Το Κοράκι του Alex Proyas είναι μια πολύ ξεχωριστή περίπτωση για τον κινηματογράφο. Σε πολλά επίπεδα ορίζει την αισθητική μιας ολόκληρης γενιάς, φιλμικής και μη. Ταυτόχρονα, είναι μια ταινία καταραμένη, τόσο σε επίπεδο πλοκής όσο και στο παρασκήνιό της. Τριάντα χρόνια μετά, το Midnight Express φροντίζει να τη φέρει στη Ριβιέρα, νωρίτερα απ’ την καθιερωμένη ώρα προβολών του κιόλας. Ο λόγος είναι απλός, καθώς μιλάμε για μια ταινία που οφείλει να ακουστεί δυνατά.
Η τραγωδία που γέννησε το "The Crow"
Το χρονικό της ταινίας ξεκινά νωρίτερα από τη στιγμή που το σενάριο ακούμπησε για πρώτη φορά το τραπέζι κάποιου στούντιο. Πιο συγκεκριμένα, ξεκινά δεκατρία χρόνια πριν την κυκλοφορία της. Ο James O’ Barr βιώνει τον άδικο χαμό της μνηστής του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα και η ψυχολογία του αγγίζει τον πάτο. Μέσα στο διάστημα του πένθους ξεκινά να σχεδιάζει ένα κόμικ, με μοναδικό στόχο τον προσωπικό του εξαγνισμό.
Μια είδηση στην εφημερίδα για τη δολοφονία ενός ζευγαριού από έναν ληστή, με σκοπό να τους κλέψει το δαχτυλίδι αρραβώνων, συμπληρώνει ένα ακόμα κομμάτι αυτού του μακάβριου παζλ. Το κόμικ ολοκληρώνεται σχεδόν μια δεκαετία αργότερα. Η πολυπόθητη κάθαρση δεν έρχεται ποτέ. Αυτό που μένει τελικά είναι μια ιστορία εκδίκησης, με γοτθικές αναφορές που ξεκινούν από τον Poe και φτάνουν μέχρι τους Cure. Ο O’ Barr προτείνει την κινηματογραφική μεταφορά του έργου σε κάποια μεγάλα στούντιο.
Η πρώτη πρόταση για μεταφορά σε ταινία αφορά ένα μιούζικαλ με τον Michael Jackson στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Όσο κι αν αυτό το σενάριο αποτελεί ένα τεράστιο «What If?», η συγκεκριμένη εκδοχή κάνει τον δημιουργό να φύγει τρέχοντας από τα γραφεία τους. Λίγο καιρό μετά, ο συγγραφέας John Shirley αποφασίζει, σε συνεννόηση με τον O’ Barr, να προχωρήσει στη συγγραφή ενός σεναρίου βασισμένου αποκλειστικά στο κόμικ.
Το σενάριο βραβεύεται από το Writers Guild Of America και ο παραγωγός Edward Pressman έρχεται να δώσει μεγαλύτερη ώθηση στο εγχείρημα. Μετά την απόλυση του Shirley και την αντικατάστασή του από τον David Schow, επιστρατεύεται ο σκηνοθέτης Alex Proyas για να γεμίσει την κενή καρέκλα. Η προσθήκη του νέου σκηνοθέτη αλλάζει ριζικά την κατεύθυνση της παραγωγής.
Τα μεγάλα φαβορί για να αναλάβουν τον κεντρικό ρόλο ήταν αρχικά ο River Phoenix και ο Christian Slater. Η ανατροπή έρχεται τη στιγμή που προτείνεται το όνομα του Brandon Lee. Αφού καταφέρει να πείσει και τον επιφυλακτικό O’ Barr, ο Lee γίνεται η ενσάρκωση της θρυλικότερης φιγούρας του μοντέρνου γοτθικού κινηματογράφου. Ως τραγική ειρωνεία της τύχης, αυτή μέλλει να είναι και η τελευταία του εμφάνιση.
Η τραγωδία στα γυρίσματα και η δικαίωση
Η κακοτυχία που στέρησε τη ζωή στον πατέρα του, Bruce, χτυπάει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και τον Brandon. Ένα πιστόλι των γυρισμάτων, εξαιτίας μιας τραγικής σειράς συμπτώσεων και ελλιπούς ελέγχου, μετατρέπεται σε πραγματικό φονικό όπλο. Η κάννη του στρέφεται κατά λάθος προς τον πρωταγωνιστή, κόβοντας απότομα και άδικα το νήμα της ζωής του.
Η ταινία έμοιαζε πλέον καταδικασμένη να μείνει στο συρτάρι. Το πείσμα και ο διαρκής αγώνας για προσαρμογές σε σεναριακό και τεχνικό επίπεδο κάνουν την κυκλοφορία του φιλμ δυνατή. Στις 13 Μαΐου του 1994 ο κόσμος γνωρίζει επιτέλους τον Eric Draven. Η παγκόσμια εισπρακτική επιτυχία φέρνει διθυραμβικές κριτικές και καθιερώνει το έργο ως ένα από τα πιο σημαντικά της δεκαετίας.
Η σκοτεινή αφήγηση του Eric Draven
Η πλοκή της ταινίας ξεκινά με τους θανάτους του Eric Draven και της αρραβωνιαστικιάς του, Shelly. Μια άγρια συμμορία εισβάλλει στο σπίτι τους την παραμονή του γάμου τους και προβαίνει σε ασύλληπτες πράξεις βίας. Η οργή κάποιες φορές καταφέρνει να νικήσει την ίδια τη φθορά. Ο Eric επιστρέφει από τον άλλο κόσμο με συντροφιά ένα μεταφυσικό κοράκι και μοναδικό σκοπό την ανελέητη εκδίκηση. Οι υπεύθυνοι μπαίνουν στο στόχαστρο, ενώ ταυτόχρονα προστατεύονται όσοι έμειναν πίσω και κινδυνεύουν ακόμη.
Η αισθητική παρακαταθήκη του "The Crow"
Πέρα από το αυτονόητο πέρασμα της goth αισθητικής στο mainstream κοινό, η ταινία του Proyas συνεχίζει να ξεχωρίζει για πολλούς ακόμα λόγους. Η αστική παρακμή συναντά τη νουάρ ατμόσφαιρα μέσα από πολύ σκούρες αποχρώσεις. Όλα τα καρέ της ταινίας διαθέτουν χρώμα, στην οθόνη φαντάζουν ασπρόμαυρα, θυμίζοντας έντονα τις σελίδες του κόμικ. Η χρωματική παλέτα ξυπνάει επιλεκτικά στα σημεία που πραγματικά χρειάζεται.
Το χρώμα εμφανίζεται στις σκηνές που ξεχύνεται το αίμα, όταν ανάβει η φωτιά, καθώς και στη λάμψη του ήλιου που ζεσταίνει όσους τρέμουν από τη βροχή. Το σκοτάδι και η νύχτα προβάλλονται παράλληλα με μια σύγχρονη, καταστροφική γοητεία που εμπνέει σταθερά όσους αγαπούν τη σκοτεινή τέχνη. Αποτελεί ουσιαστικά την ιδανική πύλη εισόδου για τα πιο νοσηρά κινηματογραφικά μονοπάτια και αυτό την κάνει πραγματικά σπουδαία.
Brandon Lee: Ο άνθρωπος πίσω από το μύθο
Για τον Brandon Lee οι απόψεις συχνά διίστανται. Κάποιοι βλέπουν την τέλεια ενσάρκωση του θλιμμένου αρλεκινικού φαντάσματος. Άλλοι πάλι θεωρούν πως ήταν απλά ένα ομορφόπαιδο που πήρε τον ρόλο λόγω του ονόματος του πατέρα του. Η συζήτηση για το αν η ερμηνεία του βγάζει κάτι κιτς ή ταιριάζει γάντι με την εποχή παραμένει ανοιχτή. Παρατηρώντας τη διαρκή μανία του κινηματογράφου να κυνηγά τον ρεαλισμό σε κάθε σκηνή, βλέπουμε πως ο Lee κουμπώνει ιδανικά με το συνολικό ύφος του έργου. Η παρουσία του δίνει στο φιλμ την ακριβή δόση υπερβολής που απαιτεί η ιστορία.
Ο χαρακτήρας του βγάζει στην επιφάνεια ένα ατακαδόρικο και κωλοπαιδίστικο ύφος. Την ίδια στιγμή παραμένει εντελώς ανθρώπινος, γεμάτος πόνο και ανόθευτη αγάπη. Δεν μιλάμε για έναν βαρετό νιχιλιστή που κλαίγεται στην οθόνη επειδή «η ζωή είναι τόσο σκοτεινή». Δεν υπήρχε καμία ανάγκη για κάτι τέτοιο στο σενάριο. Ο ρόλος έβγαζε έναν δικό του ρεαλισμό, πρωτοποριακό και βαθιά ριζωμένο στα ’90s. Αυτή η μαγεία διατηρείται ακέραιη και λειτουργεί τέλεια τριάντα ολόκληρα χρόνια μετά την πρεμιέρα. Είναι ένα στοιχείο που κανένα σύγχρονο remake δεν πρόκειται να φτάσει.
Το soundtrack που όρισε μια εποχή
Για το μουσικό κομμάτι της ταινίας τα πολλά λόγια περισσεύουν. Η παρουσία του “Burn” των Cure και η ανατριχιαστική διασκευή των Nine Inch Nails στο “Dead Souls” των Joy Division λένε όλη την αλήθεια. Μαζί με τη διασκευή του Henry Rollins στο “Ghostrider” των Suicide, τους Helmet και τους Jesus And Mary Chain, χτίζεται η τέλεια ηχητική επένδυση για τις εικόνες του σελιλόιντ. Όλα αυτά τα σχήματα, παρέα με τους My Life With The Thrill Kill Kult, ντύνουν μουσικά τη σύγχρονη industrial απελπισία. Το αποτέλεσμα διαθέτει έναν τσαμπουκαλεμένο και ταυτόχρονα βαθιά λυρικό χαρακτήρα.
Το μαύρο φτερό που συνεχίζει να πετά
Το Κοράκι απέκτησε μια δύσκολη φιλμική κληρονομιά, γνωρίζοντας ταυτόχρονα την απόθεωση ως αυτόνομο κινηματογραφικό έργο. Τα μαύρα του φτερά εξακολουθούν να σκίζουν τον νυχτερινό ουρανό της έβδομης τέχνης. Το ταξίδι του συνεχίζεται δυναμικά, υπενθυμίζοντας διαρκώς πως η βροχή δεν κρατάει για πάντα.
Όσοι βουτήξαμε στην κουλτούρα του μαύρου μανό και κραγιόν τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, το χρωστάμε ξεκάθαρα σε αυτή την ταινία. Οι συγκινήσεις που μας χαρίζει ζεσταίνουν την ψυχή μας ακόμα και στη νιοστή προβολή της. Η προσεχής προβολή στο θερινό σινεμά αποτελεί για πολλούς την πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη. Ετοιμαστείτε για μια εμπειρία που δεν θα μοιάζει με καμία άλλη.
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Movie: The Crow
