Με μία ματιά...
Ένα στούντιο χαμένο στα δάση της Σουηδίας, ένας άνθρωπος με εμμονή στη λεπτομέρεια και μια σκηνή που ζητούσε ταυτότητα. Από τον πάγκο του Peter Tägtgren πέρασαν μπάντες που βγήκαν αγνώριστες.
- Ο Tägtgren κράτησε την αγριάδα των μπαντών και τους χάρισε ευκρίνεια, γι' αυτό τα άλμπουμ αντέχουν ακόμη.
- Πώς ένας παραγωγός μετέτρεψε το ακραίο metal από lo-fi θόρυβο σε ήχο με διεθνή εμβέλεια.
- Πέντε ορόσημα, από τους Dark Funeral ως τους Dimmu Borgir, που καθόρισαν πώς ηχογραφείται το σκανδιναβικό metal.
Στη σκανδιναβική μυθολογία ο Völundr ήταν ο σιδηρουργός των θεών, ένας τεχνίτης που μετέτρεπε το μέταλλο σε μύθο. Η ιστορία του μιλά για έναν δημιουργό που αιχμαλωτίστηκε, προδόθηκε και στο τέλος εκδικήθηκε μέσα από την ίδια του την τέχνη, σφυρηλατώντας όπλα από τα οστά των θυμάτων του. Αιώνες αργότερα, στην καρδιά της Σουηδίας, ο Peter Tägtgren μοιάζει να κληρονόμησε κάτι από εκείνον τον αρχαίο σιδηρουργό.
Το Abyss Studio είναι για εκείνον το σφυρί και ο άκμονας. Εκεί λιώνει τον ακατέργαστο ήχο του βορρά και τον σμιλεύει σε κάτι πιο βαρύ, πιο καθαρό και πιο αληθινό από ποτέ. Από το σκοτεινό μεγαλείο του “Enthrone Darkness Triumphant” μέχρι την ψυχρή μεγαλοπρέπεια του “At The Heart Of Winter”, κάθε δίσκος που βγήκε από το Abyss Studio κουβαλά κάτι από τη φωτιά του.
Dark Funeral: The Secrets of the Black Arts
Το “The Secrets Of The Black Arts” είναι το σημείο όπου οι Dark Funeral περνούν από την υπόσχεση στην πράξη. Πρώτο full-length, δυνατό line-up (Ahriman και Blackmoon στις κιθάρες, Themgoroth στη φωνή και στο μπάσο, Equimanthorn στα τύμπανα) και κομμάτια που ορίζουν τον ρυθμό και την αισθητική του σουηδικού black metal. Το καθοριστικό βήμα έγινε όταν η μπάντα πέταξε το αρχικό session στο Unisound και ξαναμπήκε στο Abyss Studio με τον Peter Tägtgren. Εκεί άλλαξαν όλα.
Εκείνος έδωσε το πλαίσιο που έλειπε. Παραγωγή ωμή και ευκρινής, κιθάρες σαν «τοίχος» που δεν καταπνίγουν φωνή και ρυθμική βάση, τύμπανα με βάθος και παρουσία, μπάσο που ακούγεται και στηρίζει. Το αποτέλεσμα κρατά την επιθετικότητα και την ψυχρή ατμόσφαιρα χωρίς να θυσιάζει τη δομή. Με τον Tägtgren στο τιμόνι, ο δίσκος απέκτησε τον ήχο που του άξιζε και έγινε αναφορά για το πώς το ακραίο μπορεί να ηχογραφείται καθαρά χωρίς να εξημερώνεται.
Children of Bodom: Follow the Reaper
Όταν οι Children of Bodom μπήκαν στο Abyss Studio για να ηχογραφήσουν το “Follow The Reaper”, ήξεραν ότι ήθελαν να ξεφύγουν από τον ήχο των δύο πρώτων τους δίσκων. Ο Peter Tägtgren ήταν το πρόσωπο-κλειδί που μπορούσε να τους πάει εκεί. Μέσα στο στούντιό του έδωσε σχήμα σε έναν ήχο που ισορροπεί ανάμεσα στη φρενήρη τεχνική και τη μελωδία.
Τα πάντα στον δίσκο ακούγονται σχεδόν χειρουργικά. Οι κιθάρες του Laiho διαπερνούν τα πλήκτρα του Warman χωρίς ποτέ να χαθούν, τα τύμπανα έχουν βάθος και καθαρότητα, και τα φωνητικά βρίσκουν μια ισορροπία ανάμεσα σε οργή και έλεγχο. Ο Tägtgren ήξερε πότε να αφήσει το χάος να μιλήσει και πότε να το μαζέψει, δίνοντας στο άλμπουμ μια ενιαία ροή που το κάνει να ακούγεται σαν έργο ενστίκτου και πειθαρχίας μαζί.
Amon Amarth: Once Sent From The Golden Hall
Στο Abyss Studio, στα τέλη του ’97, πέντε Σουηδοί μπήκαν να ηχογραφήσουν τον πρώτο τους δίσκο χωρίς να ξέρουν ότι ετοίμαζαν κάτι ιστορικό. Ο Tägtgren, ήδη γνωστό όνομα, κατάλαβε αμέσως πως οι Amon Amarth κουβαλούσαν έναν επικό χαρακτήρα που έπρεπε να αποτυπωθεί με δύναμη και όχι με «σκέτη καφρίλα». Έτσι γεννήθηκε ένας ήχος βαρύς και καθαρός, ωμός και γεμάτος αέρα, όπου οι κιθάρες θυμίζουν επίθεση και τα φωνητικά του Hegg ηχούν σαν κραυγές μάχης.
Η παραγωγή στήθηκε σαν πεδίο σύγκρουσης. Οι ρυθμοί του Martin Lopez και οι μελωδίες των Mikkonen και Hansson δένουν με ακρίβεια, χωρίς να χαθεί η ένταση της πρώτης ύλης. Το “Once Sent From The Golden Hall” ήταν το σημείο όπου ο Tägtgren απέδειξε πως το μελωδικό death metal μπορούσε να έχει και πειθαρχία και πάθος, χωρίς να χρειάζεται να διαλέξει ανάμεσα στα δύο.
Immortal: At the Heart of Winter
Μπαίνοντας στο 1999, όταν το black metal περνούσε την πιο αμφιλεγόμενη φάση του, οι Immortal μπήκαν στο Abyss Studio για να γράψουν έναν δίσκο που θα το ξανάβαζε στον παγωμένο του θρόνο. Ο Tägtgren, με το χαρακτηριστικό του αυτί για καθαρότητα μέσα στο χάος, κατάλαβε ότι το συγκρότημα δεν χρειαζόταν να αλλάξει, παρά μόνο να ακουστεί όπως του άξιζε. Έδωσε χώρο στις κιθάρες να χτίσουν ολόκληρα τοπία.
Το “At The Heart Of Winter” βγήκε σκληρό και επιβλητικό, με riff που έμοιαζαν να κόβουν τον αέρα του Blashyrkh στα δύο. Το παίξιμο του Abbath απέκτησε βάθος, οι ρυθμοί έγιναν πιο στιβαροί και η ψυχρή ατμόσφαιρα του άλμπουμ αναδείχθηκε αντί να πνιγεί μέσα στην παραγωγή. Στο Abyss Studio η πρωτόγονη ενέργεια των Immortal κράτησε, παίρνοντας τεχνική συνοχή και κρυστάλλινη δύναμη.
Dimmu Borgir: Enthrone Darkness Triumphant
Το “Enthrone Darkness Triumphant” σήμανε μια στροφή για τους Dimmu Borgir και για τον τρόπο που το black metal μπορούσε να ηχογραφηθεί. Στο Abyss Studio ο Peter Tägtgren κατάφερε κάτι που μέχρι τότε έμοιαζε αδιανόητο, να κρατήσει τη δυσοίωνη ατμόσφαιρα του είδους και να της δώσει ταυτόχρονα βάθος, όγκο και ευκρίνεια. Από εκεί και πέρα, τίποτα δεν ακουγόταν ίδιο.
Ο ήχος του δίσκου είναι το αποτέλεσμα μιας ισορροπίας που μόνο εκείνος μπορούσε τότε να πετύχει, αρκετά καθαρός για να αναδεικνύει τα συμφωνικά στοιχεία και αρκετά «βρόμικος» για να μην «προδώσει» το black metal. Με αυτόν τον δίσκο η μπάντα βγήκε από το στενό πλαίσιο του underground. Το Abyss Studio απέδειξε ότι το είδος μπορούσε να σταθεί σε διεθνή σκηνή χωρίς να χάσει την ουσία του.
