Με μία ματιά...
Μέχρι το 1989 οι Coroner είχαν αποδείξει ότι ξέρουν να παίζουν. Από εκεί και πέρα άρχισαν να αποδεικνύουν ότι ξέρουν να γράφουν, και αυτό τους στοίχισε το κοινό τους. Το “Grin” διέλυσε την μπάντα, τα επόμενα δεκατέσσερα χρόνια σκόρπισαν τα μέλη της σε ξένα σχήματα και σε ξένα στούντιο, ενώ η επιστροφή άργησε τριάντα δύο ολόκληρα χρόνια.
- Το “Dissonance Theory” κυκλοφόρησε 32 χρόνια μετά το “Grin” και πήρε 8.5 στη δισκοκριτική μας.
- Το “Mental Vortex” (1991) πέρασε από το Morrisound της Φλόριντα και έκλεισε με διασκευή των Beatles.
- Ο Marky Edelmann αποχώρησε το 2014 και τη θέση του στα ντραμς πήρε ο Diego Rapacchietti.
Τρεις δίσκοι στη Noise Records, περάσματα από τις Ηνωμένες Πολιτείες και ένας όρος που είχε πια συγκεκριμένο περιεχόμενο εξαιτίας τους. Αυτά είχαν στα χέρια τους οι Coroner στο τέλος της δεκαετίας του ’80, μαζί με πωλήσεις που δεν έβγαζαν νόημα για το επίπεδό τους. Το ερώτημα που δεν είχαν απαντήσει ήταν τι κάνει μια μπάντα όταν βαρεθεί τον ίδιο της τον ήχο. Η απάντηση ξεκινάει μέσα σε ένα στούντιο της Φλόριντα.
Στο “Mental Vortex” του 1991 η μπάντα ταξιδεύει μέχρι το Morrisound της Φλόριντα, το στούντιο που εκείνη την εποχή είναι το εργοστάσιο του αμερικανικού death metal. Από εκεί γυρνάνε με μελωδία, με καθαρότερο ήχο και με μια διασκευή των Beatles στο “I Want You (She’s So Heavy)” που κλείνει τον δίσκο σαν μαύρο αστείο. Ένα ελβετικό thrash τρίο έβαλε τους Beatles στο Headbangers Ball και κανείς δεν κατάλαβε πόσο αυθάδικο ήταν αυτό.
Κρατάνε την τεχνική και πετάνε τη σκληράδα ως αυτοσκοπό. Οι κιθάρες ανοίγουν σε καθαρούς ήχους, τα κομμάτια αφήνονται να αναπνεύσουν και ο Ron Royce τραγουδάει πραγματικά αντί να ουρλιάζει από πάνω. Το “Metamorphosis” και το “Son Of Lilith” στήνονται σαν μικρές ιστορίες με αρχή και κορύφωση. Για πρώτη φορά οι Coroner γράφουν τραγούδια και όχι ασκήσεις δεξιοτεχνίας.
Λύνεται εδώ και το τελευταίο αγκάθι, ο ήχος. Η καθαρότητα που φέρνουν από τη Φλόριντα αφήνει κάθε όργανο να ακούγεται ξεχωριστά, κάτι που για μια μπάντα με τόσα επίπεδα είναι ζήτημα επιβίωσης. Μέσα στα πιο αργά περάσματα του δίσκου ακούγεται ήδη το groove που θα κυριαρχήσει δύο χρόνια αργότερα. Το “Mental Vortex” είναι η γέφυρα, και όποιος το άκουσε προσεκτικά δεν ξαφνιάστηκε με αυτό που ακολούθησε.
Γιατί το “Grin” διέλυσε την μπάντα;
Δύο χρόνια αργότερα το “Grin” τραβάει το χειρόφρενο. Μεσαίες ταχύτητες, υπνωτικά μοτίβα, στίχοι γραμμένοι εξ ολοκλήρου από τον Marky Edelmann πάνω σε μουσική του Vetterli. «Μας έλεγαν οι Rush του thrash metal», θυμάται ο κιθαρίστας. Το κοινό του 1993 ήθελε ταχύτητα και πήρε ένα άλμπουμ που απαιτούσε δέκα ακροάσεις για να ανοίξει. Ο ίδιος ο Vetterli το υπερασπίζεται μέχρι σήμερα, λέγοντας ότι αποτυπώνει ακριβώς την εποχή του.
Εδώ πετάνε σχεδόν τα πάντα και κρατάνε μόνο την ακρίβεια. Φεύγει η ταχύτητα, φεύγουν τα σόλο ως βιτρίνα, φεύγει η λογική στροφή-ρεφρέν και στη θέση τους μπαίνει η επανάληψη ως εργαλείο. Τα riff γίνονται βαριά και σχεδόν βιομηχανικά, με τις ηχογραφήσεις να τρέχουν μέσα στην άνοιξη του 1993 και την παραγωγή να την υπογράφει η ίδια η μπάντα. Οι Coroner έφτιαξαν ένα άλμπουμ που δουλεύει σαν μηχανή σε σταθερές στροφές και δεν βιάζεται για κανέναν.
Το τίμημα ήρθε αμέσως. Δεν υπήρχε κομμάτι για το ραδιόφωνο, δεν υπήρχε εύκολη περιγραφή για τον δίσκο και το κοινό που είχε μείνει πιστό στην ταχύτητα βρήκε μπροστά του κάτι παγωμένο. Οι στίχοι του Edelmann στράφηκαν παράλληλα προς τα μέσα, σε έναν κόσμο ιδιωτικό που δεν προσφερόταν για συνθήματα. Το “Grin” απέτυχε εμπορικά και τριάντα χρόνια μετά ακούγεται σαν προάγγελος όσων έκαναν άλλοι και πήραν τα εύσημα.
Τι έμεινε όρθιο μετά το τέλος του 1996;
Μετά από μία τελευταία περιοδεία, το 1996 η ιστορία τελειώνει. Οι εντάσεις μέσα στο τρίο έχουν μαζευτεί, η αναγνώριση δεν έφτασε ποτέ το ύψος που δικαιούταν οι Coroner βάσει των δίσκων, και όπως παραδέχεται αργότερα ο Vetterli, ήταν νέοι και αρκετά ανόητοι. Δέκα χρόνια μετά το πρώτο demo, και οι τρεις ήθελαν να κάνουν κάτι άλλο με τη ζωή τους. Η Noise βγάζει το 1995 έναν ομώνυμο δίσκο για να κλείσει τα συμβόλαια.
Ακολουθεί η πιο ωραία ειρωνεία της ιστορίας. Ο Marky Edelmann κάθεται στα ντραμς των Apollyon Sun δίπλα στον Tom G. Warrior, δηλαδή στη μπάντα του ανθρώπου του οποίου τα ampli κουβαλούσε δέκα χρόνια νωρίτερα. Ο roadie κατέληξε συνάδελφος του αφεντικού και κανείς δεν το σχολίασε καν. Ο Vetterli μπαίνει στους Kreator, περιοδεύει με τον Ελβετό ποπ σταρ Stephan Eicher, στήνει το δικό του στούντιο και γίνεται ο άνθρωπος που ηχογραφεί τους άλλους.
Τι χρειάστηκε για να γυρίσουν μετά από 32 χρόνια;
Το ντοκιμαντέρ που βγαίνει αργότερα λέγεται “Coroner – Rewind”, κρατάει εκατό λεπτά και είναι στημένο σαν νεκροψία, από τα Heavy Disco μέχρι το 2014. Στο ενδιάμεσο έχει μεσολαβήσει η επανασύνδεση του 2010, το Maryland Deathfest, τα μεγάλα ευρωπαϊκά φεστιβάλ και η αποχώρηση του Edelmann. «Ήταν ξεκάθαρο από την αρχή ότι δεν ήθελα να ηχογραφήσω άλλο άλμπουμ», εξηγεί εκείνος. Στη θέση του μπαίνει ο Diego Rapacchietti και το νέο άλμπουμ ανακοινώνεται για το 2017.
Έφτασε τελικά οκτώ χρόνια αργότερα. Ο Vetterli παραδέχεται με αφοπλιστική ειλικρίνεια ότι χρειάστηκε πίεση από το management για να ξεκολλήσει, επειδή από μόνος του δεν το έκανε ποτέ. Το “Dissonance Theory” υπάρχει επειδή κάποιος στάθηκε από πάνω τους και τους ανάγκασε να γράψουν. Δέκα κομμάτια, 47 λεπτά, ηχογράφηση από τον ίδιο στο New Sound Studio, μίξη από τον Jens Bogren και κυκλοφορία από την Century Media στις 17 Οκτωβρίου 2025.
Όπως γράψαμε και στη δισκοκριτική μας, πρόκειται για επιστροφή χωρίς νοσταλγία, που διαλέγει το ρίσκο αντί για το εύκολο. Κρατιέται ατόφια η πολυπλοκότητα, με riff σε πολλά επίπεδα, ξαφνικές αλλαγές ρυθμού και απαιτητικά patterns στα τύμπανα, ενώ οι συνθέσεις χτίζονται πάνω στη δυναμική και στη σταδιακή εξέλιξη. Το “Sacrificial Lamb” φέρνει τις γκρούβες του παρελθόντος και το “Symmetry” τις μελωδικές πινελιές, τη στιγμή που το “Cirsium Bound” ανοίγει τον ήχο σε industrial ρυθμό.
Υπάρχουν και σημεία που ζητούν κάτι παραπάνω. Στο μεσαίο μέρος κάποια κομμάτια περνούν χωρίς να αφήσουν σημάδι, τα κιθαριστικά σόλο εμφανίζονται πιο αραιά από ό,τι παλιά και η προσεγμένη παραγωγή μαλακώνει κάπου το αγκαθωτό στοιχείο. Στο φινάλε επιστρέφει η δυναμική, με το “Renewal” να ισορροπεί την αμεσότητα με τις αλλαγές στην ενορχήστρωση και το ορχηστρικό “Prolonging” να κλείνει με αίσθηση συνέχειας. Το 8.5 που πήρε λέει ότι οι Coroner του σήμερα προχωράνε μπροστά χωρίς να ζουν από τη νοσταλγία.
Σήμερα οι Coroner περιοδεύουν ξανά και το σενάριο έχει κάτι αστείο μέσα του. Τα παιδιά που φόρτωναν ξένα ampli έχουν πλέον δικά τους στούντιο, δικά τους μηχανήματα και έναν δίσκο που μαζεύει βαθμολογίες τις οποίες ελάχιστοι συνομήλικοί τους πιάνουν. Το τζάμι του στούντιο δεν ήταν ποτέ εμπόδιο για τους Coroner, ήταν η θέση που διάλεξαν μόνοι τους. Από εκεί έγραψαν μερικά από τα πιο έξυπνα metal άλμπουμ που έχουμε.
