Η πόρτα του πανεπιστημιακού αμφιθεάτρου ανοίγει και ο Dr. House μπαίνει μέσα, στηριζόμενος στο χαρακτηριστικό του μπαστούνι. Το βλέμμα του σαρώνει τον χώρο με εκείνη την κλασική βαριεστιμένη έκφραση κάποιου που θα προτιμούσε να βρίσκεται οπουδήποτε αλλού. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, το μάτι του πέφτει στον Sheldon Cooper, ο οποίος έχει ήδη βγάλει μια μεζούρα και μετράει την απόσταση του καθίσματός του από τον πίνακα. Η συνάντηση αυτών των δύο ιδιοφυών αλλά εντελώς ανυπόφορων τύπων είναι μια ωρολογιακή βόμβα έτοιμη να σκάσει μπροστά στους φοιτητές. Ο γιατρός πλησιάζει κουτσαίνοντας και ρίχνει το σακίδιό του ακριβώς στη διπλανή καρέκλα, αγνοώντας επιδεικτικά το αποδοκιμαστικό βλέμμα που του ρίχνει ο φυσικός.
Φυσικά, η αντίδραση έρχεται άμεσα, αφού η παραβίαση του προσωπικού χώρου δεν συγχωρείται ποτέ από έναν άνθρωπο με πρόγραμμα. Ο φυσικός γυρίζει απότομα και του εξηγεί πως η συγκεκριμένη θέση βρίσκεται στο τέλειο σημείο ακουστικής και θερμοκρασίας. Ο House τον κοιτάζει απαθώς, καταπίνει ένα χάπι και ξεκινάει τη γρήγορη διάγνωση. «Έχεις εμφανή ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, αλλά τουλάχιστον χαίρομαι που δεν είναι λύκος», του λέει. Ο συνδυασμός του στεγνού ιατρικού σαρκασμού με την παιδική αφέλεια του φυσικού δημιουργεί ένα απολαυστικό και εντελώς αμήχανο χάος. Ο Sheldon, ολοφάνερα ενοχλημένος, απαντάει πως δεν είναι τρελός, επικαλούμενος τη γνωστή εξέταση της μητέρας του, και του προτείνει να διαβάσει το “Εγχειρίδιο Της Φυσικής” μπας και νιώσει πώς λειτουργεί το σύμπαν.
Στο μεταξύ, οι φοιτητές αρχίζουν να μαζεύονται και κοιτάζουν αποσβολωμένοι τους δύο άντρες να τσακώνονται για μικρόβια και κοινωνικά πρωτόκολλα. Ο γιατρός αρχίζει να ειρωνεύεται τον κανόνα των τριών χτυπημάτων στην πόρτα, χαρακτηρίζοντάς τον ως κλασικό σύμπτωμα εγκεφαλικής βλάβης. Ωστόσο, ο συνομιλητής του δεν πτοείται και του αναλύει τα στατιστικά στοιχεία μεταδοτικότητας των ασθενειών σε κλειστούς χώρους. Ο παραλογισμός χτυπάει κόκκινο όταν ο διάλογος μεταφέρεται από τη θεωρητική επιστήμη στις προσωπικές τους εμμονές, προκαλώντας βραχυκύκλωμα στη λογική. Κανένας από τους παρευρισκόμενους δεν τολμάει να βγάλει άχνα, φοβούμενος μήπως μπει στο στόχαστρο της ειρωνείας ή της σκληρής επιστημονικής κριτικής.
Τελικά, η ένταση λήγει το ίδιο απότομα όπως ακριβώς ξεκίνησε μέσα στην αίθουσα. Ο γιατρός πετάει μια τελευταία φαρμακερή ατάκα, σηκώνεται με το μπαστούνι του και κατευθύνεται προς την έξοδο, βαριεστημένος από την όλη αλληλεπίδραση. Ο φυσικός, φανερά ικανοποιημένος που κέρδισε πίσω τον ζωτικό του χώρο, βγάζει ένα αντισηπτικό μαντηλάκι και καθαρίζει σχολαστικά το έδρανο. Το σημερινό μάθημα ακυρώνεται σιωπηρά χωρίς καν να χρειαστεί επίσημη ανακοίνωση από τον πρύτανη. Οι φοιτητές μένουν να κοιτάζουν άδειοι, αφού μόλις είδαν ζωντανά την πιο επική μάχη εγωισμών που γνώρισε ποτέ η ακαδημαϊκή κοινότητα.
