Οι Satyricon ετοιμάζουν βαλίτσες για την Ελλάδα και στις 18 Σεπτεμβρίου το FLOYD αναμένεται να ζήσει μια πραγματικά δυνατή εμπειρία. Με αφορμή αυτή τη μεγάλη συναυλιακή επιστροφή, ξεσκονίζουμε τη δισκογραφία τους και επιλέγουμε ένα χαρακτηριστικό κομμάτι από κάθε άλμπουμ.
Το ομώνυμο τραγούδι μέσα από το “Dark Medieval Times” καταφέρνει να πιάσει όλη την ουσία των πρώιμων ημερών τους σε μόλις οκτώ λεπτά. Ο ζοφερός ήχος του φλάουτου σκάει εκεί που δεν το περιμένεις, σπάζοντας τον θόρυβο του black metal με ακουστικά περάσματα που σου παγώνουν το αίμα. Αυτή η σκοτεινή παραγωγή φτιάχνει ένα ολόκληρο σύμπαν και δείχνει με το καλημέρα πως οι Νορβηγοί είχαν πολύ μεγαλύτερο όραμα.
Συνεχίζοντας με τον δεύτερο δίσκο τους, το “The Shadowthrone”, η μπάντα ρίχνει στο τραπέζι το “Hvite Krists Død” και αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού. Εδώ βλέπουμε τη νορβηγική σκηνή να παίρνει μια πιο μεγαλεπήβολη μορφή, με τα φωνητικά να σε αρπάζουν από τον λαιμό. Τα καταιγιστικά ριφ δένουν τόσο αβίαστα με τον ήχο του πιάνου που σχεδόν ξεχνάς πόσο ακραία είναι η μουσική που ακούς. Οι σκοτεινές χορωδίες στο φόντο δίνουν έναν επικό χαρακτήρα που σε κάνει να νιώθεις ότι βρίσκεσαι στη μέση ενός αρχαίου πεδίου μάχης. Είναι ένα αριστούργημα που αποδεικνύει πόσο γρήγορα ωρίμασαν συνθετικά και πόσο εύκολα μπορούσαν να χτίσουν ατμόσφαιρα γεμάτη οργή.
Φυσικά, αν πρέπει να μιλήσουμε για τον πραγματικό ύμνο της δεκαετίας του 90, το “Mother North” από το ιστορικό “Nemesis Divina” παίζει χωρίς αντίπαλο. Δεν υπάρχει οπαδός που να έχει ακούσει αυτή την παγωμένη μελωδία στα πλήκτρα και να μην του έχει κολλήσει στο μυαλό για πάντα. Το συγκρότημα καταφέρνει να φτιάξει μια μνημειώδη ωδή στα δάση του βορρά, γεμάτη παλμό και συναίσθημα. Τα τύμπανα του Frost πέφτουν σαν χαλάζι και τα κιθαριστικά θέματα του Satyr έχουν γράψει τη δική τους ιστορία στον σκληρό ήχο. Ακόμα και σήμερα, όταν παίζεται ζωντανά, η ενέργεια που βγάζει παραμένει αξεπέραστη και σίγουρα θα το διαπιστώσουμε στη σκηνή του FLOYD.
Δισκογραφία Satyricon: Ποιο είναι το καλύτερο άλμπουμ τους;
Μπαίνοντας σε μια αρκετά μεταβατική φάση με το “Rebel Extravaganza”, οι Νορβηγοί μας δίνουν το “Tied In Bronze Chains”. Εδώ τα πράγματα γίνονται πιο industrial, ο ήχος βαραίνει επικίνδυνα και το συγκρότημα δοκιμάζει τις αντοχές των παλιών οπαδών του. Τα κιθαριστικά ριφ σε κρατάνε στην τσίτα, δείχνοντας ότι δεν φοβούνται να ρισκάρουν και να βγουν από τη ζώνη ασφαλείας τους. Η ικανότητά τους να ενσωματώνουν βρώμικα και ψυχρά στοιχεία χωρίς να χάνουν την ταυτότητά τους κάνει αυτό το κομμάτι μια από τις πιο γενναίες στιγμές της πορείας τους. Είναι ένα ηχητικό χαστούκι που σε ξυπνάει με τον πιο άμεσο τρόπο.
Κλείνοντας εντυπωσιακά το “Volcano”, το δεκαπεντάλεπτο “Black Lava” ρίχνει κατακόρυφα τις ταχύτητες και δημιουργεί κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Ο ρυθμός σέρνεται βαριά και βασανιστικά, θυμίζοντας ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος του: μια ροή καυτής λάβας που καίει τα πάντα στο πέρασμά της. Παρόλα αυτά, η έκπληξη έρχεται από τα φωνητικά. Η εξαιρετική χρήση των γυναικείων φωνητικών προσδίδει μια απόκοσμη αίσθηση που σε στοιχειώνει και σε τραβάει μέσα στον βούρκο του τραγουδιού. Είναι ίσως η πιο πειραματική τους προσπάθεια μέχρι εκείνη τη στιγμή, μετατρέποντας το φινάλε του δίσκου σε ένα σκοτεινό και υπνωτικό ηχητικό ταξίδι.
Περνώντας στο “Now, Diabolical”, το “K.I.N.G.” είναι με διαφορά η πιο αναγνωρίσιμη στιγμή της νέας εποχής των Satyricon και ένα στάνταρ κομμάτι στις συναυλίες τους. Με έναν ρυθμό που μπαίνει κατευθείαν στο ψητό, το τραγούδι σε πιάνει από τα μούτρα με την απλότητα και την ευθύτητά του. Η μπάντα πετάει από πάνω της κάθε περιττό στοιχείο και μας σερβίρει ένα τρομερά κολλητικό ριφ που γκρουβάρει ασταμάτητα. Αποδεικνύουν στην πράξη ότι μπορείς να γράψεις ένα δυναμίτη για τα μεγάλα φεστιβάλ χωρίς να θυσιάσεις τη μαυρίλα. Το κομμάτι έχει έναν σταθερό, παλμικό ρυθμό που σε κάνει να κουνάς το κεφάλι σου αθέλητα.
Αλλαγή ήχου Satyricon: Γιατί άλλαξαν στιλ στη μουσική τους;
Σκαλίζοντας το “The Age Of Nero”, το “Die By My Hand” ξεχωρίζει εύκολα, καθώς ξυπνάει μνήμες από το ένδοξο παρελθόν τους αλλά με έναν φρέσκο αέρα. Η καταιγιστική ταχύτητα επιστρέφει και συνδυάζεται με μια ανατριχιαστική ατμόσφαιρα, φτιάχνοντας ένα εκρηκτικό μείγμα που δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα. Ο γρήγορος ρυθμός τσακίζει κόκαλα, ωστόσο, εκεί που το κομμάτι απογειώνεται είναι στο πίσω μέρος της ενορχήστρωσης. Οι διακριτικές, στοιχειωτικές χορωδίες στο φόντο χτίζουν μια τόσο μεγάλη δυναμική που κάνει το τραγούδι να στέκεται ένα σκαλί πιο πάνω από το υπόλοιπο άλμπουμ. Μια τέλεια γέφυρα ανάμεσα στο ορθόδοξο σκοτάδι και τον μοντέρνο όγκο τους.
Μέσα από τον ομώνυμο δίσκο “Satyricon”, το οκτάλεπτο “The Infinity Of Time And Space” δείχνει μια άλλη, βαθιά προοδευτική πλευρά τους. Ξεφεύγουν από τις έτοιμες φόρμουλες και δοκιμάζουν να χτίσουν ένα ταξίδι που εξελίσσεται συνέχεια χωρίς να κουράζει τον ακροατή ούτε δευτερόλεπτο. Η συνεχής εναλλαγή ανάμεσα στα γαλήνια ακουστικά μέρη και τα βίαια ξεσπάσματα ταχύτητας σε κρατάει σε μόνιμη εγρήγορση. Μιλάμε για μια σύνθεση που απαιτεί την προσοχή σου και σε ανταμείβει με πλούσιες μελωδίες και ενδιαφέρουσες ενορχηστρώσεις. Αποτελεί περίτρανη απόδειξη της ικανότητας του συγκροτήματος να προχωράει μπροστά και να εξερευνά νέα, αχαρτογράφητα μονοπάτια.
Φτάνοντας στο “Deep Calleth Upon Deep”, το “Black Wings And Withering Gloom” αποτελεί μια ευχάριστη έκπληξη που φέρνει στο προσκήνιο την πιο αυθεντική πλευρά τους. Τα blastbeats επιστρέφουν με μανία και τα παγωμένα ριφ χτίζουν μια πολεμική, ασφυκτική ατμόσφαιρα. Είναι σαν να κάνουν μια βουτιά στις ρίζες τους, προσθέτοντας όμως όλη την εμπειρία που μάζεψαν μέσα στα χρόνια. Οι δυσαρμονικές του μελωδίες σκάβουν βαθιά σε υπαρξιακά θέματα, χαρίζοντας μας μια επική σύνθεση που στάζει ωριμότητα από κάθε νότα. Το τραγούδι σε καθηλώνει μέχρι το τελευταίο του δευτερόλεπτο και μας προετοιμάζει ιδανικά για το σκοτάδι που θα απλωθεί στο FLOYD.
