Το βράδυ στην οδό Σολωμού προμηνυόταν σκοτεινό και εκρηκτικό, καθώς η προσμονή για την κοινή περιοδεία των Dödsrit και Lamp of Murmuur, με την προσθήκη των Θλίψις, είχε φτάσει στο κατακόρυφο. Με τις πόρτες του An Club να ανοίγουν για να υποδεχτούν ένα από τα πιο δυνατά line ups της χρονιάς, η ατμόσφαιρα ήταν ήδη ηλεκτρισμένη, προετοιμάζοντας το έδαφος για μία ακραία ηχητική εμπειρία.
ΘΛΙΨΙΣ
Με την ώρα να δείχνει 20:20 και σε ένα κατάμεστο An Club, οι Θλίψις ανέβηκαν στη σκηνή και αυτό που έπεται κανείς δεν το περίμενε! Μία μπάντα που έμοιαζε να είναι τόσο έμπειρη και δουλεμένη, που σε καμία περίπτωση δεν θα έλεγε κάποιος ότι είναι το πρώτο τους live ever, και δη επί αθηναϊκού εδάφους.
Σκέφτεσαι ότι μία μπάντα πρωτοεμφανιζόμενη, της οποίας το μεγαλύτερο ποσοστό των κομματιών είναι με ελληνικό στίχο, έχοντας το δύσκολο task να προθερμάνει το κοινό ως opening, ίσως να μην έπαιρνε την προσοχή και την αγάπη που της αξίζει. Πόσο έξω θα έπεφτες όμως: Με το καλησπέρα σας, το ωμό, βίαιο old school black, πασπαλισμένο με punk κιθαριστικά και bass riffs, σε πιάνει από το λαιμό και σε κοπανάει κάτω μέχρι να ματώσεις, και παρ’ όλα αυτά το χαμόγελό σου θα ήταν μέχρι τα αυτιά. Αυτό το συναίσθημα έμεινε σε όλους όσοι είχαμε την τύχη να βρεθούμε στη γνώριμη υπόγα του An.
Σκέφτεσαι ότι μία μπάντα πρωτοεμφανιζόμενη, της οποίας το μεγαλύτερο ποσοστό των κομματιών είναι με ελληνικό στίχο, έχοντας το δύσκολο task να προθερμάνει το κοινό ως opening, ίσως να μην έπαιρνε την προσοχή και την αγάπη που της αξίζει. Πόσο έξω θα έπεφτες όμως!
Με το καλησπέρα σας, το ωμό, βίαιο old school black, πασπαλισμένο με punk κιθαριστικά και bass riffs, σε πιάνει από το λαιμό και σε κοπανάει κάτω μέχρι να ματώσεις, και παρ’ όλα αυτά το χαμόγελό σου θα ήταν μέχρι τα αυτιά. Αυτό το συναίσθημα έμεινε σε όλους όσοι είχαμε την τύχη να βρεθούμε στη γνώριμη υπόγα του An.
Κάποια θέματα στον ήχο υπήρξαν σε γενικές γραμμές, με τη φωνή να χάνεται λίγο στην αρχή του σετ, όμως πραγματικά, ήταν πταίσμα μπροστά στον όλεθρο που βιώσαμε. Το κοινό συμμετείχε από την αρχή, πολλοί γνωρίζοντας ακόμα και τους στίχους, και γινόταν της κολάσεως στο mosh pit (το οποίο στα περίπου 30 συν πλην λεπτά που έπαιξαν, δεν σταμάτησε λεπτό), με το highlight της εμφάνισης να είναι το “The Night The Wolves Were Silent”.
Αποδεικνύεται περίτρανα, για μια ακόμη φορά, πως η ελληνική underground σκηνή είναι πιο ζωντανή και παρούσα από ποτέ, και εμείς οφείλουμε να την αγκαλιάζουμε και να τη στηρίζουμε με οποιονδήποτε τρόπο μπορούμε, ειδικά από τη στιγμή που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από την αντίστοιχη σκηνή του εξωτερικού. Ανυπομονούμε για τα επόμενα βήματα των Θλίψις με τρομερό ενδιαφέρον.
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Dödsrit
Μετά την επική εμφάνισή τους τον Νοέμβρη που μας πέρασε, όταν ξανανακοινώθηκαν στο κοινό tour με Lamp of Murmuur, η ανυπομονησία μας ήταν τεράστια. Έτσι με μηδαμινή καθυστέρηση, οι αγαπημένοι πλέον στο ελληνικό κοινό Dödsrit ανέβηκαν στη σκηνή και απέδειξαν πόσο πολύ αγαπάνε αυτό που κάνουν. Αν κάτι πρέπει να σου μείνει από την μπάντα αυτή, είναι το πόσο δεινοί κιθαρίστες είναι όλοι τους και πόσο οριακά Maidenικές είναι οι δισολίες τους, με το επικό ύφος της μουσικής τους να είναι εμφανές ακόμα περισσότερο live.
Και αν η μουσική των Dödsrit δεν αποτελεί τον απόλυτο μανδύα για να ντύσει το κύκνειο άσμα ενός πολεμιστή που έχει αντιμετωπίσει το σκοτάδι με όλο του το είναι, ακόμα και αν δεν έχει βγει νικητής, τότε δεν ξέρω τι είναι.
Πέρα από την επική ατμόσφαιρα της εμφάνισής τους, σίγουρα επιμένει το πρόβλημα στον ήχο τους λόγω των τριών κιθάρων: ανά φάσεις ο ήχος ήταν λίγο θαμπός, ειδικά στα πιο βαριά σημεία των κομματιών, με αυτόν να καθαρίζει στα πιο μελωδικά σημεία. Επίσης, ο ήχος, ειδικά στις κιθάρες και στα σόλο, ήταν τρομερά δυνατά και κάλυπτε κάπως τα φωνητικά.
Πέρα από τα τεχνικά προβλήματα, θα πρέπει να γίνει μια ειδική μνεία και στον Γεώργιο, που έχει τον τρόπο του να καθοδηγεί και να hypeάρει το κοινό, με αυτό να τραγουδάει -πέρα από τους στίχους- ακόμα και τα riff των κομματιών, με οπαδικές διαθέσεις και ατελείωτο ξύλο στο mosh pit. Λίγο πριν την εκπνοή του set, έφτασε η στιγμή του ίσως πιο επικού κομματιού των Dödsrit, “Irjala”, όπου εκεί όλοι τραγουδούσαμε σαν να μην υπάρχει αύριο, λες και προετοιμαζόμασταν να πεθάνουμε σε μία μάταια μάχη.
Εν κατακλείδι, μπορεί το setlist τους να μην τους ικανοποίησε όλους, αλλά ένα είναι το μόνο σίγουρο: ότι και κάθε μήνα να ερχόντουσαν, η ανταπόκριση του κοινού θα ήταν το ίδιο θερμή κάθε φορά! “As Above, So Below”!
Lamp of Murmuur
Το φαινόμενο Lamp of Murmuur και ο αινιγματικός M. είναι από τα πιο ιδιαίτερα στην black metal σκηνή αυτήν τη στιγμή, που λόγω του ύφους δεν είσαι και πολύ σίγουρος αν όντως θα λειτουργήσει live. Ειδικά από τη στιγμή που η αρχική σκέψη ήταν να μείνει ως ένα studio project. Οι μαγνητοσκοπήσεις κάποιων εμφανίσεών του ήταν αρκετές για να μας πείσουν ότι, μάλλον, ο Μ. πήρε τη σωστή απόφαση.
Η υποψία μας, λοιπόν, έγινε βεβαιότητα. Με ολιγόλεπτη καθυστέρηση και με εισαγωγή το “I’m Yours” του Prince, ο M. συνοδευόμενος από τον Γεώργιο των Dödsrit ανέβηκαν στη σκηνή, και με το πρώτο riff το An πλημμυρίζει με ένα αρχέγονο σκότος: από αυτό που θα ένιωθες αν έμπαινες σε μια σπηλιά με πολλά στοιβαγμένα κόκκαλα και ήσουν σίγουρος ότι μία αρχαία και μυστικιστική οντότητα κυριαρχεί εκεί μέσα. Τα σκισμένα φωνητικά του Μ., με το απαραίτητο reverb, έντειναν αυτό το συναίσθημα και τα προηχογραφημένα synths το ολοκλήρωσαν.
Η σκηνική παρουσία δε, θεατρική και άκρως βαμπιρική με την κάπα, το βελούδο, τα καρφιά, ανέβασε την εμπειρία σε νέα ύψη. Έδειξε το πόσο καλά το έχει μελετήσει ο Μ. για να δώσει μία πολύπλευρη οπτική στο κοινό. Και αυτό σίγουρα εκτιμήθηκε, καθώς η ανταπόκριση του κοινού ήταν πολύ θερμή, με εκείνο να συμμετέχει και να είναι μόνιμα με ένα χαμόγελο στα αυτιά καθ’ όλη τη διάρκεια του set. Οι εναλλαγές από το ωμό και πρωτόλειο black στο goth/post punk αποδόθηκαν άρτια παικτικά και δεν υπήρξε στιγμή που να χάθηκε η σύνδεση μεταξύ των κομματιών.
Κάποια τεχνικά θέματα στον ήχο υπήρξαν, πιο πολύ στην αρχή, αλλά αυτό σίγουρα βελτιώθηκε με τον ίσως καλύτερο ήχο που έχουμε πετύχει σε ένα raw old school black metal live. Πραγματικά πρόκειται για ένα μεγάλο κατόρθωμα και μπράβο τόσο στους Lamp of Murmuur όσο και στην ηχοληψία.
Φεύγοντας, λοιπόν, από την ιστορική υπόγα του An, το συναίσθημα και οι σκέψεις που κυριαρχούν είναι ότι βιώσαμε ένα live επικών διαστάσεων, που ακόμα και χρόνια μετά θα συνεχίσουμε να μιλάμε για αυτό, και ειδικά για το φαινόμενο του M. και των Lamp of Murmuur.
