Με μία ματιά...
Η νύχτα των πνευμάτων ανοίγει το πέρασμα στο χάος. Το “Walpurgisnacht” αποτελεί ένα τελετουργικό κατώφλι για τον ελληνικό ακραίο ήχο. Αφήνει πίσω τους κανόνες και βουτάει στο απρόβλεπτο. Ένα σκοτεινό ταξίδι που δεν μοιάζει με κανένα.
- Μια διαχρονική «άδεια για εξερεύνηση», δείχνοντας τις αστείρευτες δυνατότητες του ελληνικού ήχου πριν αυτός παγιωθεί.
- O δίσκος που ξέφυγε τελείως από το νορβηγικό πρότυπο, παντρεύοντας το black metal με heavy και goth στοιχεία.
- Ο Pyrphoros αναπροσάρμοσε τον ήχο της μπάντας, χτίζοντας μια αυτόνομη, πολυδιάστατη οντότητα μακριά από τις συνηθισμένες μελωδικές τάσεις.
Υπάρχει κάτι στη γιορτή της Walpurgis -τη νύχτα των πνευμάτων και της μεταμόρφωσης- που δένει γάντι με το δεύτερο, ομώνυμο άλμπουμ των Varathron. Δεν μιμούνται απλώς τις τελετουργικές ρίζες της, μεταφέρουν αυτούσια την ουσία της: την απελευθέρωση και τη μεταμόρφωση του χάους σε μια νέα μορφή. Όπως η συγκεκριμένη βραδιά σηματοδοτούσε ένα συμβολικό κατώφλι μεταξύ των εποχών, έτσι και το “Walpurgisnacht” λειτούργησε ως το τελετουργικό πέρασμα της μπάντας. Ήταν μια σκόπιμη απομάκρυνση από το σκοτάδι του ντεμπούτου τους “His Majesty At The Swamp”, προς κάτι πιο έντονο, ριψοκίνδυνο και σίγουρα πιο δύσκολο να οριστεί.
Στον πυρήνα αυτής της αλλαγής βρισκόταν ο Pyrphoros, μια λιγότερο γνωστή, εξαιρετικά καθοριστική φιγούρα της ελληνικής black metal σκηνής. Μετά από συνεργασίες με τον Necroabyssious στα μέσα της δεκαετίας του ’90, στους πρώτους δίσκους των Kawir, ο Pyrphoros αναπροσάρμοσε τον ήχο των Varathron. Το αποτέλεσμα ήταν μια αυτόνομη οντότητα που προσπέρασε το νορβηγικό πρότυπο της εποχής, αφήνοντας στην άκρη τις μελωδικές τάσεις που σάρωναν την Ευρώπη. Το “Walpurgisnacht” φιλτράρισε το black metal μέσα από ένα πλέγμα heavy metal, gothic πινελιών και ενός κινηματογραφικού ρυθμού.
Ο προκάτοχός του έμοιαζε με έναν θρήνο που κινούνταν αργά και σταθερά. Το “Walpurgisnacht”, ακολουθώντας μια άλλη διαδρομή, γίνεται σκόπιμα πιο χαοτικό. Κάθε κομμάτι αντιπροσωπεύει μια διαφορετική απόχρωση των ενδιαφερόντων της μπάντας. Ο δίσκος αλλάζει συνεχώς κατεύθυνση, ακροβατώντας ανάμεσα σε στιγμές αμείλικτης επίθεσης και βαθιάς ηρεμίας. Αυτή η δομική ασύνεχεια αποτελεί μια συνειδητή επιλογή, κάνοντας το άλμπουμ να μοιάζει με το φως ενός φαναριού που τρεμοσβήνει στο σκοτάδι.
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το “Cassiopeia’s Ode”, ένας βασικός άξονας του δίσκου, που ξετυλίγει οκτώ λεπτά αργών doom riffs, λιτών μεταβάσεων και βαριών φωνητικών. Η περιορισμένη ποικιλία στις κιθαριστικές φράσεις λειτουργεί κυκλικά, χτίζοντας μια επαναληπτική δομή που σε ρουφάει στον ρυθμικό υπνωτισμό του κομματιού. Αλλάζοντας ταχύτητα, το “Birthrise Of The Graven Image” φέρνει στην επιφάνεια μια πιο ευθεία black metal βιαιότητα. Αυτή η ένταση διακόπτεται έξυπνα από ένα σόλο του Σωτήρη Βαγενά, υπενθυμίζοντας πως υπάρχει ξεκάθαρο σχέδιο ακόμα και στις πιο επιθετικές στιγμές της κυκλοφορίας.
Varathron Walpurgisnacht: Γιατί ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα άλμπουμ του είδους;
Έχοντας ξεκάθαρες ρίζες στον πυρήνα του black metal, το “Walpurgisnacht” δεν εγκλωβίζεται ποτέ στα γνωστά κλισέ του είδους. Το “The Dark Hills” αποτελεί την τέλεια εκτροπή: πατάει σε post-punk κιθάρες, spoken word φωνητικά και καθαρές μπασογραμμές, βρίσκοντας άνετα τη θέση του σε έναν goth δίσκο των μέσων της δεκαετίας του ’80. Πολλοί το βλέπουν ως μια ανορθόδοξη προσθήκη σε σχέση με την υπόλοιπη ροή του άλμπουμ. Αυτή ακριβώς η απόκλιση επιβεβαιώνει τη ρευστή και πολυδιάστατη κατεύθυνση που χαρακτηρίζει το σύνολο της δουλειάς τους.
Στο επίπεδο των στίχων, το άλμπουμ αφήνει στην άκρη τις κραυγαλέες υπερβολές που κυριαρχούσαν στο black metal της δεκαετίας του ’90. Οι Varathron στρέφονται σε πηγές από τη μεσογειακή και μεσοποταμιακή μυθολογία, χτίζοντας συμβολικές αναφορές που λειτουργούν κυρίως ως ατμοσφαιρικοί δείκτες. Οι στίχοι κρατούν μια μυστικοπάθεια γύρω από το περιεχόμενό τους. Οι θεματικοί άξονες παραμένουν ξεκάθαροι, φέρνοντας στο προσκήνιο τη θνητότητα, τη μετάβαση και την επαφή με το υπερφυσικό, στοιχεία άμεσα δεμένα με το ιστορικό βάρος της νύχτας του Walpurgis.
Την περίοδο που πολλές ελληνικές black metal μπάντες είχαν στενές συνεργασίες και κοινά μέλη, το “Walpurgisnacht” ξεχωρίζει ως ένας δίσκος χτισμένος πάνω σε ένα ξεκάθαρο δημιουργικό όραμα. Η δομή του αποκαλύπτει μια πολύ συγκεκριμένη, ενιαία μουσική ιδέα από την αρχή μέχρι το τέλος. Αρχικά, το άλμπουμ δεν πήρε την προσοχή που του άξιζε εξαιτίας της περιορισμένης προώθησης από τη δισκογραφική, μένοντας για χρόνια σχεδόν άγνωστο εκτός της underground σκηνής. Με το πέρασμα του χρόνου, η σημασία του βγήκε στην επιφάνεια. Σήμερα θεωρείται ένα σημείο καμπής για τον ελληνικό ήχο: μελωδικό μένοντας μακριά από «εύκολες» λύσεις, πειραματικό διατηρώντας την εστίασή του και ατμοσφαιρικό αποφεύγοντας τις γραφικές υπερβολές.
Ελληνικό black metal: Ποια είναι η σημασία του δίσκου σήμερα;
Η σημασία του “Walpurgisnacht” μετριέται από τον τρόπο που λειτούργησε ως “άδεια για εξερεύνηση”, μιας και ελάχιστα συγκροτήματα επιχείρησαν να αναπαράγουν τον ήχο του. Είναι ένας δίσκος που μοιάζει με πεδίο παρατήρησης, μια δουλειά εντελώς μακριά από τα συνηθισμένα μοντέλα προς αντιγραφή. Οι Varathron έβγαλαν το επόμενο πλήρες άλμπουμ τους, το “Crowsreign”, αρκετά αργότερα, το 2004. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, το black metal είχε χωριστεί σε δεκάδες παρακλάδια και η ελληνική σκηνή είχε πάρει διαφορετικές μορφές.
Το “Walpurgisnacht” διατήρησε τη θέση του, αποτελώντας ένα σταθερό σημείο αναφοράς που παρέμεινε απλησίαστο στο πέρασμα των χρόνων. Μιλάμε για έναν δίσκο που κρύβει μυστήριο και ταυτόχρονα αποκαλύπτει όλες τις δυνατότητες ενός ήχου, λίγο πριν αυτός πάρει την τελική του μορφή.
