Ορισμένα άλμπουμ αναδιαμορφώνουν την πορεία ενός καλλιτέχνη, αλλάζοντας ριζικά την οπτική του. Το “Welcome to My Nightmare” αποτέλεσε την προσπάθεια του Alice Cooper να αποδεχτεί το δημιούργημά του. Ο εκκεντρικός καλλιτέχνης, η εμβληματική μορφή της ροκ που επένδυε στο θέαμα, ένιωσε εγκλωβισμένος μέσα στην ατμόσφαιρα τρόμου που καλλιεργούσε για καιρό. Αυτός ο δίσκος παρουσίασε μια αφήγηση που άλλαξε τις ισορροπίες, καθώς ο Alice μετατράπηκε στο θύμα του προσωπικού του χαρακτήρα.
Η ανατροπή της εικόνας και ο Steven
Μέχρι το 1975, ο Alice Cooper υποδυόταν τον ρόλο του ευχάριστου τρελού, χρησιμοποιώντας την αστραφτερή γκιλοτίνα του και προσφέροντας ένα μακάβριο θέαμα για να διασκεδάσει το κοινό. Το “Welcome to My Nightmare” άλλαξε ριζικά αυτή την εικόνα. Πλέον δεν κρατούσε το τσεκούρι, αλλά προσπαθούσε να ξεφύγει από αυτό. Είχε μετατραπεί σε θήραμα, παγιδευμένος στον ονειρικό κόσμο του Steven, του βασανισμένου πρωταγωνιστή του άλμπουμ. Ενός νεαρού αγοριού που ερχόταν αντιμέτωπο με σκοτεινές απειλές στα όνειρά του.
Η σκοτεινή όπερα του Bob Ezrin
Παράλληλα, ο δίσκος αυτός σηματοδότησε την εκ νέου συνεργασία του Alice Cooper με τον παραγωγό Bob Ezrin. Η σύμπραξη οδήγησε τον σημερινό θρύλο στην εξερεύνηση νέων ηχητικών μονοπατιών. Η ορμή της γκαράζ ροκ και τα τραχιά riffs των “Killer” και “Billion Dollar Babies” αντικαταστάθηκαν από μια θεατρική προσέγγιση, γεμάτη κινηματογραφικές λεπτομέρειες και ατμόσφαιρα που παραπέμπει σε ταινία τρόμου.
Ο Ezrin ουσιαστικά σκηνοθέτησε μια σκοτεινή όπερα. Μέσα από τον ήχο δημιούργησε ένα πλαίσιο όπου κάθε κομμάτι αποτελεί ξεχωριστή πράξη σε ένα έργο όπου η πραγματικότητα και ο εφιάλτης γίνονται ένα.
Η γέφυρα του τρόμου με τον Vincent Price
Αξίζει να αναφερθούμε και στους μουσικούς που πλαισιώνουν τον Alice Cooper. Πρόκειται για μια εκλεκτή ομάδα με πλούσιο ταλέντο και εμπειρία δίπλα σε καλλιτέχνες όπως ο Lou Reed. Ανάμεσά τους, οι κιθαρίστες Dick Wagner και Steve Hunter, των οποίων οι μελωδίες χάρισαν στον δίσκο μια απόκοσμη ατμόσφαιρα. Στο “The Black Widow”, το παίξιμό τους έβγαζε μια απειλητική αίσθηση, ενώ στο “Cold Ethyl”, η μουσική είχε μια ιδιαίτερη, σχεδόν ανισόρροπη χαρά.
Πριν ο Michael Jackson συμπεριλάβει τον Vincent Price στο “Thriller”, ο Alice Cooper έκανε πρώτος την τολμηρή κίνηση να φέρει ένα είδωλο του τρόμου στον δικό του εφιάλτη. Ο μονόλογος του Price στο “The Black Widow” έσταζε γοτθική αισθητική, με τη φωνή του να κυλά σαν λιωμένο κερί σε στοιχειωμένο αρχοντικό.
Ήταν μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικές γενιές, με τον Price ως παλιό μετρ του τρόμου και τον Alice ως rock ‘n’ roll κληρονόμο του. Μαζί στάθηκαν στην πόρτα μιας νέας εποχής, όπου οι ροκ συναυλίες μετατράπηκαν σε ολοκληρωμένες θεατρικές παραστάσεις και ο τρόμος αποτέλεσε έναν ζωντανό κόσμο.
Από το βινύλιο στο Broadway
Το “Welcome to My Nightmare” αποτέλεσε έναν ολόκληρο κόσμο. Δεν αρκούσε να τον ακούσεις, καθώς τον έβλεπες και τον ένιωθες να ξεδιπλώνεται μπροστά σου. Ενέπνευσε το τηλεοπτικό αφιέρωμα “Alice Cooper: The Nightmare”, ένα υποψήφιο για Grammy φρενήρες όνειρο, όπου ο Alice περιπλανιόταν σε σουρεαλιστικές σκηνές. Μετά ακολούθησε η περιοδεία, μια φαντασμαγορική παραγωγή αντάξια του Broadway, με χορευτές, μια κούκλα Cold Ethyl σε φυσικό μέγεθος και έναν τεράστιο Κύκλωπα ύψους εννέα μέτρων.
Ο εφιάλτης απλώθηκε παντού. Το “Welcome to My Nightmare” είχε πλέον μετατραπεί σε έναν ζωντανό κόσμο που ξέφυγε από τα όρια του βινυλίου και εισέβαλε σε θέατρα, σπίτια και στις πιο κρυφές γωνιές του ροκ υποσυνείδητου. Αυτή η κυκλοφορία ήταν για τον Alice Cooper ό,τι το “The Wall” για τους Pink Floyd. Αντί όμως για έναν βασανισμένο καλλιτέχνη που λύγιζε κάτω από τους δαίμονές του, εδώ είχαμε έναν rock star που έχασε τον έλεγχο του ίδιου του δημιουργήματός του.
Η απρόσμενη ευαισθησία του “Only Women Bleed”
Ελάχιστοι περίμεναν ότι ο Alice Cooper, ο καλλιτέχνης που τραγουδούσε για εκλογικές αποτυχίες, θα δημιουργούσε ένα από τα πιο συναισθηματικά κομμάτια της δεκαετίας. Το “Only Women Bleed”, μια μπαλάντα για την ενδοοικογενειακή βία, προκάλεσε σοκ διαφορετικού είδους. Κάποιοι το παρερμήνευσαν ως μισογυνιστικό, στην πραγματικότητα όμως ήταν ένας θρήνος, τυλιγμένος με την ειρωνεία που μόνο ο Alice μπορούσε να αποδώσει. Έγινε η πρώτη του μεγάλη σόλο επιτυχία και διασκευάστηκε από καλλιτέχνες τόσο διαφορετικούς όσο η Etta James και η Tori Amos.
Το “Welcome to My Nightmare” αποτέλεσε μια πύλη από την οποία αναδύθηκε ένας νέος Alice Cooper, πιο συνειδητοποιημένος, θεατρικός και περισσότερο σόουμαν. Αν η αρχική Alice Cooper Band ήταν η πρώτη πράξη μιας ταινίας τρόμου, τότε αυτός ο δίσκος ήταν η στιγμή που το τέρας συνειδητοποίησε την ανθρώπινη φύση του. Και το πιο τρομακτικό σε όλο αυτό; Τον ακολουθήσαμε πρόθυμα, κατευθείαν μέσα στο σκοτάδι.
