Ναι, έχουμε μακρά παράδοση στον ακραίο ήχο, και ειδικά στο black metal, οπότε είναι αναμενόμενο να εμφανίζονται συνεχώς αξιόλογες μπάντες. Αυτό που δεν περιμένεις εύκολα είναι ένα πρωτοεμφανιζόμενο συγκρότημα, το οποίο μάλιστα δεν εδρεύει στην Αθήνα, να κάνει τόσο δυναμική είσοδο. Οι Θλίψις, λοιπόν, περί ου ο λόγος, μας συστήνονται με το “Dawn of Defiance”, έναν δίσκο που πατά με το ένα πόδι στην παράδοση και με το άλλο στις σύγχρονες εκφάνσεις του black metal.
Βέβαια, χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε λίγο τι εννοούμε με την τελευταία πρόταση, καθώς με τον όρο παράδοση δεν αναφερόμαστε στα στενά όρια του εγχώριου black metal. Παρότι ο ήχος τους διαθέτει αρκετά μελωδικά σημεία, η συνολική τους λογική κοιτά περισσότερο προς τον βορρά. Γρήγορα tempo αντί για το γνώριμο mid-tempo, ασταμάτητο ξύσιμο μέχρι να σβήσει ο ήλιος και μια διαρκώς επιθετική στάση. Αν πάρουμε ως παραδείγματα τα “Eternal Sleep of Agony” και “An Open Wound”, σε αυτά τα δύο κομμάτια συμπυκνώνονται όλα τα βασικά τους χαρακτηριστικά: ξεκάθαρη στόχευση και ικανότητα να διατηρούν την ένταση χωρίς να καταλήγουν σε αδόμητο θόρυβο. Πρόκειται για black metal που ξέρει πώς να επιτίθεται και το κάνει χωρίς κανέναν δισταγμό.
Αυτός είναι και ο λόγος που βρίσκω εξαιρετικό το “Dawn of Defiance”: άμεσο, σύντομο σε διάρκεια, χωρίς περιττά γεμίσματα. Σε αρπάζει κατευθείαν από τα μούτρα και, όταν φτάνεις στο τέλος, μένει ένα αίσθημα λύτρωσης. Όχι επειδή τελείωσε, αλλά επειδή καταφέρνει να βγάλει προς τα έξω όλα εκείνα τα δυσάρεστα συναισθήματα που κουβαλάς μέσα σου. H μουσική δεν γίνεται να σου χαϊδεύει τα αυτιά, κάποιες φορές χρειάζεται να τα «γδέρνει». Ίσως ορισμένα κομμάτια να τα ήθελα λίγο πιο εκτεταμένα, καθώς κάποιες ιδέες δείχνουν ότι είχαν χώρο να αναπτυχθούν λίγο ακόμη. Παρ’ όλα αυτά, και στο σημείο που τις σταματούν οι Θλίψις, με βρίσκουν απολύτως ικανοποιημένο.
Βασικός άξονας του άλμπουμ είναι η κιθάρα. Η δουλειά εκεί είναι εξαιρετική, καθώς η μελωδία λειτουργεί ως κεντρικό στοιχείο, χωρίς ωστόσο να αφαιρεί από τον δίσκο τον επιθετικό του χαρακτήρα. Αντίθετα, οι μελωδικές γραμμές δρουν ως αντίβαρο, δίνοντας κατεύθυνση στα τραγούδια και όχι μια επιφανειακή ομορφιά. Πάρτε για παράδειγμα το “Acta Non Verba”, όπου ένα ξεκάθαρο μελωδικό θέμα συγκρατεί μια κατά τα άλλα αμείλικτη επίθεση. Παρ’ όλα αυτά, ο δίσκος δεν στέκεται συχνά σε τέτοιες στιγμές. Η μπάντα δίνει μεγαλύτερη έμφαση σε ένα διαρκές ηχητικό «ντου» παρά στη σταδιακή οικοδόμηση ατμόσφαιρας, κάτι που τη φέρνει πιο κοντά σε ένα επιθετικό black metal και μακριά από τις σύγχρονες, τελετουργικές εκφάνσεις του είδους.
Αξιοσημείωτα είναι και τα φωνητικά. Σε γενικές γραμμές, έχω κουραστεί να ακούω μπάντες που χρησιμοποιούν έναν και μόνο τρόπο προσέγγισης. Οι Θλίψις, ωστόσο, αξιοποιούν περισσότερους από έναν, από ψηλές κραυγές μέχρι βαθύτερες και πιο σκληρές ερμηνείες. Αυτή η εναλλαγή προσθέτει βάθος και ενισχύει το αίσθημα έντασης που διατρέχει ολόκληρο το άλμπουμ. Παρ’ όλα αυτά, τα φωνητικά παραμένουν σταθερά μέσα στα όρια του είδους και δεν επιχειρούν να κυριαρχήσουν στο τελικό αποτέλεσμα. Λειτουργούν υποστηρικτικά προς τα τραγούδια, αντί να τα ορίζουν.
Ένα ακόμη σημείο στο οποίο αξίζει να σταθούμε είναι το “The Night That Wolves Were Silent”, το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι του δίσκου. Η πιο ανοιχτή του δομή δίνει στους Θλίψις τη δυνατότητα να δουλέψουν πιο αναλυτικά, αλλάζοντας ρυθμούς και δίνοντας έμφαση στη δημιουργία έντασης. Το συγκεκριμένο τραγούδι δείχνει τι θα μπορούσε να πετύχει η μπάντα αν άφηνε περισσότερο χώρο και αλλού μέσα στο άλμπουμ, όμως ίσως να μη ξεχώριζε με τον ίδιο τρόπο, ακριβώς επειδή βρίσκεται σε έντονη αντίθεση με το υπόλοιπο υλικό και τονίζει πόσο συμπαγή και επιθετικά είναι τα υπόλοιπα κομμάτια.
Φυσικά, δεν γίνεται να παραβλέψουμε και τις δύο διασκευές του δίσκου, τα “Rise Up (Παιδιά σηκωθείτε)” και “Enemy at the Gates (Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί)”. Πέρα από το ξεκάθαρο μουσικό τους ενδιαφέρον, αφού οι Θλίψις για ακόμη μία φορά ισορροπούν εξαιρετικά, αυτήν τη φορά ανάμεσα στον σεβασμό προς τις αυθεντικές εκδοχές και στον τρόπο που τις φέρνουν στα δικά τους μέτρα, το περιεχόμενο των κομματιών θέτει ταυτόχρονα σαφή όρια ως προς το κοινό στο οποίο απευθύνονται.
Τίποτα από όλα αυτά δεν θα λειτουργούσε το ίδιο χωρίς την αντίστοιχη παραγωγή. Το “Dawn of Defiance” είναι «γυαλισμένο» όσο πρέπει. Κάθε όργανο ακούγεται καθαρά, συμπεριλαμβανομένου του μπάσου, το οποίο προσθέτει όγκο χωρίς να αλλοιώνει τον χαρακτήρα του δίσκου. Αυτή η καθαρότητα δίνει στο άλμπουμ έναν σύγχρονο αέρα, κρατώντας το μακριά τόσο από την ωμή lo-fi αισθητική όσο και από την υπερβολικά αποστειρωμένη αίσθηση του στούντιο.
Σε τελική ανάλυση, το “Dawn of Defiance” μπορεί να ιδωθεί ως ένα εξαιρετικό αλλά όχι αψεγάδιαστο ντεμπούτο. Οι Θλίψις δείχνουν τεχνική ικανότητα, πειθαρχία και ξεκάθαρη γνώση για τα «κατατόπια» του black metal. Ο δίσκος στηρίζεται στην ταχύτητα, την επιθετικότητα και ένα έντονο μελωδικό ένστικτο, ακόμη κι αν κατά τόπους κινείται με υπερβολική προσοχή μέσα σε αυτά τα όρια. Παρ’ όλα αυτά, αναδεικνύει τους Θλίψις ως ένα σχήμα με σαφή κατεύθυνση και μεγάλη προοπτική.
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Artist: Θλίψις
Album: Dawn of Defiance
Release Date: 15/09/2023
Label: Floga Records
Genre: Black Metal
1. A War Handbook
2. Eternal Sleep of Agony
3. Acta Non Verba
4. An Open Wound
5. The Night That Wolves Were Silent
6. Rise Up (Παιδιά σηκωθείτε)
7. Enemy at the Gates (Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί)
Producer: Αχιλλέας Καλαντζής
Thlipsis: Tumultus (Φωνή, κιθάρα), Felix Argus (Κιθάρα, φωνή), Reactive (Μπάσο), N.D. (Τύμπανα)
Θλίψις: Dawn of Defiance
Το “Dawn of Defiance” συστήνει ένα συγκρότημα με σαφή ταυτότητα, πειθαρχία και ένστικτο για επιθετικό black metal. Παρότι σε σημεία θα ωφελούνταν από μεγαλύτερη ανάπτυξη, το υλικό είναι συμπαγές, στοχευμένο και δείχνει μπάντα που ξέρει πού πατά και πού θέλει να φτάσει.
