Με μία ματιά...
Δύο από τους τρεις Coroner κουβαλούσαν τα ampli των Celtic Frost πριν γράψουν μερικά από τα πιο σύνθετα thrash άλμπουμ της Ευρώπης. Το τρίο από τη Ζυρίχη ξεκίνησε το 1983 ως πενταμελές σχήμα, διαλύθηκε, ξανασυγκροτήθηκε χωρίς τραγουδιστή και μέσα σε έξι χρόνια έγραψε τρεις δίσκους που άλλαξαν τον ευρωπαϊκό ήχο.
- Το τεχνικό thrash metal απέκτησε τη γραμματική του στο “No More Color” του 1989.
- Το demo “Depth Of Hell” (1983) βγήκε από την πρώτη, πενταμελή εκδοχή των Coroner και δεν το άκουσε σχεδόν κανείς.
- Το demo “Death Cult” (1986) ηχογραφήθηκε σε εννιά μέρες με τον Tom G. Warrior στα φωνητικά και στους στίχους.
Βρισκόμαστε στη Ζυρίχη, αρχές δεκαετίας του ‘80. Στα περίχωρα της πόλης γίνονται πάρτι που τα λένε Heavy Disco και εκεί μαζεύονται τα παιδιά που δεν χωράνε πουθενά αλλού. Από εκείνο το περιβάλλον βγαίνουν δύο μπάντες, οι Celtic Frost και οι Coroner, με τη δεύτερη να ξεκινάει τη ζωή της φορτώνοντας το βαν της πρώτης. Δύο από τους τρεις Coroner δούλευαν ως road crew για τη μπάντα που τότε τρόμαζε μισή Ευρώπη. Όλα όσα ακολούθησαν βγάζουν νόημα μέσα από αυτό το φίλτρο.
Η πρώτη εκδοχή της μπάντας δεν έχει καμία σχέση με αυτό που ξέρουμε σήμερα. Το 1983 οι Coroner είναι πενταμελείς, με τον Marky Edelmann στα ντραμς, τον Oliver Amberg και τον Tommy Ritter στις κιθάρες, τον Phil Pucztai στο μπάσο και τον Pete Attinger στη φωνή, και βγάζουν σε κασέτα το demo “Depth Of Hell” με κομμάτια σαν το “Damned Fool” και το “Hey Rock’n Roller”. Εκείνη η κασέτα στέκεται κάπου ανάμεσα στο rock και στο metal, και δεν την άκουσε σχεδόν κανείς. Το σχήμα διαλύεται μέσα σε δύο χρόνια και ο Edelmann ξαναχτίζει τη μπάντα από την αρχή ως τρίο.
Τα ψευδώνυμα που διαλέγουν λένε την ιστορία μόνα τους. Ο ντράμερ γίνεται Marquis Marky, ο κιθαρίστας Tommy T. Baron, ο μπασίστας Ron Royce. Τρεις τύποι που κουβαλούσαν μηχανήματα αυτοανακηρύσσονται μαρκήσιος, βαρόνος και βασιλιάς, και μέσα σε τρία χρόνια αποδεικνύεται ότι δεν αστειεύονταν. Τον Οκτώβριο του 1985 κλείνονται εννιά μέρες στο στούντιο Magnetix χωρίς φωνή και τη λύση τη δίνει ο Tom G. Warrior, που τραγουδάει και γράφει τους στίχους για το “Death Cult”. Το demo κυκλοφορεί σε 250 κασέτες.
Πώς ακούγεται μια μπάντα που σκέφτεται σαν συνεργείο;
Το demo φτάνει στη Noise Records και το συμβόλαιο έρχεται γρήγορα. Τον Ιούνιο του 1987 κυκλοφορεί το “R.I.P.”, με τον Ron Royce να αναλαμβάνει πλέον και τα φωνητικά, επειδή κάποιος έπρεπε να το κάνει. Μέσα σε δύο χρόνια, από μια κασέτα 250 αντιτύπων, οι Coroner βρίσκονται στο ίδιο label με τους Celtic Frost και τους Helloween. Το ντεμπούτο τούς βάζει στον χάρτη χωρίς να τους εξηγεί σε κανέναν.
Από το demo κρατάνε τρία πράγματα, την ταχύτητα, τη σκοτεινή ατμόσφαιρα που έμαθαν δίπλα στους Celtic Frost και τη λογική ότι το riff έρχεται πρώτο και το τραγούδι χτίζεται από πάνω. Ο δίσκος τρέχει σχεδόν χωρίς φρένο, με ελάχιστες αλλαγές ρυθμού και με πλήκτρα που μπαίνουν μόνο για να ανοίξουν λίγο χώρο ανάμεσα στα ξεσπάσματα. Το “Spiral Dream”, το μοναδικό κομμάτι που περνάει από το demo στο άλμπουμ, δείχνει ήδη μια μπάντα που σκέφτεται σε επίπεδα και όχι σε ευθείες.
Αυτό που λείπει ακόμα είναι το μισό παζλ. Η παραγωγή βγάζει έναν ήχο στενό, τα φωνητικά ψάχνουν ακόμα ταυτότητα και οι στίχοι μένουν στα αυτονόητα του θανάτου και της καταστροφής. Η τεχνική του Tommy Vetterli ακούγεται ήδη δύο κλάσεις πάνω από τον δίσκο που την περιέχει. Μέσα στο 1987 αυτό δεν ενοχλεί κανέναν, επειδή το ζητούμενο είναι το γκάζι. Οι ίδιοι όμως καταλαβαίνουν γρήγορα ότι με ένα μόνο εργαλείο δεν πάνε μακριά.
Στο “Punishment For Decadence” αλλάζει η αρχιτεκτονική. Τα κομμάτια σταματούν να είναι ευθείες γραμμές και γίνονται διαδρομές με στροφές, με τον Vetterli να βάζει νεοκλασικές φράσεις μέσα σε thrash σκελετούς και τον Marky Edelmann να παίζει πράματα που κανονικά δεν χωράνε σε δίσκο του 1988. Η ταχύτητα παραμένει, μόνο που πλέον υπηρετεί τη σύνθεση αντί να την αντικαθιστά. Η μπάντα αρχίζει να γράφει για τον δίσκο και όχι για το live.
Διορθώνεται εδώ και το μεγαλύτερο πρόβλημα του ντεμπούτου. Ο ήχος ανοίγει, το μπάσο ακούγεται ως όργανο και όχι ως θόρυβος από κάτω, τα φωνητικά αποκτούν ρυθμική δουλειά μέσα στα riff. Η διασκευή στο “Purple Haze” αποτυπώνει την αυτοπεποίθησή τους, επειδή κανένα ελβετικό τρίο δεν άγγιζε τον Jimi Hendrix χωρίς λόγο. Μένουν βέβαια κομμάτια που τραβάνε παραπάνω απ’ όσο αντέχουν, κάτι που θα λυθεί στην επόμενη κυκλοφορία.
Τι άλλαξε το “No More Color” στον ήχο της μπάντας;
Το 1989 έρχεται το “No More Color” και αλλάζει τα δεδομένα. Το “Masked Jackal” και το “Last Entertainment” παίζουν κανονικά στο Headbangers Ball του MTV, η μπάντα περνάει τρεις φορές από τις Ηνωμένες Πολιτείες και οι πωλήσεις παραμένουν πεισματικά χαμηλές. Οι Coroner έγιναν η μπάντα που όλοι σέβονταν και ελάχιστοι αγόραζαν, κάτι που θα τους στοίχιζε την ίδια τους την ύπαρξη. Η συνθετική τους πολυπλοκότητα ήταν ταυτόχρονα η υπογραφή και η τιμωρία τους.
Πετάνε στα σκουπίδια ό,τι περίσσευε. Φεύγουν τα διακοσμητικά πλήκτρα, φεύγει η εικονογραφία τρόμου των πρώτων στίχων και μένει ένας σκελετός από riff που κόβουν σαν εργαλεία ακριβείας. Τα κομμάτια γίνονται πιο σύντομα και πιο θανατηφόρα, με το “Die By My Hand” να χωράει σε τέσσερα λεπτά ό,τι παλιότερα ήθελε επτά. Οι Coroner ανακαλύπτουν εδώ την οικονομία, το στοιχείο που τους ξεχωρίζει από κάθε άλλη μπάντα του είδους.
Εξελίσσεται παράλληλα ο ρόλος των ντραμς. Ο Edelmann σταματά να κρατάει απλώς τον ρυθμό και αρχίζει να απαντάει στην κιθάρα, σπάζοντας τα μέτρα μέσα στο ίδιο riff. Οι στίχοι φεύγουν από τον θάνατο και πιάνουν τον άνθρωπο, την εξουσία και τον έλεγχο. Αυτός είναι ο δίσκος όπου ο όρος τεχνικό thrash παύει να είναι περιγραφή και γίνεται κανόνας που αντιγράφουν οι υπόλοιποι.
