Ο James Kent, ο δημιουργός πίσω από το επιτυχημένο project Perturbator, έχει συνδέσει το όνομά του με τους πιο σκοτεινούς και κινηματογραφικούς ήχους της σύγχρονης ηλεκτρονικής μουσικής. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο Γάλλος καλλιτέχνης συζητά για τη δημιουργική του διαδικασία, με αφορμή την ολοκλήρωση της πρόσφατης μουσικής του τριλογίας. Μέσα από τις απαντήσεις του ξεδιπλώνει τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει τη σύνθεση, χτίζοντας έναν δικό του δυστοπικό κόσμο που αντλεί έμπνευση από ταινίες επιστημονικής φαντασίας, την cyberpunk αισθητική και τα ρετρό βιντεοπαιχνίδια.
Παρόλο που ο δίσκος σου έχει πάρει το όνομά του από το "The Age of Aquarius", ακούγεται αρκετά δυσοίωνος. Θα μπορούσε αυτό να ερμηνευτεί ως ένα σαρκαστικά μηδενιστικό σχόλιο για το σημερινό γεωπολιτικό κλίμα;
Απολύτως ναι. Ήταν επίσης ένα λογοπαίγνιο με το γεγονός ότι είμαι και ο ίδιος Υδροχόος. Ήθελα για αλλαγή να φτιάξω έναν δίσκο εμπνευσμένο από μια μη φανταστική δυστοπία. Συνειδητοποίησα ότι η τωρινή μας πραγματικότητα έχει ήδη όλα τα σημάδια ενός τέτοιου κόσμου που οδεύει προς τη δική του αργή καταστροφή.
Οι δίσκοι σου συχνά χαρακτηρίζονται από μια συναισθητική χρήση των χρωμάτων. Όταν ξεκινάς να δουλεύεις πάνω σε έναν δίσκο, ξεκινάς φανταζόμενος τη χρωματική του παλέτα και μετά δουλεύεις πάνω στις εικόνες; Ή το οπτικό κομμάτι ακολουθεί το ηχητικό;
Συνήθως συμβαίνουν και τα δύο ταυτόχρονα. Συχνά έχω μια εικόνα στο μυαλό μου για το πώς θα ήθελα να μοιάζει το εξώφυλλο ενώ φτιάχνω τη μουσική για αυτό. Επίσης αποθηκεύω πολλά έργα τέχνης που αγαπώ και βρίσκω ταιριαστά σε έναν φάκελο, τον οποίο χρησιμοποιώ ως mood board κατά τη σύνθεση. Είμαι πολύ συγκεκριμένος με οτιδήποτε αφορά το εικαστικό κομμάτι. Μερικές φορές έχω αλλάξει μόνος μου τα χρώματα ή έχω δουλέψει πάνω στο στήσιμο για να το φέρω όσο πιο κοντά γίνεται σε αυτό που οραματιζόμουν.
Αν έπρεπε να ζήσεις σε ένα cyberpunk σκηνικό μιας ταινίας, ποιο θα ήταν αυτό; Το Neo-Tokyo; Ο κόσμος του “Blade Runner”; Ή ακόμα και οι αποκαλυπτικές νεκρές εκτάσεις του Hardware;
Δύσκολη ερώτηση. Νιώθω ότι σε όλα θα ήταν κάπως χάλια να ζεις για να είμαι ειλικρινής! Αλλά νομίζω ότι θα έπρεπε να διαλέξω την εκδοχή του Λος Άντζελες από το “Blade Runner”, αφού τουλάχιστον υπάρχει μια κάποια θλιμμένη ομορφιά και κομψότητα στην απελπισία του.
Η synthwave φαίνεται να χρωστάει τόσα πολλά στα sci-fi soundtracks των ‘80s, όμως ακούγεται φουτουριστική. Κατά κάποιο τρόπο στρεφόμαστε στο παρελθόν για να δημιουργήσουμε ένα μέλλον. Γιατί συμβαίνει αυτό; Σημαίνει ότι δεν μπορούμε πια να φανταστούμε ένα μέλλον εξαιτίας της παγκόσμιας απαισιοδοξίας;
Είναι όντως παράδοξο με έναν τρόπο, αν και προσπαθώ στη δική μου μουσική να μην ενδίδω υπερβολικά στη νοσταλγία ή στην αναδημιουργία της μουσικής του παρελθόντος. Νομίζω ότι όλο αυτό πηγάζει κυρίως από το γεγονός ότι αυτή η μουσική βασίζεται πολύ στα συνθεσάιζερ. Ανάλογα με το ποιος είσαι και από ποια γενιά προέρχεσαι, ένα συνθεσάιζερ μπορεί να ακούγεται πολύ ξεπερασμένο και φτηνό, ή μπορεί να ακούγεται σαν το πιο εξωπραγματικό, φουτουριστικό εξωγήινο όργανο όλων των εποχών.
Μπορεί να είναι και τα δύο και ακόμα περισσότερα. Αυτό ακριβώς κάνει αυτό το είδος μουσικής πολύ ευέλικτο και είναι ο λόγος που λατρεύω να πειραματίζομαι όταν γράφω. Δεν ξέρω σε μεγάλη κλίμακα αν και πώς η παγκόσμια απαισιοδοξία έχει αντίκτυπο στη μουσική, οπότε μπορώ να μιλήσω μόνο για τον εαυτό μου. Σχεδόν το 90% του υλικού μου είχε ούτως ή άλλως πάντα σκοτεινά, απαισιόδοξα και δυστοπικά θέματα.
Αν επρόκειτο να αναλάβεις την καλλιτεχνική διεύθυνση του σκηνικού και του gameplay ενός βιντεοπαιχνιδιού, θα ήταν ένα 2D beat-em-up, ένα point-and-click sci-fi adventure ή ένα first-person shooter στο ύφος του Doom; Και πώς το φαντάζεσαι;
Α, λατρεύω όλα αυτά τα είδη, αλλά έχω τεράστια αδυναμία στα FPS (ειδικά στα παλιά, με τα “Blood” και “Doom” να είναι τα αγαπημένα μου όλων των εποχών). Νομίζω ότι θα το έφτιαχνα σε ένα gothic sci-fi σκηνικό. Μια κάπως μουντή πόλη στο στιλ του Metropolis, του Gotham ή κάτι που θα έβλεπες στα έργα του Hugh Ferriss. Πολύ μονολιθικό, παρακμιακό και αφιλόξενο. Όσο για το gameplay, το φαντάζομαι να βασίζεται περισσότερο στην επιβίωση παρά στην ατελείωτη δράση με όπλα, με λίγη διαχείριση πόρων παρόμοια με το “Resident Evil” για παράδειγμα.
Ένα από τα πιο αγαπημένα μου FPS της τελευταίας δεκαετίας είναι ένα project ενός ατόμου που λέγεται “Cultic“. Νομίζω ότι πετυχαίνει αυτή την τέλεια ισορροπία δράσης μέχρι την τελευταία σφαίρα, αναμεμειγμένη με πολύ τεταμένα σημεία τρόμου, ειδικά όταν παίζεται στην ακραία δυσκολία. Ένα άλλο εξαιρετικό παράδειγμα είναι ένα mod ολικής μετατροπής για το Doom που ονομάζεται “Ashes 2063”, το οποίο ξεχειλίζει από μετα-αποκαλυπτικά vibes αλά John Carpenter και είναι αρκετά βίαιο.
Κάπως έτσι θα φανταζόμουν αυτό το είδος survival FPS gameplay, αλλά τοποθετημένο σε ένα φουτουριστικό φιλμ νουάρ σκηνικό. Ίσως η πόλη να καταρρέει, οι κάτοικοί της να κοιτάζουν μόνο τον εαυτό τους και εσύ να πρέπει να αποδράσεις. Η ένταση και η ατμόσφαιρα θα ήταν το κλειδί για τα πάντα.
Τι σου έρχεται στο μυαλό όταν αναπολείς τις προηγούμενες συναυλίες σου στην Αθήνα;
Η πόλη είναι πανέμορφη, οι άνθρωποι είναι σούπερ φιλικοί και είμαι τεράστιος θαυμαστής των Aphrodite’s Child, οπότε όλα όσα μου έρχονται στο μυαλό είναι κουλ πράγματα!
Έχεις ήδη ξεκινήσει να δουλεύεις πάνω στα επόμενα projects σου ή είναι λίγο νωρίς για να το σκέφτεσαι αυτό;
Δουλεύω πάνω σε κάποια νέα μουσική όπως πάντα. Όμως έχω βάλει τους Perturbator σε παύση προς το παρόν, δεδομένου ότι ολοκλήρωσα αυτό που θεωρώ την πιο πρόσφατη τριλογία μου (“New Model”, “Lustful Sacraments” και “Age of Aquarius”). Θα χρειαστεί να πειραματιστώ και να βρω νέα έμπνευση σε άλλα μέρη πριν κυκλοφορήσω έναν νέο δίσκο ως Perturbator!
James, σε ευχαριστώ για τον χρόνο σου. Ο τελευταίος λόγος ανήκει σε σένα.
Εγώ σε ευχαριστώ!
