Η πορεία και η ιδιοσυγκρασία του James Kent, κατά κόσμο Perturbator, προσφέρουν άφθονο υλικό για μελέτη, αφού από το παιδικό του δωμάτιο στο Παρίσι κατέληξε να δημιουργεί σχεδόν μόνος του ολόκληρο μουσικό ρεύμα. Η σύνδεση της σκοτεινής ηλεκτρονικής μουσικής με την αισθητική και την ενέργεια των ακραίων ακουσμάτων τον κατέστησε πρωτοπόρο στη σκηνή του.
Μέσα από την πλατφόρμα του Bandcamp κατάφερε να χτίσει ένα φανατικό κοινό, μετατρέποντας το πάθος του για τα παλιά synths σε ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Αυτή η διαχρονικότητα αποκαλύπτει πώς ένας μοναχικός δημιουργός επηρέασε βαθιά την εναλλακτική κουλτούρα της εποχής μας.
Πριν καταπιαστεί με την ηλεκτρονική μουσική, ο Kent συμμετείχε ως κιθαρίστας σε διάφορα τοπικά black metal και progressive σχήματα. Οι μουσικές του καταβολές προέρχονται από τους γονείς του, οι οποίοι εργάζονταν ως μουσικοί δημοσιογράφοι. Στη δισκοθήκη τους ανακάλυψε δίσκους που του άλλαξαν τον τρόπο σκέψης, κυρίως τους Slayer και τους Depeche Mode.
Η ένωση της επιθετικότητας του μέταλ με τον κρύο, μηχανικό ήχο της new wave αποτέλεσε τον ακρογωνιαίο λίθο της μετέπειτα δημιουργικής του ταυτότητας. Ο ίδιος ομολογεί συχνά στις συνεντεύξεις του πως μεγάλωσε ακούγοντας παράλληλα αυτά τα δύο φαινομενικά ετερόκλητα είδη. Η επιλογή να προχωρήσει μόνος του προέκυψε από την ανάγκη του να έχει τον πλήρη έλεγχο, αποφεύγοντας τις τριβές με τα υπόλοιπα μέλη ενός συγκροτήματος.
Τα πρώτα βήματα
Οι πρώτες ηχογραφήσεις πραγματοποιήθηκαν με ελάχιστο εξοπλισμό, έναν υπολογιστή και ένα απλό λογισμικό. Η έμπνευση αντλήθηκε κυρίως από τις ταινίες τρόμου του John Carpenter και τη συνολική κινηματογραφική αισθητική της δεκαετίας του ογδόντα. Ο δίσκος “Terror 404” και τα πρώτα ep λειτούργησαν ως το όχημα για να εξερευνήσει αυτό το δημιουργικό σύμπαν.
Η καθοριστική στιγμή για την καριέρα του ήρθε όταν κομμάτια του συμπεριλήφθηκαν στο soundtrack του ανεξάρτητου retro video game Hotline Miami. Η τεράστια επιτυχία του τίτλου έφερε τη μουσική του στα αυτιά εκατομμυρίων παικτών ανά τον κόσμο (εμού συμπεριλαμβανομένης). Ο λογαριασμός του άρχισε να γεμίζει με δωρεές από τον κόσμο και ο ίδιος κατάλαβε γρήγορα πως το χόμπι του μόλις είχε μετατραπεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Κάτι που προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση στην περίπτωση του Kent είναι η τεράστια απήχηση που έχει στο κοινό της μέταλ σκηνής. Ο ήχος του διαθέτει το ίδιο σκοτάδι και την ίδια δομή με τα κομμάτια μιας ακραίας μπάντας, γραμμένα όμως με ηλεκτρονικά μέσα.
Το γεγονός ότι ένας παραγωγός καλείται να παίξει στα μεγαλύτερα underground black metal φεστιβάλ αποτελεί μια τεράστια νίκη για την κατάρριψη των μουσικών συνόρων. Ο ίδιος βλέπει συχνά στις συναυλίες του ανθρώπους με μπλουζάκια από ακραία γκρουπ να χορεύουν στους ρυθμούς του. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του: «Γράφω τη μουσική μου με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που θα συνέθετα ένα μέταλ κομμάτι, χτίζοντας πάνω σε ριφ και ατμόσφαιρες».
Η μεταφορά αυτής της μουσικής στη σκηνή αποδείχτηκε μια μεγάλη πρόκληση στα πρώτα του βήματα. Όταν παίζεις κιθάρα και κάνεις λάθος, ο θόρυβος μπορεί να το καλύψει. Στην ηλεκτρονική μουσική, το παραμικρό σφάλμα φαίνεται αμέσως. Σταδιακά, η ζωντανή του εμφάνιση εξελίχθηκε από ένα απλό σετ με έναν υπολογιστή, προσθέτοντας drums, κιθάρες και φωνητικά.
Ο Perturbator επιλέγει να διατηρεί μια μυστηριώδη περσόνα πάνω στο stage, κρυμμένος πίσω από τις σκιές και τα εντυπωσιακά φώτα που συνοδεύουν το σόου. Πίσω από την κουρτίνα της δημοσιότητας παραμένει ένας άνθρωπος που προτιμά να περνά ατέλειωτες ώρες απομονωμένος στο στούντιο. Εξακολουθεί να νιώθει άβολα με την οποιαδήποτε συνεργασία και προτιμά να λύνει όλα τα δημιουργικά του προβλήματα εντελώς μόνος του.
Η αποδόμηση του synthwave
Μπαίνοντας στο δεύτερο μισό της προηγούμενης δεκαετίας, το κίνημα που τον ανέδειξε άρχισε να δείχνει σημάδια κόπωσης. Η ποπ κουλτούρα κατακλύστηκε από ρετρό αναφορές, νέον χρώματα και νοσταλγία. Ο δημιουργός ένιωσε να εγκλωβίζεται στην ταμπέλα του πρωτοπόρου και αρνήθηκε να παίξει τον ρόλο της μασκότ μιας σκηνής που γινόταν προβλέψιμη.
Η απάντησή του απέναντι σε αυτόν τον κορεσμό δόθηκε μέσα από το “New Model”, ένα σκοτεινό και βιομηχανικό ep που διέγραψε με τη μια κάθε ρετρολαγνεία. Σταμάτησε να ακολουθεί τις κλασικές δομές των τραγουδιών και άρχισε να πειραματίζεται με αλλαγές ρυθμού και πιο χαοτικές φόρμες. Σκοπός του ήταν να αποδείξει πως η ταυτότητά του εκτείνεται πολύ πέρα από τα στεγανά μιας συγκεκριμένης μόδας.
Αυτή η ανάγκη για ανανέωση τον οδήγησε σε ακόμα πιο διαφορετικά μονοπάτια με την πάροδο του χρόνου. Ο δίσκος “Lustful Sacraments” αποτελεί ένα σκοτεινό ταξίδι στις post-punk ρίζες του, εμπνευσμένο από συγκροτήματα όπως οι The Cure και οι Bauhaus. Τα ηλεκτρονικά στοιχεία συνυπάρχουν πλέον αρμονικά με τις μελαγχολικές κιθάρες και τα υποβλητικά φωνητικά.
Η θεματολογία του στρέφεται γύρω από τον εθισμό, την καταστροφή και τη ματαιότητα της ανθρώπινης φύσης, θυμίζοντας μια δυστοπική πόλη που ζει μέσα στην παρακμή. Το τελικό αποτέλεσμα ακούγεται πιο οργανικό, δίνοντας έμφαση στη μελωδία και παραμερίζοντας προσωρινά τα χορευτικά beats. Ο Kent κατάφερε να φτιάξει τον δίσκο που πάντα ήθελε, ανανεώνοντας το ενδιαφέρον του κοινού.
Για τον Γάλλο συνθέτη, η δημιουργία ενός άλμπουμ μοιάζει με το χτίσιμο ενός κινηματογραφικού σύμπαντος. Κάθε δουλειά του αφηγείται μια ιστορία από την αρχή μέχρι το τέλος, χρησιμοποιώντας τους τίτλους των κομματιών και την ατμόσφαιρα ως οδηγούς για τον ακροατή. Ο δίσκος “Age Of Aquarius” εμβαθύνει στην έννοια της σύγκρουσης και του πολέμου.
Ο Perturbator προσεγγίζει τη μουσική ως έναν καμβά πάνω στον οποίο ζωγραφίζει μαύρα, χαοτικά ηχητικά τοπία, χωρίς να δίνει έμφαση στα παραδοσιακά μηνύματα μέσα από στίχους. Προτιμά ο ήχος του να μιλάει από μόνος του. Αποφεύγει τις ηθικολογίες και παρουσιάζει την οπτική του με έναν αποστασιοποιημένο τρόπο που αφήνει χώρο για πολλές διαφορετικές ερμηνείες.
Η ιδιορρυθμία ως εργαλείο επιτυχίας
Παρά την τεράστια επιτυχία, διατηρεί ένα προφίλ που απέχει πολύ από τα συνηθισμένα πρότυπα των σύγχρονων σταρ της μουσικής. Δεν ακολουθεί κάποιο αυστηρό επιχειρηματικό σχέδιο και προτιμά να κινείται με τους δικούς του ρυθμούς. Μισεί τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αποφεύγει να εκφράζει τις απόψεις του δημόσια για να μην παρερμηνεύονται τα λόγια του.
Έχει βιώσει αρκετές φορές την παραποίηση των δηλώσεών του από τον τύπο, γι’ αυτό και κρατάει αποστάσεις από τη δημοσιότητα. Η μουσική του πορεία καθοδηγείται αποκλειστικά από τις δικές του καλλιτεχνικές ανησυχίες. Ο ίδιος δηλώνει πως προτιμά την cult αποδοχή που λαμβάνει και δεν τον ενδιαφέρει να ικανοποιήσει το μαζικό ρεύμα ή να γίνει ιδιαίτερα γνωστός. «Απλά γράφω μουσική και κάνω συναυλίες».
Κοιτάζοντας την εξέλιξη όλου αυτού του εγχειρήματος, είναι σαφές πως το project του Kent ξέφυγε κατά πολύ, ξεπερνώντας τις αρχικές του φιλοδοξίες. Ένας μουσικός κλεισμένος στο διαμέρισμά του κατάφερε να δώσει σάρκα και οστά σε μια αισθητική που ενέπνευσε χιλιάδες άλλους δημιουργούς σε όλο τον κόσμο, χωρίς να περιορίζεται στην αναβίωση του παρελθόντος.
Perturbator: «Ο σημερινός κόσμος οδεύει προς τη δική του αργή καταστροφή»
Η σημασία του Perturbator στο μουσικό ιδίωμα βρίσκεται πρώτιστα στο ότι κατάφερε να πείσει τους μεταλλάδες να ακούσουν ηλεκτρονική μουσική χωρίς ενοχές και προκαταλήψεις. Γι’ αυτό και παραμένει σημαντικός καλλιτέχνης που συνεχίζει να εξελίσσεται, αφήνοντας το στίγμα του σε μια ολόκληρη μουσική σκηνή. Με απλά λόγια, απέδειξε πως το πραγματικό ταλέντο υπερβαίνει τα στερεότυπα καταρρίπτοντας τα όρια ανάμεσα στα μουσικά ιδιώματα.
