά και μπορώ να πω ότι δεν με άφησε αδιάφορο.
Είναι πιστός και αυτό το εκτιμώ. Είπαμε και στην αρχή, μπορεί να βγάλει δίσκο που να τον κάνει πρωθυπουργό, μπορεί απλά να τον βάλει στη βουλή, και αυτό έχει να κάνει με τις ψήφους που θα λάβει από το κοινό. Πρωθυπουργό δεν θα τον έκανα, κόμμα αντιπολίτευσης με μεγάλη μου χαρά.
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Artist: Gothminister
Album: We Are All Demons
Label: Elevator Records, Napalm Records
Release Date: 16/10/2026
Genre: Gothic metal, Industrial metal
1. Darkest side of earth
2. We are all Demons
3. Nightmare King
4. The Dark
5. The Spell
6. Welcome to Hell
7. Salsa
8. My Revenge
9. Darkness is my Throne
10. Fearless
11. There’s a Crown for All
Producer: Bjørn Alexander Brem
Gothminister: Bjørn Alexander Brem (Φωνή, κιθάρα, μπάσο, πλήκτρα),Icarus (Κιθάρα), Turbonatas (Κιθάρα)
Gothminister: We Are All Demons
Οι Gothminister κρατούν ανέπαφη την ταυτότητά τους και σερβίρουν έναν δίσκο με δυνατές κορυφές, κινηματογραφική διάθεση και μερικά κομμάτια που περισσεύουν. Ο Bjørn Alexander Brem ξέρει τι κάνει, το αποτέλεσμα κερδίζει με την επανάληψη και αφήνει καλή γεύση στους φίλους του είδους.
