Ο Εντ και η Λορέιν Γουόρεν αποτελούν δύο από τα πιο γνωστά ονόματα στον χώρο της έρευνας μεταφυσικών φαινομένων. Ίδρυσαν την Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών της Νέας Αγγλίας το 1952 και αφιέρωσαν τη ζωή τους στη μελέτη του ανεξήγητου. Ο Εντ δήλωνε αυτοδίδακτος δαιμονολόγος, ενώ η Λορέιν δήλωνε μέντιουμ και υποστήριζε πως είχε την ικανότητα να επικοινωνεί με πνεύματα.
Μέσα σε δεκαετίες δράσης, κατέγραψαν χιλιάδες υποθέσεις στοιχειωμάτων και δαιμονικών κατοχών. Τα αρχεία τους στεγάζονται στο σπίτι τους στο Κονέκτικατ, όπου βρίσκεται και το περίφημο Μουσείο Αποκρυφισμού. Πολλά από τα γεγονότα που ερεύνησαν αποτέλεσαν τη βάση για ορισμένες από τις πιο εμπορικές ταινίες τρόμου.
Η υπόθεση της κούκλας Άναμπελ
Το 1970, δύο νοσοκόμες απέκτησαν μια υφασμάτινη κούκλα τύπου Raggedy Ann και σύντομα άρχισαν να παρατηρούν περίεργα φαινόμενα στο διαμέρισμά τους. Η κούκλα φαινόταν να αλλάζει θέση μέσα στο δωμάτιο και άφηνε χειρόγραφα σημειώματα με παρακλήσεις για βοήθεια. Ένα μέντιουμ τις ενημέρωσε ότι το πνεύμα ενός νεαρού κοριτσιού, της Άναμπελ Χίγκινς, κατοικούσε μέσα στην κούκλα. Οι νοσοκόμες αποφάσισαν να την κρατήσουν, όμως τα φαινόμενα έγιναν σταδιακά πιο βίαια.
Οι Γουόρεν κλήθηκαν να βοηθήσουν και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η κούκλα ελεγχόταν από μια δαιμονική οντότητα που αναζητούσε ανθρώπινο ξενιστή. Πήραν την κούκλα μαζί τους και την κλείδωσαν σε μια ειδική προθήκη στο μουσείο τους. Η ιστορία αυτή ενέπνευσε την ταινία “Annabelle” του 2014 και τις συνέχειές της, ενώ η ίδια η κούκλα έκανε την πρώτη της εμφάνιση στην αρχή της ταινίας “The Conjuring“. Στην πραγματικότητα η κούκλα είναι πάνινη, σε αντίθεση με την τρομακτική πορσελάνινη εκδοχή που παρουσιάζεται στον κινηματογράφο.
Το στοιχειωμένο σπίτι της οικογένειας Περόν
Το 1971, ο Ρότζερ και η Κάρολιν Περόν μετακόμισαν με τις πέντε κόρες τους σε μια παλιά αγροικία στο Χάρισβιλ του Ρόουντ Άιλαντ. Σχεδόν αμέσως η οικογένεια άρχισε να βιώνει ανεξήγητα γεγονότα. Αντικείμενα μετακινούνταν μόνα τους, πόρτες έκλειναν με τεράστια δύναμη και περίεργες μυρωδιές γέμιζαν τα δωμάτια τα βράδια. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες τους, υπήρχαν πολλά πνεύματα στο σπίτι.
Το πιο επιθετικό από αυτά ήταν η Μπαθσίμπα Σέρμαν, μια γυναίκα που είχε ζήσει στο ίδιο οικόπεδο τον 19ο αιώνα και είχε κατηγορηθεί από την τοπική κοινωνία για μαγεία. Οι Γουόρεν ανέλαβαν την υπόθεση και πραγματοποίησαν αρκετές επισκέψεις στο σπίτι κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, προσπαθώντας να καθαρίσουν τον χώρο από τις οντότητες. Αυτά τα γεγονότα αποτελούν τον κεντρικό πυρήνα της ταινίας “The Conjuring” του 2013, η οποία σημείωσε τεράστια επιτυχία και άνοιξε τον δρόμο για το κινηματογραφικό σύμπαν που ακολούθησε.
Ο τρόμος του Άμιτιβιλ
Η υπόθεση του Άμιτιβιλ είναι ίσως η πιο διάσημη ιστορία που συνδέεται με το ζευγάρι. Τον Νοέμβριο του 1974, ο Ρόναλντ ΝτεΦέο δολοφόνησε έξι μέλη της οικογένειάς του μέσα στο σπίτι τους στο Άμιτιβιλ της Νέας Υόρκης. Έναν χρόνο αργότερα, ο Τζορτζ και η Κάθι Λουτζ αγόρασαν το σπίτι σε πολύ χαμηλή τιμή. Η παραμονή τους εκεί κράτησε μόλις 28 ημέρες. Ανέφεραν πράσινη βλέννα να τρέχει από τους τοίχους, σμήνη από μύγες στην καρδιά του χειμώνα και μια αόρατη δύναμη που τους χτυπούσε.
Οι Γουόρεν κλήθηκαν να ερευνήσουν το σπίτι λίγο μετά την εσπευσμένη αποχώρηση της οικογένειας Λουτζ. Μαζί με τηλεοπτικά συνεργεία, μπήκαν στο σπίτι και η Λορέιν υποστήριξε ότι ένιωσε μια συντριπτική αίσθηση κακού να κυριαρχεί στον χώρο. Η υπόθεση αυτή μεταφέρθηκε πολλές φορές στον κινηματογράφο, με πιο γνωστή την ομώνυμη ταινία “The Amityville Horror” του 1979 και το ριμέικ του 2005. Η έρευνα των Γουόρεν στο συγκεκριμένο σπίτι παρουσιάζεται επίσης στην εναρκτήρια σκηνή του “The Conjuring 2”.
Το Πόλτεργκαϊστ του Ένφιλντ
Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η Πέγκι Χόντζσον και τα τέσσερα παιδιά της ανέφεραν μια σειρά από τρομακτικά φαινόμενα στο σπίτι τους στο Ένφιλντ του Λονδίνου. Η προσοχή των μέσων ενημέρωσης και των ειδικών επικεντρώθηκε στην εντεκάχρονη Τζάνετ, η οποία φαινόταν να μιλάει με μια βαριά ανδρική φωνή. Η φωνή αυτή υποτίθεται πως ανήκε σε έναν πρώην ένοικο του σπιτιού με το όνομα Μπιλ Γουίλκινς.
Έπιπλα πετάγονταν στον αέρα, ακούγονταν δυνατοί θόρυβοι από τους τοίχους και αντικείμενα εξαφανίζονταν. Η τοπική αστυνομία και πολλοί ερευνητές της Βρετανικής Εταιρείας Ψυχικών Ερευνών ενεπλάκησαν άμεσα στην υπόθεση. Οι Γουόρεν ταξίδεψαν στο Λονδίνο, επισκέφθηκαν το σπίτι και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η οικογένεια είχε πέσει θύμα δαιμονικής δραστηριότητας. Η ιστορία αυτή μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη μέσω της ταινίας “The Conjuring 2” το 2016. Στην ταινία, η συμμετοχή του ζευγαριού παρουσιάζεται ως κομβική για την επίλυση του προβλήματος, γεγονός που αποτέλεσε την κινηματογραφική εκδοχή των γεγονότων.
Η δίκη του Άρνι Τσεγιέν Τζόνσον
Το 1981, ο δεκαεννιάχρονος Άρνι Τσεγιέν Τζόνσον μαχαίρωσε μέχρι θανάτου τον σπιτονοικοκύρη του. Η υπεράσπισή του στο δικαστήριο ήταν εντελώς πρωτοφανής για τα νομικά δεδομένα των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς ισχυρίστηκε ότι βρισκόταν υπό την επήρεια δαιμονικής κατοχής την ώρα του φόνου και δεν είχε τον έλεγχο των πράξεών του.
Η ιστορία ξεκίνησε μήνες νωρίτερα, όταν ο μικρός αδελφός της αρραβωνιαστικιάς του, ο Ντέιβιντ, παρουσίασε σημάδια δαιμονισμού. Οι Γουόρεν είχαν αναλάβει να βοηθήσουν την οικογένεια και οργάνωσαν εξορκισμούς. Σύμφωνα με τις αναφορές τους, κατά τη διάρκεια ενός εξορκισμού ο Τζόνσον προκάλεσε τον δαίμονα να αφήσει το παιδί και να μπει στο δικό του σώμα. Οι Γουόρεν κατέθεσαν υπέρ του στη δίκη. Ο δικαστής απέρριψε τον ισχυρισμό της δαιμονικής κατοχής επειδή δεν μπορούσε να αποδειχθεί επιστημονικά και ο Τζόνσον καταδικάστηκε για ανθρωποκτονία. Τα γεγονότα αυτά αποτέλεσαν την απόλυτη έμπνευση για την ταινία “The Conjuring: The Devil Made Me Do It” του 2021.
Το στοιχειωμένο σπίτι στο Κονέκτικατ
Η οικογένεια Σνέντεκερ νοίκιασε ένα παλιό σπίτι στο Κονέκτικατ το 1986. Ο λόγος της μετακόμισης ήταν για να βρίσκονται κοντά στο νοσοκομείο όπου ο μεγάλος τους γιος έκανε τακτικές θεραπείες για τον καρκίνο. Λίγο καιρό μετά την εγκατάστασή τους, ανακάλυψαν εξοπλισμό νεκροτομείου στο υπόγειο και έμαθαν ότι το κτίριο λειτουργούσε για χρόνια ως γραφείο τελετών.
Ο γιος της οικογένειας άρχισε να βλέπει τρομακτικά οράματα και ανέφερε ότι σκοτεινές οντότητες του επιτίθονταν τα βράδια. Η συμπεριφορά του άλλαξε δραματικά και η οικογένεια στράφηκε στους Γουόρεν για βοήθεια. Μετά από την έρευνά τους, το ζευγάρι υποστήριξε ότι το σπίτι ήταν γεμάτο δαίμονες, εξαιτίας των πρακτικών νεκρομαντείας που λάμβαναν χώρα από τους προηγούμενους ιδιοκτήτες. Αυτή η τρομακτική υπόθεση μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο με την ταινία “The Haunting in Connecticut” του 2009.
Η κληρονομιά των υποθέσεων
Η ιστορία του Εντ και της Λορέιν Γουόρεν παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένη με τη σύγχρονη κουλτούρα του τρόμου. Μέσα από τα βιβλία τους και αργότερα μέσα από τις πολλές κινηματογραφικές μεταφορές των ερευνών τους, τα ονόματά τους έγιναν γνωστά σε όλο τον κόσμο. Οι ιστορίες που άφησαν πίσω τους, γεμάτες μυστήριο και ανεξήγητα φαινόμενα, συνεχίζουν να τροφοδοτούν τη φαντασία του κοινού μέχρι και σήμερα.
