Με μία ματιά...
Δύο αδέλφια από την Olympia κλείστηκαν σε ένα δάσος και βρήκαν τρόπο να το ηχογραφήσουν. Η βροχή, η ομίχλη και η λάσπη μπήκαν στις κιθάρες. Το black metal τους δεν προσκυνάει τον διάβολο, μόνο το χώμα.
- Φτιάχνουν κομμάτια σαν τοπία, για ακροατές που αντέχουν να μείνουν μέσα τους ως το τέλος.
- Έδειξαν ότι το black metal μπορεί να μιλάει για οικολογία και τόπο αντί για δαιμονολογία.
- Το “Two Hunters” τους έδωσε πρόσωπο και το “Celestite” απέδειξε ότι ρισκάρουν χωρίς δίχτυ.
Υπάρχουν μπάντες που παίζουν black metal, και υπάρχουν και οι Wolves in the Throne Room. Αρχικά, πόσο κουλ όνομα για μπάντα; Δουλεύει και ως τίτλος για video game, για δίσκο ή για βιβλίο. Είναι τόσο κουλ που δουλεύει απλώς για τα πάντα. Και, προς έκπληξη κανενός, σε όποιο μέσο κι αν χρησιμοποιηθεί, παραμένει το ίδιο δυσοίωνο, σκοτεινό και αποπνικτικό. Σε καμία περίπτωση δεν σε προδιαθέτει για το τι θα ακούσεις αν ψάξεις τη δισκογραφία τους, πράγμα που τους κάνει ακόμα πιο κουλ. Οι WITTR σε μεταφέρουν σε ένα δάσος, μια βροχερή χειμωνιάτικη νύχτα. Θα μου πεις, αυτό το κάνουν όλες οι black metal μπάντες. Θα απαντήσω ίσως, αλλά οι Wolves το κάνουν καλύτερα.
Μετά από αυτό το rant, επιστρέφω στο διά ταύτα. Στις 21 Οκτωβρίου, λοιπόν, οι αγαπημένοι Αμερικάνοι ξεκινούν την ευρωπαϊκή περιοδεία “Knights Of Tiamat” από την Αθήνα και το Κύτταρο, δύο ημέρες πριν κυκλοφορήσει ο νέος τους δίσκος, “Estuary”. Είκοσι τέσσερα χρόνια μετά την ίδρυσή τους στην Olympia της Washington, τα αδέλφια Weaver εξακολουθούν να κοιτούν προς τα δάση, τα ποτάμια και τα βουνά του Βορειοδυτικού Ειρηνικού, εκεί όπου άλλοι στρέφονται προς τον (πασέ) σατανισμό. Πριν ανέβουν στη σκηνή, ας κάνουμε μια ιστορική αναδρομή σε αυτό το ιδιαίτερο κράμα μελωδικής μαυρίλας και folk καταχνίας.
Ο ιδιαίτερος ήχος των WITTR
Η μουσική τους ξεκινά από τον σκελετό του black metal: τρέμολο στις κιθάρες, blast beats στα τύμπανα, φωνές που ουρλιάζουν από μακριά. Τίποτα το ιδιαίτερο μέχρι τώρα. Αυτό που ακολουθεί και συνοδεύει τη γνώριμη βάση είναι που τους κάνει πραγματικά μοναδικούς. Ο λόγος για τα dark ambient περάσματα που απλώνονται σαν ομίχλη, τις μελωδίες και το funeral doom που βαραίνει τον αέρα.
Ήδη από το “Diadem Of 12 Stars” υπάρχουν στιγμές που θυμίζουν doom death, ενώ το ανατριχιαστικό intro του “The Old Ones Are With Us”, με τη φωνή του Steve Von Till, συνδέει τους WITTR με το πένθιμο φινλανδικό doom των ’90s. Τα αναλογικά synthesizers προσθέτουν ένα δεύτερο στρώμα, ζεστό μεν, ελαφρώς απειλητικό δε.
Οι Neurosis αναφέρονται ως βασική επιρροή της μπάντας, και η συγγένεια με το post-metal ακούγεται, όντως, στον τρόπο που χτίζουν τα κομμάτια: αργά, σε κύματα, με κορυφώσεις που θέλουν υπομονή και εν τέλει σε ανταμείβουν.
Η γέννηση του λύκου
Όλα ξεκίνησαν σε ένα CD-R τυλιγμένο μέσα σε γούνα, με ένα βρύο να συνοδεύει το φυλλάδιο των στίχων. Το demo του 2004 έδειχνε ότι η μουσική τους είχε υφή και μυρωδιά υγρασίας. Το πρώτο άλμπουμ, “Diadem Of 12 Stars” (2006), ηχογραφήθηκε με πενιχρό προϋπολογισμό στο Σαν Φρανσίσκο. Η Southern Lord υπέγραψε το συγκρότημα και επανέκδωσε τον δίσκο σε βινύλιο.
Τα στοιχεία folk και goth τούς ξεχώριζαν από τον υπόλοιπο κύκλο, και φαινόταν από την αρχή ότι δεν έχουμε να κάνουμε με μια μπάντα που θέλει να περιοριστεί στην πεπατημένη. Ο όρος «Cascadian» που τους συνοδεύει από τότε παραπέμπει στο Cascadia, την ιδιαίτερη βιοπεριφέρεια που επεκτείνεται από τη βόρεια Καλιφόρνια ως την Αλάσκα.
Ο δρόμος προς την αίθουσα του θρόνου
Στο “Two Hunters” (2007) οι Wolves in the Throne Room βρήκαν τη φωνή και την ταυτότητά τους. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε με ελάχιστα ψηφιακά εφέ, με τον Randall Dunn στην παραγωγή. Τότε μπήκαν στον ήχο τους τα αναλογικά synthesizers, όπως το Korg Polysix και το Minimoog, και έκτοτε δεν τα εγκατέλειψαν ποτέ.
Το “Black Cascade” (2009) είναι ένας δίσκος τεσσάρων κομματιών, αλλά 50 λεπτών (!), με επίτιμο καλεσμένο τον Aaron Turner των Isis. Απογυμνωμένος από κάθε περιττό στολίδι, κρατάει μόνο ό,τι χρειάζεται για να σταθεί όρθιος.
Τρία χρόνια μετά, το “Celestial Lineage” (2011) κινήθηκε σε πιο ευρύ, οραματικό έδαφος και χαρακτηρίστηκε ιδιοσυγκρασιακός και καθοριστικός δίσκος για το αμερικανικό black metal. Αμέσως μετά έρχεται το “Celestite” (2014), ο πιο τολμηρός τους ελιγμός.
Η ambient παρέκκλιση
Ένας δίσκος εντελώς διαφορετικός από ό,τι είχαν κυκλοφορήσει μέχρι τότε οι WITTR. Η Southern Lord τον παρουσίασε ως ορχηστρικό συνοδευτικό του “Celestial Lineage” και ως βουτιά σε κρυστάλλινα synthesizers που αγγίζουν το dark ambient και το drone.
Ο Aaron Weaver το περιέγραψε ως την ambient σκιά του προηγούμενου δίσκου τους και είπε ότι προετοίμαζε το έδαφος για όσα θα ακολουθούσαν. Για κάποιους ήταν φυσική εξέλιξη, για άλλους μια αινιγματική παρέκκλιση, και κατά περιπτώσεις το “Celestite” ερμηνεύτηκε σαν αποχαιρετισμός στο black metal. Επί τρία χρόνια οι οπαδοί περίμεναν να δουν αν η στροφή των Wolves προς αυτή την αλλοπρόσαλλη κατεύθυνση ήταν οριστική.
Η απάντηση ήρθε με το “Thrice Woven” (2017) από την Artemisia Records. Τα αδέλφια έγραφαν τρεις με τέσσερις μήνες, μόνοι, μέσα στον χειμώνα, κλεισμένοι στο σκοτάδι του στούντιο. Ο Aaron Weaver έχει πει, χαρακτηριστικά, ότι η δημιουργία του δίσκου παραλίγο να τον σκοτώσει. Επιστρέφοντας στον αρχικό τους ήχο, συνδύασαν το θυελλώδες black metal με το στοιχειωμένο μοιρολόι της Σουηδής Anna von Hausswolff.
Το “Angrboda” παίρνει τον τίτλο του από τη γιγαντίδα του πάγου που γέννησε τον λύκο Fenrir και πλέκει τη σκανδιναβική μυθολογία με την προσωπική αναγέννηση. Οι ηχογραφήσεις περιλαμβάνουν ήχους από φωτιές που τρίζουν, φτερουγίσματα κορακιών και κύματα. Η μαγεία του δίσκου κρύβεται συχνά στις ενδιάμεσες στιγμές, εκεί δηλαδή που απουσιάζουν οι κιθάρες, όπως το ιντερλούδιο “Mother Owl, Father Ocean”, με άρπα και πάλι τη φωνή της von Hausswolff.
Μπορεί να μην είναι άψογος, να εντοπίστηκε μια προβλεψιμότητα στη δομή του ή κάποιοι να θεώρησαν ότι η ατμόσφαιρα καταπίνει τη μουσικότητα. Ωστόσο, η επιστροφή των WITTR ήταν θριαμβευτική, αφού το “Thrice Woven” χαρακτηρίστηκε ως πραγματικός διάδοχος του “Two Hunters”.
Αυτονομία και νέος δίσκος
Το “Primordial Arcana” (2021) ήταν η πρώτη εντελώς αυτοδύναμη δουλειά τους, αφού η σύνθεση, η ηχογράφηση, η παραγωγή και η μίξη έγιναν στο δικό τους Owl Lodge Studios, μέσα στα δάση της Washington. Το EP “Crypt Of Ancestral Knowledge” (2023) συμπύκνωσε τον ήχο τους σε τέσσερα κομμάτια. Φτάνοντας στο σήμερα, ο τελευταίος δίσκος των WITTR, ονόματι “Estuary”, κυκλοφορεί στις 23 Οκτωβρίου από τη Relapse.
Ο Nathan Weaver τον τοποθετεί χίλια χρόνια στο μέλλον, μετά το τέλος του πολιτισμού. Οι επιζώντες ενός κατακλυσμού περιπλανώνται σε στοιχειωμένα ερείπια, και στις εκβολές η μαγεία παίρνει υλική μορφή. Φήμες λένε (η δισκογραφική το λέει δηλαδή) ότι θα ακούσουμε το πιο ωμό και ασταθές έργο των Wolves in the Throne Room, με θορυβώδη industrial στοιχεία. Αν κρίνουμε από τα δύο κομμάτια που έχουν κυκλοφορήσει ήδη, μάλλον δεν θα μείνουμε παραπονεμένοι. Αναμένουμε, πάντως, κοντός ψαλμός αλληλούια.
Ο χρόνος ως υλικό
Τελικά, η μαγεία των Wolves in the Throne Room κρύβεται στον χρόνο. Σε μια εποχή που όλα κυκλοφορούν γρήγορα και ξεχνιούνται ακόμα γρηγορότερα, τα αδέλφια Weaver χτίζουν τα κομμάτια τους αργά, με υπομονή. Στην ίδια ανάσα χωράνε η οργή του black metal, το βάρος του doom και η μελωδικότητα μιας φύσης που δεν βιάζεται.
Είκοσι τέσσερα χρόνια, μέσα από τα growls, τα synthesizers και τα blast beats, η μπάντα έχει εγκαθιδρύσει πλέον τις ρίζες της και την οικολογική της ταυτότητα. Σύντομα, θα τους δώσουμε τον χρόνο που ζητούν.
