Η εγχώρια darkwave και synth σκηνή έχει αποδείξει πολλές φορές τη δυναμική της. Οι Convex Model αποτελούν ένα από τα σχήματα που καταφέρνουν να φέρουν στο σήμερα τον χαρακτηριστικό ήχο των 80s μέσα από ένα εντελώς δικό τους πρίσμα. Η μουσική τους ισορροπεί ανάμεσα στο σκοτάδι και τα pop χρώματα, δημιουργώντας έναν πολυδιάστατο κόσμο γεμάτο ενδιαφέρουσες αντιφάσεις και με αφορμή την εμφάνισή τους στο Death Disco Indoor Festival, βρήκαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε μαζί τους.
Ξεκινώντας από τα βασικά, το όνομα Convex Model κεντρίζει αμέσως το ενδιαφέρον. Τι ακριβώς σημαίνει και πώς η έννοιά του αποτυπώνεται στη μουσική σας;
Convex Model: Κυριολεκτικά σημαίνει «κυρτό μοντέλο». Το convex το εμπνευστήκαμε από τα κυρτά και κοίλα σχήματα του Escher. Λατρεύουμε τον εξωφρενικό τρόπο με τον οποίο χρησιμοποίησε τη γεωμετρία, απεικονίζοντας στα έργα του το κατασκευαστικά αδύνατο, το παράδοξο. Το μοντέλο προέρχεται από τη σχέση ανθρώπου-μηχανής. Είμαστε άραγε ακόμη άνθρωποι ή απλώς ανθρωποειδή ρομπότ που εκτελούν εργασίες;
Το κυρτό μοντέλο ως όνομα αντιπροσωπεύει όλα τα κουλά, στρεβλά πλάσματα αυτού του κόσμου που προσπαθούν να ζήσουν με τον τρόπο που επιθυμούν, κόντρα στις όποιες νόρμες ή κοινωνικές επιταγές. Δεν μας αρέσουν οι ευθείες γραμμές, ούτε και οι ευθείες ζωές (ορίστε, κάνει και ρίμα). Το αν αυτό αντικατοπτρίζεται στη μουσική μας, ίσως θα ήταν πιο σωστό να το απαντήσουν οι άνθρωποι που την ακούν.
Εμείς ίσως μπορούμε μόνο να πούμε ότι η μουσική που γράφουμε δεν είχε ποτέ μαζική αποδοχή, ούτε τη δεκαετία του ’80 ούτε σήμερα. Φτιαχνόταν και συνεχίζει να φτιάχνεται μέσα σε μικρούς πυρήνες και τοπικές σκηνές ανά τον κόσμο, όπου συνήθως συγκεντρώνονται όλες αυτές οι happy few μειονότητες (για να κάνουμε και μια new wave αναφορά) που παρεκκλίνουν από το κυρίαρχο, κεντρικό αφήγημα για το πώς πρέπει να είναι τα πράγματα. Στους στίχους μας, επίσης, θα συναντήσει κανείς αντιήρωες που τους αγαπάμε έτσι όπως είναι, με τα πάθη, τα λάθη και τις αδυναμίες τους.
Αν και αποτελείτε ένα σχετικά νέο σχήμα, η μουσική σας μοιάζει βαθιά ριζωμένη στην εγχώρια darkwave σκηνή της δεκαετίας του ’80. Νιώθετε ότι αποτελείτε τη συνέχεια αυτού του ήχου ή οι δικές σας καλλιτεχνικές αφετηρίες βρίσκονται κάπου αλλού;
Υπό μία έννοια, μπορεί κανείς να μας θεωρήσει συνεχιστές αυτού του ήχου. Τα βασικά μας ακούσματα προέρχονται από τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 και αυτό προφανώς βγαίνει στη μουσική που δημιουργούμε. Για εμάς είναι κάτι απόλυτα φυσικό. Έρχεται στην επιφάνεια αυθόρμητα. Δεν φοβόμαστε να δείξουμε τις επιρροές μας, ούτε μας αγχώνει η σύνδεση με μπάντες του παρελθόντος. Ίσα ίσα, μας χαροποιεί.
Ο τίτλος του δίσκου σας, “In Human Hives”, είναι εξαιρετικά εύστοχος αλλά και αμφίσημος. Λειτουργεί ως μια παραβολή για τους ανθρώπους που μοιάζουν με μέλισσες ή υποδηλώνει τον εγκλωβισμό μας σε εφιαλτικές, αστικές κυψέλες;
Χαιρόμαστε που σου άρεσε ο τίτλος. Είναι κομμάτι από έναν στίχο τραγουδιού που περιέχεται στον δίσκο. Αν και προτιμούμε να αφήνουμε ελεύθερο το κοινό να ερμηνεύει όπως θέλει τους τίτλους και τους στίχους, θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μία απάντηση. Άλλωστε, ποτέ δεν υπάρχει μόνο μία. Γενικά δεν συμπαθούμε τα απόλυτα, το άσπρο ή το μαύρο.
Μας συναρπάζουν πολύ περισσότερο τα πολυδιάστατα στοιχεία και οι αντιφάσεις. Έτσι και οι ανθρώπινες κυψέλες κρύβουν πολλές όψεις, φωτεινές και σκοτεινές. Περιέχουν τη θετική έννοια της κοινότητας, την ανάγκη για κοινωνικότητα και σύμπραξη. Παράλληλα, όμως, κρύβουν τη βαβούρα και τα στενά αποπνικτικά όρια, όπου στοιβαγμένοι και ενίοτε εγκλωβισμένοι προσπαθούμε να στριμώξουμε τα όνειρα, τις επιθυμίες και τις ανάγκες μας.
Μία άλλη απάντηση είναι ότι κάποιες φορές σχηματίζεται στο μυαλό μια φράση και σου αρέσει πολύ το πώς ηχεί. Σε δεύτερη φάση, σε ελκύει η εικόνα που δημιουργεί. Έτσι, επιλέγεις να τη χρησιμοποιήσεις σε έναν τίτλο ή έναν στίχο, χτίζοντας γύρω από αυτή μια ιστορία ή ένα artwork.
Μια ευχάριστη έκπληξη είναι η οπτική σας ταυτότητα. Αντί για τα αναμενόμενα σκοτεινά χρώματα, συναντάμε pop και παστέλ αποχρώσεις, με τον δίσκο να κυκλοφορεί σε έντονη ματζέντα. Αποτελεί τελικά η ποικιλοχρωμία μια νέα μορφή σκοταδιού;
Ως μπάντα τα πάμε καλά και με το φως και με το σκοτάδι. Όπως είπαμε και προηγουμένως, μας αρέσουν οι αντιφάσεις και οι αντιθέσεις. Το σκοτάδι χρειάζεται χρώματα για να αναδειχθεί. Ισχύει και το αντίστροφο, καθώς τα χρώματα φαίνονται πιο ζωηρά και έντονα πάνω σε ένα σκούρο φόντο. Το artwork ταιριάζει απόλυτα με τη μουσική και τους στίχους μας. Έχει μινόρε, έχει ματζόρε, κρύβει ταφόπλακα, αλλά και ελπίδα.
Αναζητώντας τις επιρροές σας, είναι γνωστό πως οι Residents κατέχουν ξεχωριστή θέση. Αν έπρεπε να ξεχωρίσετε μόνο έναν δίσκο από την αχανή δισκογραφία τους, ποιον θα επιλέγατε και ποιος είναι ο λόγος;
Βασικά, «αρρώστια» με τους Residents έχει κυρίως το ιδρυτικό μας μέλος, ο Νίκος στη φωνή και τα συνθεσάιζερ. Οι υπόλοιποι είμαστε σχετικά υγιείς ακόμη (γέλια). Συνήθως φρικάρει με τον περιορισμό του ενός μόνο δίσκου. Αν, όμως, έπρεπε να κρατήσει αποκλειστικά έναν, αυτός θα ήταν το “13th Anniversary Show – Live in Japan”. Ήταν ο πρώτος δίσκος που άκουσε και τον εισήγαγε στο εξωπραγματικό σύμπαν των Residents.
Παραμένοντας στο κομμάτι των ακουσμάτων, υπάρχουν καλλιτέχνες τους οποίους εκτιμάτε βαθύτατα, παρότι δεν συνορεύουν απαραίτητα με τον δικό σας ηχητικό ή αισθητικό χώρο;
Εκτιμούμε καλλιτέχνες όπως οι Captain Beefheart, Scott Walker, Throbbing Gristle, SPK, Coil, Jacques Brel, Billie Holiday, Neil Young, Phil Ochs, Charles Mingus, John Coltrane, Eric Dolphy, Delia Derbyshire και Can. Η λίστα πραγματικά θα μπορούσε να συνεχιστεί για ώρες.
Φτάνοντας στο 2026, παρατηρούμε μια έντονη αναβίωση του παλαιικού synth ήχου. Πού αποδίδετε αυτή την τάση; Είναι θέμα νοσταλγίας ή πιστεύετε ότι αυτός ο ήχος δεν έχασε ποτέ την επικαιρότητά του;
Η μουσική είναι ένα από τα ωραιότερα δημιουργήματα του ανθρώπου και στην ουσία της παραμένει άχρονη. Άλλοτε ακούμε Μπαχ ή Σοπέν, άλλοτε Cabaret Voltaire από τη δεκαετία του ’80 και άλλοτε, για παράδειγμα, τους Beak από τα ‘00s. Η στροφή σε αυτούς τους ήχους πηγάζει περισσότερο από μια βαθιά και ουσιαστική ακρόαση της μουσικής. Ξεπερνά κατά πολύ τα όρια της απλής αναπόλησης.
Σας ευχαριστώ θερμά για τον χρόνο σας. Ο επίλογος αυτής της συζήτησης ανήκει σε εσάς.
Εμείς ευχαριστούμε για τη συνέντευξη. Τα υπόλοιπα μπορούμε να τα πούμε, να τα ακούσουμε και να τα χορέψουμε στο Death Disco Indoor Festival!
