Το 1999, οι Immortal θα μπορούσαν να είχαν διαλυθεί και κανείς δεν θα τους κατηγορούσε. Με τον βασικό τους κιθαρίστα, Demonaz, παροπλισμένο και το black metal να κατακλύζεται σε μια θάλασσα από υπερπαραγωγές με βιολιά, το “At the Heart of Winter” έμελλε να είναι μια βίαιη διόρθωση πορείας. Οι Immortal σταμάτησαν άφησαν πίσω τους τον πιο παλιό, χαοτικό τους ήχο και στράφηκαν σε μια πιο καθαρή και ογκώδη παραγωγή που δεν θύμιζε τίποτα από όσα είχαν κάνει μέχρι τότε.
Η τενοντίτιδα του Demonaz και η στροφή του Abbath στην κιθάρα
Η ιστορία πίσω από τη δημιουργία του δίσκου ξεκινά με μια επαγγελματική τραγωδία που μετατράπηκε σε καλλιτεχνικό θρίαμβο. Ο Demonaz, ο βασικός αρχιτέκτονας του ήχου των Immortal μέχρι τότε, ήρθε αντιμέτωπος με μια σοβαρή τενοντίτιδα που κατέστησε αδύνατο το παίξιμο της κιθάρας στις ταχύτητες που απαιτούσε το σχήμα. Αντί όμως να διαλυθούν, οι ρόλοι ανακατανεμήθηκαν.
Ο Demonaz ανέλαβε το ρόλο του «πνευματικού» καθοδηγητή και στιχουργού, στέλνοντας τα οράματά του μέσω fax στο στούντιο, ενώ ο Abbath άφησε το μπάσο για να αναλάβει την κιθάρα. Αυτή η εσωτερική μετακίνηση άλλαξε το DNA της μπάντας. Ο Abbath, φέρνοντας μαζί του τις επιρροές του από το κλασικό heavy metal και το thrash των ‘80s, αντικατέστησε το χαοτικό “ξύσιμο” με ογκώδη riff και μια πιο ρυθμική, σχεδόν εθιστική προσέγγιση στη σύνθεση.
Η συνεργασία με τον Peter Tägtgren και ο όγκος στο Abyss Studio
Η επιλογή των Abyss Studios και η συνεργασία με τον Peter Tägtgren ήταν το δεύτερο μεγάλο στοίχημα. Μέχρι τότε, το black metal συχνά ταυτιζόταν με μια ηθελημένα “κακή” παραγωγή και οι Immortal αποφάσισαν να σπάσουν αυτό το κλισέ. Αναζήτησαν έναν κρυστάλλινο, δυνατό και ευρύ ήχο που θα επέτρεπε σε κάθε σύνθεση να ανθίσει.
Η δουλειά του Tägtgren έδωσε στον δίσκο μια hi-fi αισθητική που δεν θυσίαζε την παγωνιά της ατμόσφαιρας. Αυτή η καθαρότητα ανέδειξε την τεχνική του Horgh στα τύμπανα, ο οποίος πρόσφερε μια στιβαρότητα που έλειπε από τις προηγούμενες κυκλοφορίες. Κομμάτια όπως το “Withstand the Fall of Time” αποτελούν το τέλειο παράδειγμα αυτής της νέας κατεύθυνσης, όπου τα riffs εναλλάσσονται με ακουστικά περάσματα, δημιουργώντας μια αίσθηση επικής αφήγησης χωρίς να χρειάζονται ορχήστρες και πλήκτρα.
Η αλλαγή στο εξώφυλλο και η νέα οπτική ταυτότητα
Μια άλλη σημαντική λεπτομέρεια που μαρτυρά την ωριμότητα της περιόδου ήταν η απουσία της ίδιας της μπάντας από το εξώφυλλο. Για πρώτη φορά, οι Immortal δεν πόζαραν με corpse paint στο χιόνι. Αντ’ αυτού, το έργο του J. P. Fournier με το κάστρο μέσα στην καταιγίδα και το νέο, πιο ευανάγνωστο λογότυπο, έδειχναν μια μπάντα που ήθελε να κριθεί αποκλειστικά για τη μουσική της.
Αυτή η κίνηση ήταν ριψοκίνδυνη για μια σκηνή που βασιζόταν τόσο πολύ στην εικόνα, όμως λειτούργησε ευεργετικά. Οι Immortal κατάφεραν να επικοινωνήσουν το φανταστικό τους σύμπαν, το Blashyrkh, με έναν τρόπο που έμοιαζε περισσότερο με σκοτεινή λογοτεχνία παρά με σοκαριστική περφόρμανς.
Ο αντίκτυπος του άλμπουμ και η επόμενη μέρα
Το “At the Heart of Winter” δικαίωσε την επιλογή της μπάντας να αλλάξει πορεία. Η χρήση thrash στοιχείων και η μεγάλη διάρκεια των συνθέσεων έφεραν έναν αέρα ανανέωσης. Αυτή η στροφή δημιούργησε νέα δεδομένα για τον ήχο της, δείχνοντας ότι η καθαρή παραγωγή μπορεί να λειτουργήσει υπέρ της ατμόσφαιρας. Ο δίσκος παραμένει μέχρι σήμερα η απόδειξη ότι οι Immortal κατάφεραν να βγουν κερδισμένοι από μια δύσκολη συγκυρία, μετατρέποντας το πρόβλημα του Demonaz σε αφετηρία για κάτι πιο ογκώδες και σταθερό.
Η επίδραση του δίσκου στην μετέπειτα πορεία της μπάντας, αλλά και της σκηνής, είναι αδιαμφισβήτητη. Δημιούργησε μια ολόκληρη σχολή από μπάντες που προσπάθησαν να μιμηθούν αυτόν τον “παγωμένο” αλλά καθαρό ήχο. Ακόμα και σήμερα, σχεδόν 30 χρόνια μετά, παραμένει το σημείο αναφοράς για το πώς μια μπάντα μπορεί να ξεπεράσει φυσικά εμπόδια και να αναγεννηθεί μέσα από τις δικές της στάχτες… ή μάλλον, μέσα από τους δικούς της πάγους.
Το άλμπουμ αυτό επιβεβαίωσε τη ρήση που συνόδευε την προώθησή του: μόνο η μουσική των πραγματικά αφοσιωμένων επιβιώνει. Και οι Immortal, μέσα από τις δυσκολίες του 1999, απέδειξαν ότι η αφοσίωσή τους στο Blashyrkh ήταν ισχυρότερη από κάθε τραυματισμό ή τάση της εποχής.
