Με μία ματιά...
Η προηγούμενη Παρασκευή μου επιφύλασσε μία ανάμνηση, μία εμπειρία που είχα ξεχάσει πώς είναι να βυθίζεσαι σε αυτήν. Διότι όσο μακριά και αν σε πάρει η ζωή, πάντα θα ελπίζεις ότι όταν γυρίσεις πίσω κάποια μέρη θα είναι εκεί, κάποιοι ήχοι, τα φώτα των δρόμων. Είμαστε η γενιά που τις ρίζες της τις κουβαλάει στον ώμο, η γενιά που παλεύει να θυμάται πως δεν είναι μόνη της. Η προηγούμενη Παρασκευή με βρήκε στα Εξάρχεια περιτριγυρισμένη από τις μελωδίες των We.own.the.sky και Afterwise σε μία από τις πιο αγαπημένες μου σκηνές, το An.
Φτάνοντας στο An με ένα τέταρτο καθυστέρηση ανακαλύπτω πως όλοι ακόμα περιμένουν απέξω. Περιμένοντας σε μία γωνία ακούω μια συζήτηση μεταξύ ενός κυρίου (ροκά με τα όλα του) με μία παρέα νέων παιδιών. Τα παιδιά είχαν προφανώς μία μπάντα και εκείνος βρήκε την ευκαιρία να μοιραστεί μαζί τους το πάθος του για τη μουσική σύνθεση. «Όλα βρίσκονται στη μελωδία παιδιά» τον ακούω να λέει, και κατηφορίζουμε προς το An.
Afterwise
Και αν η καθυστέρηση δεν ήταν το αγαπημένο μου σημείο της βραδιάς, οι Afterwise με αντάμειψαν και με το παραπάνω. Μία φρέσκια μπάντα με δίψα για συναίσθημα και σύνδεση με τον κόσμο. Άνοιξαν τη συναυλία με σιγουριά και τρομερή χημεία μεταξύ τους.
Η ατμοσφαιρική rock/metal μουσική πάντα με συνέπαιρνε. Ίσως να έβλεπα και λίγο τον εαυτό μου στη θέση των πλήκτρων, αν η τύχη είχε πάρει λίγο διαφορετική τροχιά. Σε κάθε περίπτωση, οι Afterwise δεν με έχασαν λεπτό. Και αυτό είναι κάτι δύσκολο, αν σκεφτούμε την απουσία στίχων ή μεγάλων στιχομυθιών με το κοινό. Όντως, «όλα βρίσκονται στη μελωδία», ειδικά για όσους έχουν περάσει ώρες πάνω από ένα μέτρο, δύο πεντάγραμμα, ψάχνοντας να βρουν τι στο καλό κρύβεται πίσω από αυτήν την ιδιόμορφη γλώσσα της μουσικής.
Σίγουρα οι Afterwise θα είναι στις λίστες μου στο μέλλον και τους εύχομαι να βγουν και περισσότερο εκτός της ζώνης ασφαλείας τους.
We.own.the.sky
Δεν θα προσποιηθώ ότι γνώριζα τους we.own.the.sky από πριν. Θα μπορούσα να το κάνω όσο γράφω αυτό το κείμενο, αλλά ίσως και οι παλιοί fans να δεχτούν με χαρά μία καινούργια στην παρέα. Όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να παραβρεθώ στη συναυλία τους “κατάπια” όλη τους τη δισκογραφία μέσα σε λίγες μέρες, και έπεισα και τη φίλη μου να έρθει μαζί μου σε αυτήν την εμπειρία. Από μικρές στα ωδεία, ήξερα ότι το instrumental δεν θα ήταν δύσκολο για τα αυτιά μας.
Φυσικά, οι Sky είχαν τους πιστούς θαυμαστές τους. Άνθρωποι όλων των ηλικιών και, θα τολμήσω να πω, και διαφορετικών μουσικών backgrounds. Από τους πιο παλιούς μεταλάδες, μέχρι τους post-rock νέους, μια ολόκληρη μουσική σκηνή κινούνταν ρυθμικά εκεί που τους οδηγούσαν οι μουσικοί. Ξεκινώντας με την τριλογία “A Stain of Ink”, αναγνωρίζω μία αμυδρή αναφορά στους Black Sabbath. Ωστόσο, μέχρι να το εμπεδώσω, έχουν ήδη ξετυλίξει τα χαρτιά τους σε άλλους δρόμους. Μέσα στους καπνούς και τους ατμοσφαιρικούς φωτισμούς, οι 3 κιθάρες μπλέκονται στον θόλο του An και, αν για λίγο προσπαθήσεις να αφεθείς, μπορεί και να δεις τους ήχους να αποκτούν σώμα, χρώμα, ίσως και πρόσωπο.
Έχοντας επιλέξει στρατηγικά μία θέση στο πλάι της σκηνής, έχω την ευκαιρία να παρατηρήσω τα πετάλια, τις λούπες, τα συνωμοτικά βλέμματα μεταξύ του συγκροτήματος, αλλά και να δω τα φωτεινά βλέμματα του κοινού όσο παρακολουθεί. Σκέφτομαι πόση ευφορία θα πρέπει να νιώθουν οι we.own.the.sky όσο αντικρύζουν ένα κύμα ανθρώπων να εξυψώνεται πρακτικά μαζί τους. Και ξαφνικά, αυτό το συναίσθημα βρίσκει φωνή στο “Youth”, όπου όλοι τραγουδούν σαν χορωδία τη μελωδία ξανά και ξανά, μέχρι να νιώσουμε ότι κάτι κούμπωσε μέσα μας και σήμερα.
Το υπόλοιπο μισό της συναυλίας κύλησε με μια ανάσα. Η νύχτα προχωρούσε μαζί της και μία εξιστόρηση της πορείας των Sky ανάμεσα στα albums τους, από το (αγαπημένο μου) EP, “The Glass/Nails”, μέχρι και την πιο πρόσφατη τους δουλειά, “In Your Absence”. Όσοι βρέθηκαν εκείνη τη μέρα στο An, έφυγαν με το μυαλό τους γεμάτο σκέψεις, ήχους και σίγουρα μια αίσθηση πληρότητας. Είναι αυτό το μικρό μαγικό φίλτρο που πίνουμε όλοι από το μουσικό δισκοπότηρο, μία μυστική συνταγή που κρύβεται μόνο εκεί που μπαίνουν ενισχυτές και μπαλαντέζες.
Δεν ξέρω αν χρειάζεται να το ακούσετε από εμένα, αλλά να πηγαίνετε σε συναυλίες, ακόμα και αν δεν γνωρίζετε τον καλλιτέχνη. Η ζωή είναι άτιμη και σε κάνει να ξεχνάς πόσο εύκολα συνδέεσαι με ένα τσούρμο αγνώστους κάτω από τη μουσική ομπρέλα ενός live. Και η Αθήνα, τουλάχιστον, προσφέρεται.
