Όταν έκλεισαν οι πόρτες του στούντιο και ξεκίνησε η ηχογράφηση, η διαδικασία έπαψε να θυμίζει τη λειτουργία μιας κλασικής μπάντας. Οι ρόλοι είχαν αλλάξει, οι ευθύνες μπλέκονταν μεταξύ τους και οι αποφάσεις προέκυπταν λιγότερο μέσα από διάλογο και περισσότερο από την πίεση της στιγμής. Οι περιορισμοί και οι αλλαγές στη δισκογραφική εταιρεία διαμόρφωναν νέες προσδοκίες και οι άλυτες εντάσεις σκίαζαν το κλίμα. Αυτή η αίσθηση αποτυπώθηκε στις ηχογραφήσεις που οδήγησαν στο “Sons of Northern Darkness”, ένα άλμπουμ που οι Immortal δημιούργησαν σε μια περίοδο όπου η συνέχεια έμοιαζε αβέβαιη.
Το άλμπουμ πήρε μορφή μέσα σε συνθήκες που απαιτούσαν πρακτικές αποφάσεις. Ο Demonaz δεν μπορούσε πλέον να παίξει κιθάρα λόγω προβλημάτων στους τένοντες, οπότε ο Abbath ανέλαβε ξανά το μεγαλύτερο βάρος, παίζοντας τις κιθάρες, τραγουδώντας και καλύπτοντας το μεγαλύτερο μέρος του μπάσου στο στούντιο. Αυτή η συγκέντρωση ρόλων επηρέασε άμεσα και τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώθηκε το υλικό.
Σε σύγκριση με προηγούμενες κυκλοφορίες των Immortal που ακολούθησαν πιο ξεκάθαρες μετατοπίσεις, αυτό το άλμπουμ λειτουργεί περισσότερο ως σημείο σύγκλισης. Πολλές από τις ιδέες του είχαν μείνει σε αναμονή μέχρι να βρεθεί η σωστή στιγμή. Ο Abbath συνήθιζε να κρατά riffs που δεν ταίριαζαν με το ύφος των παλιότερων δίσκων, περιμένοντας τη σωστή στιγμή για να τα χρησιμοποιήσει. Το “Sons of Northern Darkness” έγινε τελικά ο χώρος όπου αυτά τα κομμάτια ενώθηκαν σε ένα ενιαίο σύνολο. Συνθέσεις όπως το “In My Kingdom Cold” αποτυπώνουν αυτή τη λογική, μεταφέροντας μια αίσθηση αποφασιστικότητας, μακριά από τη διάθεση για πειραματισμούς. Το συγκεκριμένο κομμάτι φωτίζει και μια ακόμη πλευρά του άλμπουμ που συχνά περνά σε δεύτερη μοίρα: τη λογοτεχνική του διάσταση. Οι στίχοι του “In My Kingdom Cold” είναι εμπνευσμένοι από το “At the Mountains of Madness”, ενισχύοντας την τάση των Immortal να αναζητούν υλικό έξω από τις καθιερωμένες θεματικές του είδους
Η μετακίνηση στη Nuclear Blast Records έπαιξε επίσης καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του άλμπουμ. Με μεγαλύτερη διανομή και αυξημένο προϋπολογισμό, η μπάντα απέκτησε τη δυνατότητα να παρουσιάσει τη μουσική της με ένα επίπεδο καθαρότητας που μέχρι τότε δεν είχε αγγίξει. Ο παραγωγός Peter Tägtgren διαμόρφωσε έναν ήχο που ανέδειξε την ευκρίνεια της κιθάρας και τον ρυθμό του δίσκου, χωρίς όμως να θυσιάζει την ένταση. Κομμάτια όπως το “Antarctica” κερδίζουν από αυτή τη λογική, όπου η ατμόσφαιρα χτίζεται μέσα από την ενορχήστρωση και τον ρυθμό, και όχι μόνο από την ωμή παραμόρφωση.
Σε εσωτερικό επίπεδο, όμως, η ισορροπία γινόταν όλο και πιο εύθραυστη. Ο ρόλος του Demonaz, παρότι παρέμενε κομβικός για την ταυτότητα της μπάντας, είχε περιοριστεί κυρίως στους στίχους και το συνολικό concept. Η απουσία του από περιοδείες και πρόβες δημιούργησε μια ανισορροπία που γινόταν όλο και πιο δύσκολο να αγνοηθεί. Παράλληλα, η σύντομη παρουσία του Iscariah έφτασε στο τέλος της πριν ολοκληρωθεί το άλμπουμ, οδηγώντας τη μπάντα να στηριχθεί ακόμη περισσότερο στη συνοχή που έχτιζε μέσα στο στούντιο. Το “Sons of Northern Darkness” μπορεί να ακούγεται συμπαγές, όμως γεννήθηκε μέσα σε συνθήκες που, αθόρυβα, έθεταν σε δοκιμασία την προοπτική μιας σταθερής συνέχειας.
Όταν κυκλοφόρησε το 2002, το άλμπουμ αντιμετωπίστηκε ως μια δήλωση από μια μπάντα που είχε δουλέψει τον ήχο της σε βάθος, κρατώντας σταθερή τηνς επαφή με τις ρίζες της. Εκείνη τη στιγμή, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πόσο μακριά θα έφτανε η απήχησή του. Με τα χρόνια, το “Sons of Northern Darkness” εξελίχθηκε στο πιο αναγνωρίσιμο σημείο αναφοράς των Immortal, συχνά αποκομμένο από το πλαίσιο μέσα στο οποίο δημιουργήθηκε. Αυτή η αλλαγή στην πρόσληψή του κορυφώθηκε το 2006, όταν το “One by One” συμπεριλήφθηκε στο soundtrack του Tony Hawk’s Project 8. Για πολλούς, εκείνη η στιγμή αποτέλεσε την πρώτη τους επαφή με τους Immortal, όχι μέσα από τη metal σκηνή, αλλά μέσα από μια mainstream σειρά αθλητικών videogames.
Η περιοδεία για την προώθηση του δίσκου επιτάχυνε την εσωτερική κόπωση της μπάντας. Οι απαιτήσεις για τη διατήρηση του κύκλου του άλμπουμ έφεραν στην επιφάνεια το πόσο άνισα είχε μοιραστεί ο φόρτος εργασίας, ενώ η αίσθηση της αδελφικότητας που κάποτε χαρακτήριζε τους Immortal γινόταν όλο και πιο δύσκολο να κρατηθεί ζωντανή. Δεν είναι τυχαίο ότι λίγο αργότερα οι Immortal μπήκαν στον πάγο, επιβεβαιώνοντας πως το “Sons of Northern Darkness” κυκλοφόρησε σε μια στιγμή όπου ιδέες που είχαν συσσωρευτεί δεν κατάφεραν να ανοίξουν νέους δρόμους, και μπορεί η πορεία προς τα μπροστά να συνεχίστηκε, την ίδια ώρα, όμως, τα θεμέλια από κάτω άρχιζαν, αργά, να υποχωρούν.
