Με μία ματιά...
Οι Hypocrisy κλείνονται τον Οκτρώβριο του 1993 σε ένα υπόγειο στούντιο φίλων τους και βγάζουν το “Osculum Obscenum” χωρίς τα effects που είχαν σχεδιάσει. Ένας δίσκος ανάμεσα στη Φλόριντα και τη Σουηδία, που κανείς δεν ήξερε πού να κατατάξει.
- Δίσκος μεταβατικός και ωμός, που αξίζει για το παρασκήνιό του περισσότερο παρά για τη θέση του στη σκηνή.
- Το “Osculum Obscenum” δείχνει πώς οι Hypocrisy πέρασαν από προσωπικό πρότζεκτ σε κανονική μπάντα, μέσα σε έναν χρόνο.
- Ο Peter Tägtgren έμεινε μόνος κιθαρίστας και ο Masse Broberg ανέλαβε στίχους και φωνητικά, πριν φύγει στην περιοδεία.
Τον Οκτώβριο του 1993 οι Hypocrisy μετρούσαν έναν μόλις χρόνο δισκογραφικής ζωής και είχαν ήδη χάσει τον δεύτερο κιθαρίστα τους. Στο ίδιο διάστημα ο τραγουδιστής ανέλαβε τους στίχους, η μπάντα μπήκε σε ένα υπόγειο στούντιο φίλων της και μίξαρε με ό,τι εξοπλισμό βρήκε ελεύθερο (cheat: είχαν και τον Peter Tägtgren). Το “Osculum Obscenum” κυκλοφόρησε στις 12 Οκτωβρίου 1993 και δεν τους έκανε γνωστούς ούτε μπήκε ποτέ στις μεγάλες λίστες του death metal. Το ενδιαφέρον του βρίσκεται αλλού, στο παρασκήνιο της ηχογράφησης και σε όσα άλλαξαν αμέσως μετά.
Οι Hypocrisy μένουν με έναν κιθαρίστα
Ο Jonas Österberg αποχώρησε και ο Peter Tägtgren έμεινε μόνος κιθαρίστας. Αντί να στενέψει το πράγμα, το άνοιξε. Μέχρι τότε η μπάντα έμοιαζε περισσότερο με προσωπικό του πρότζεκτ, ενώ από εκείνο το σημείο ο Mikael Hedlund και ο Lars Szöke μπήκαν κανονικά στη διαδικασία της σύνθεσης. Μέχρι τον Μάρτιο του 1993 υπήρχε ήδη ένα demo τεσσάρων κομματιών, το οποίο η Relapse Records έβγαλε μέσα από τη σειρά Underground Series. Λίγο αργότερα το υλικό είχε φτάσει τα οκτώ κομμάτια.
Η ηχογράφηση έγινε σε ένα υπόγειο στούντιο φίλων τους, με τα βασικά και τίποτα παραπάνω. Όταν ήρθε η ώρα του mix, τα effects units ήταν δανεισμένα ή σε χρήση σε συναυλίες, και κανείς δεν είχε διάθεση να περιμένει. Έτσι ο δίσκος βγήκε πιο ωμός από όσο είχε σχεδιαστεί, με τον ήχο να στηρίζεται στο παίξιμο και όχι στην επεξεργασία.
Ο Masse Broberg πιάνει το λεξικό
Τους στίχους τους ανέλαβε ο Masse Broberg, και η διαφορά από το ντεμπούτο φαίνεται ήδη από τους τίτλους. Το “Exclamation Of A Necrofag” και το “Attachment To The Ancestor” δεν είναι φράσεις που βγαίνουν φυσικά, και χρειάστηκε αρκετό ξεφύλλισμα λεξικού για να στηθούν. Το “Necronomicon” πηγαίνει κατευθείαν στον H.P. Lovecraft και δίνει στον δίσκο έναν μυστικιστικό άξονα που το “Penetralia” δεν είχε. Η θεματολογία έμεινε βλάσφημη, έγινε όμως πιο δουλεμένη.
Στο μικρόφωνο η αλλαγή είναι ακόμα πιο εμφανής. Ο Broberg δεν μένει στο βαθύ growl, περνάει σε ψηλά ουρλιαχτά και σε σημεία που μοιάζουν περισσότερο με ερμηνεία ρόλου παρά με τραγούδι. Αυτή η διπλή γραμμή φωνητικών δεν ήταν συνηθισμένη το 1993 και παραμένει το στοιχείο που ξεχωρίζει περισσότερο εδώ. Λίγα χρόνια αργότερα ο ίδιος βρέθηκε στους Dark Funeral ως Emperor Magus Caligula, κάτι που με βάση όσα έκανε εδώ δεν ξάφνιασε κανέναν.
Μια διασκευή των Venom στη μέση του tracklist
Κάπου στη μέση του tracklist κάθεται μια διασκευή του “Black Metal” των Venom, και η τοποθέτηση δεν ήταν τυχαία. Το εξώφυλλο το υπέγραψε ο Wes Benscoter αντί για τον Dan Seagrave του ντεμπούτου, οι φωτογραφίες στο οπισθόφυλλο έχουν εκείνο το υπόφωτο στήσιμο, οι τίτλοι παραπέμπουν σε τελετουργία. Όλα μαζί έστειλαν το μήνυμα ότι εδώ παίζεται black metal, τη στιγμή που η μουσική είναι death metal από την αρχή ως το τέλος.
Μουσικά το πράγμα στέκεται ανάμεσα στη Φλόριντα και τη Σουηδία. Οι thrash πινελιές του ντεμπούτου έφυγαν, τα riff πέφτουν το ένα πάνω στο άλλο και οι αλλαγές ταχύτητας γίνονται απότομα, χωρίς γέφυρες. Εκεί που η μπάντα κατεβάζει τελείως το τέμπο βρίσκεται και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της δουλειάς, όπως στο “Attachment To The Ancestor”, που ξεκινάει με ψιθύρους και κιθάρες πριν γίνει ένα αργό, βαρύ σφυροκόπημα. Τα πλήκτρα μπαίνουν με το σταγονόμετρο.
Ένα από τα πιο γνωστά παρασκήνια κρύβεται στην εισαγωγή του “Pleasure Of Molestation”. Το πιάνο που ακούγεται στα πρώτα δευτερόλεπτα, και στο αντίστοιχο βίντεο, το παίζει η αδερφή του Mikael Hedlund. Μια οικογενειακή συμμετοχή σε έναν δίσκο με τέτοιους τίτλους ακούγεται παράξενη, δείχνει όμως καθαρά πώς δούλευε τότε η μπάντα. Ό,τι υπήρχε διαθέσιμο στο σπίτι ή στη γειτονιά, μπήκε μέσα.
Γιατί έμεινε στη σκιά των κλασικών του 1993;
Το 1993 ήταν χρονιά με τεράστιο ανταγωνισμό στο death metal, και ο δίσκος είχε ένα πρακτικό πρόβλημα. Δεν κουμπώνει με το τεχνικό, χαοτικό αμερικανικό ρεύμα, ούτε με τον σουηδικό ήχο. Ακριβώς αυτή η ενδιάμεση θέση ουσιαστικά τον κράτησε έξω, παρόλα αυτά μέσα στο underground κράτησε ένα σταθερό και μικρό κοινό.
Η συνέχεια ήρθε άσχημα. Ο Broberg έφυγε μέσα στην περιοδεία μετά από μια σοβαρή λοίμωξη, και η μπάντα αποφάσισε να ολοκληρώσει τις ημερομηνίες ως τριμελής. Ο Tägtgren πήρε τα φωνητικά από ανάγκη, και αυτή η λύση ανάγκης έγινε τελικά η μόνιμη μορφή των Hypocrisy. Η στροφή προς το melodic death metal ήρθε αρκετά αργότερα, με άλλη σύνθεση και άλλες προτεραιότητες.
Tι άλλαξε στη δεύτερη ζωή του δίσκου;
Τρία χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία, το 1996, ο δίσκος επανακυκλοφόρησε σε digipak με bonus κομμάτια και με φωτογραφία του σχήματος στην τότε τριμελή του μορφή, με τους Hedlund, Tägtgren και Szöke. Ακολούθησαν αρκετές ακόμα επανεκδόσεις μαζί με τα υπόλοιπα πρώιμα death metal άλμπουμ της μπάντας, κάτι που κράτησε το υλικό διαθέσιμο σε κόσμο που γνώρισε τους Hypocrisy πολύ αργότερα και από τελείως άλλη πόρτα.
Το “Osculum Obscenum” δεν άλλαξε τη σκηνή και δεν χρειάζεται να του φορτώσουμε κάτι τέτοιο. Αξίζει επειδή καταγράφει μια μπάντα σε μεταβατική φάση, με μισό εξοπλισμό και χωρίς καθαρή εικόνα για το πού πηγαίνει. Τριάντα επτά λεπτά που στέκουν μια χαρά δίπλα στα υπόλοιπα πρώιμα άλμπουμ του είδους, χωρίς να διεκδικούν θέση στην κορυφή.
