Με μία ματιά...
Πριν την απόλυτη κυριαρχία των υπερηρώων, το “Heroes” παρέδωσε ένα τηλεοπτικό αριστούργημα. Μια ιστορία για καθημερινούς ανθρώπους που ξαφνικά αποκτούν δυνάμεις. Παρά την τεράστια επιτυχία, η συνέχεια αποδείχθηκε μια αργή και οδυνηρή πτώση.
- Το αρχικό όραμα του δημιουργού Tim Kring προέβλεπε μια διαφορετική ιστορία και νέους χαρακτήρες σε κάθε κύκλο επεισοδίων.
- Ο ανατριχιαστικός κακός Sylar είχε προγραμματιστεί αρχικά να πεθάνει οριστικά στο φινάλε της πρώτης σεζόν.
- Ο Zachary Quinto και η Hayden Panettiere απογειώθηκαν επαγγελματικά ενσαρκώνοντας δύο από τους πιο εμβληματικούς ρόλους της δεκαετίας.
Είκοσι χρόνια σχεδόν έχουν περάσει από την πρεμιέρα του “Heroes” το 2006, μιας σειράς που άλλαξε το τηλεοπτικό τοπίο. Πριν το κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel και ταινίες όπως το “Iron Man” κυριαρχήσουν στην ποπ κουλτούρα, το τηλεοπτικό δίκτυο NBC πήρε ένα τεράστιο ρίσκο. Η σειρά έφερε τους υπερήρωες στη μικρή οθόνη με έναν γειωμένο τρόπο, μακριά από τις πολύχρωμες στολές των κόμικς. Το τηλεοπτικό κοινό διψούσε για κάτι φρέσκο και η ανταπόκριση ήταν άμεση. Η επιτυχία της πρώτης σεζόν συγκρίνεται συχνά με το ξεκίνημα του “Lost”, χτίζοντας ένα φανατικό κοινό που παρακολουθούσε κάθε θεωρία στο ίντερνετ.
Βασικός άξονας της ιστορίας είναι η ανακάλυψη. Συνηθισμένοι άνθρωποι σε διάφορα μέρη του κόσμου συνειδητοποιούν ξαφνικά ότι διαθέτουν υπερφυσικές ικανότητες. Η πλοκή ακολουθεί αυτούς τους άγνωστους μεταξύ τους χαρακτήρες καθώς προσπαθούν να κατανοήσουν τη νέα τους πραγματικότητα. Ένας νοσηλευτής, μια μαθήτρια, ένας αστυνομικός και ένας υπάλληλος γραφείου βλέπουν τις ζωές τους να αλλάζουν βίαια. Σύντομα, οι παράλληλες πορείες τους συγκλίνουν με έναν κοινό σκοπό: να αποτρέψουν μια καταστροφική πυρηνική έκρηξη στη Νέα Υόρκη. Αυτή η σταδιακή μετάβαση από το ατομικό δράμα στη συλλογική σωτηρία του κόσμου αποτέλεσε τον αφηγηματικό πυρήνα της σειράς.
Η τέλεια συνταγή της πρώτης σεζόν
Ολοκληρωμένη και εστιασμένη, η πρώτη σεζόν λειτουργεί σαν ένα καλοκουρδισμένο ρολόι. Το μυστικό της επιτυχίας κρύβεται στην απόφαση των δημιουργών να κρατήσουν το καστ χωριστά για μεγάλο χρονικό διάστημα. Κάθε χαρακτήρας είχε τον χώρο να αναπτυχθεί μέσα στο δικό του περιβάλλον πριν οι ιστορίες τους διασταυρωθούν. Η τηλεοπτική πρακτική της εποχής ήθελε τους πρωταγωνιστές να ενώνονται γρήγορα. Το “Heroes” προτίμησε τον δύσκολο δρόμο, χτίζοντας την ένταση επεισόδιο με το επεισόδιο. Η ανακάλυψη μιας δύναμης έχει ενδιαφέρον για πέντε λεπτά, το πραγματικό ζουμί είναι το πώς αυτή η δύναμη επηρεάζει την ψυχολογία του ατόμου.
Εκείνη την περίοδο γεννήθηκε και μια από τις πιο αναγνωρίσιμες φράσεις στην ιστορία της τηλεόρασης. Το «Save the cheerleader, save the world» έδωσε στο κοινό και στους χαρακτήρες έναν ξεκάθαρο, χειροπιαστό στόχο. Ένα εξαιρετικά περίπλοκο σενάριο με θεωρίες συνωμοσίας και ταξίδια στον χρόνο βρήκε το απόλυτο σημείο αναφοράς σε μια απλή πρόταση. Οι θεατές ήξεραν πλέον ότι η μοίρα μιας έφηβης στο Τέξας συνδεόταν άμεσα με την επιβίωση εκατομμυρίων ανθρώπων στην άλλη άκρη της χώρας. Αυτή η σαφήνεια έλειψε χαρακτηριστικά από τη συνέχεια της σειράς.
Όταν εκτροχιάστηκε το αρχικό σχέδιο
Σήμερα είναι γνωστό πως το αρχικό πλάνο του δημιουργού Tim Kring ήταν τελείως διαφορετικό. Η σειρά σχεδιάστηκε ως ανθολογία, με σκοπό να παρουσιάζει νέους πρωταγωνιστές και νέες ιστορίες σε κάθε κύκλο επεισοδίων. Το τηλεοπτικό δίκτυο και το κοινό δέθηκαν υπερβολικά με το αρχικό καστ, αναγκάζοντας τους σεναριογράφους να κρατήσουν τους ίδιους ήρωες. Αυτή η αλλαγή πλεύσης ήταν η αρχή του τέλους, καθώς χαρακτήρες που έπρεπε να είχαν ολοκληρώσει τον κύκλο τους έμειναν στάσιμοι. Η πλοκή άρχισε να ανακυκλώνεται, ψάχνοντας αφορμές για να κρατήσει ανίκητους υπεράνθρωπους μακριά από τη λύση των προβλημάτων.
Καταλυτικό ρόλο στην πτώση της ποιότητας έπαιξε η μεγάλη απεργία των σεναριογράφων το 2007. Η δεύτερη σεζόν κόπηκε στα μισά, ολοκληρώνοντας τον κύκλο της σε μόλις 11 επεισόδια. Πολλές ιδέες πετάχτηκαν στα σκουπίδια και αρκετές ιστορίες έκλεισαν βιαστικά, αφήνοντας το κοινό μετέωρο. Η σειρά προσπάθησε να αντικαταστήσει τη μαγεία της ανακάλυψης με τη διαρκή κλιμάκωση της απειλής, χάνοντας την ουσία της. Ο κίνδυνος ενός φονικού ιού ή άλλων παγκόσμιων καταστροφών έμοιαζε πλέον με μια φθηνή επανάληψη της πρώτης σεζόν. Ο ενθουσιασμός ξεθώριασε και η τηλεθέαση άρχισε να κατακρημνίζεται ελεύθερα.
Ο παράγοντας Gabriel Gray
Ένας από τους βασικούς πυλώνες της επιτυχίας ήταν αδιαμφισβήτητα ο χαρακτήρας του Sylar, τον οποίο υποδύθηκε ο Zachary Quinto. Ξεκίνησε ως Gabriel Gray, ένας ανασφαλής ωρολογοποιός που ήθελε απεγνωσμένα να ξεχωρίσει από το πλήθος. Η φυσική του ικανότητα ήταν η διαισθητική αντίληψη του πώς λειτουργούν τα πολύπλοκα συστήματα. Σύντομα ανακάλυψε ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος ήταν απλώς ένας ακόμη μηχανισμός. Ο τρόπος που αποκτούσε νέες δυνάμεις μελετώντας τον εγκέφαλο των θυμάτων του, τον μετέτρεψε στον απόλυτο τηλεοπτικό εφιάλτη. Η τηλεκινητική αφαίρεση του κρανίου έγινε το σήμα κατατεθέν του.
Το πρόβλημα με τον Sylar προέκυψε όταν το σενάριο αρνήθηκε να τον αφήσει πίσω. Ένας κακοποιός που κόβει κεφάλια για να κλέψει ικανότητες δεν μπορεί να μετατραπεί εύκολα σε ήρωα. Οι συνεχείς προσπάθειες των δημιουργών να του δώσουν ένα ηθικό υπόβαθρο και να τον κάνουν συμπαθή κατέστρεψαν την αυθεντική του απειλή. Τον είδαμε να χάνει τη μνήμη του, να νομίζει ότι ανήκει στην οικογένεια των πρωταγωνιστών, μέχρι και να πείθεται ότι είναι καλός άνθρωπος. Οι αμέτρητες εναλλαγές της προσωπικότητάς του κούρασαν, αφήνοντας ανεκμετάλλευτο έναν πραγματικά τρομακτικό αντίπαλο.
Τα πρόσωπα πίσω από τις δυνάμεις
Δίπλα στον μεγάλο κακό, υπήρχαν χαρακτήρες που κράτησαν το κοινό συντονισμένο στους δέκτες του. Ο Hiro Nakamura (Masi Oka) ξεχώρισε αμέσως γιατί προσέγγισε τις δυνάμεις του με γνήσια χαρά και παιδικό ενθουσιασμό. Σε ένα σύμπαν γεμάτο σκοτάδι και μυστικά, ο Ιάπωνας που ταξίδευε στον χρόνο ήταν η απαραίτητη ανάσα αισιοδοξίας. Αντίστοιχα, ο Peter Petrelli (Milo Ventimiglia) ενσάρκωσε την ενσυναίσθηση. Η ικανότητά του να απορροφά τις δυνάμεις όσων βρίσκονταν κοντά του, τον έκανε τον φυσικό διεκδικητή για την τελική μάχη απέναντι στην απληστία του Sylar.
Χαρακτήρες όπως η Claire Bennet (Hayden Panettiere) προσέδωσαν βάθος στην αφήγηση. Η έφηβη μαζορέτα που επουλώνει κάθε της πληγή βρέθηκε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, προσπαθώντας να βρει την ταυτότητά της. Απέναντί της καθόταν ο θετός της πατέρας, Noah Bennet (Jack Coleman), ο διαβόητος άνθρωπος με τα κοκάλινα γυαλιά. Η διπλή του ζωή ως πράκτορας μιας σκοτεινής οργάνωσης και προστατευτικός πατέρας δημιούργησε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ψυχολογικά πορτρέτα της σειράς. Δεν ήταν ούτε καλός ούτε κακός, απλώς ένας άνθρωπος διατεθειμένος να κάνει τα πάντα για την οικογένειά του.
Το φάντασμα ενός ακόμα reboot
Μια επιστροφή του franchise στο σημερινό τηλεοπτικό τοπίο μοιάζει μάλλον κακή ιδέα. Η αγορά έχει γεμίσει ασφυκτικά με παραγωγές υπερηρώων, προκαλώντας μια εμφανή κόπωση στο κοινό. Προσπάθειες που βασίζονται απλώς στη νοσταλγία συνήθως αποτυγχάνουν να βρουν τον δρόμο τους. Το ζήσαμε ήδη με το “Heroes Reborn” το 2015. Εκείνη η μίνι σειρά προσπάθησε να αναβιώσει τον μύθο χρησιμοποιώντας παλιά υλικά και νέους χαρακτήρες χωρίς ουσιαστικό δέσιμο, με αποτέλεσμα να ακυρωθεί αμέσως.
Φυσικά, ο μόνος τρόπος να λειτουργήσει μια ενδεχόμενη επανέκδοση θα ήταν η επιστροφή στις αρχικές ρίζες. Το σχήμα της ανθολογίας είναι πλέον δοκιμασμένο και ευρέως αποδεκτό από τους θεατές στις πλατφόρμες streaming. Μια εντελώς καινούργια ιστορία, με άγνωστους ηθοποιούς, η οποία θα ολοκληρώνεται σε δέκα επεισόδια χωρίς ανοιχτά μέτωπα. Έτσι θα προστατευόταν ο μύθος της πρώτης σεζόν και το κοινό δεν θα ένιωθε την πίεση να θυμηθεί δεκάδες πλοκές. Θα κρατούσαν απλώς τον πυρήνα: συνηθισμένοι άνθρωποι μπροστά σε κάτι εντελώς εξωπραγματικό.
Κάνοντας έναν τελικό απολογισμό, το τηλεοπτικό αυτό εγχείρημα κατέχει μια ξεχωριστή θέση στην ποπ κουλτούρα. Τα λάθη που ακολούθησαν την εναρκτήρια σεζόν λειτουργούν σήμερα ως μάθημα για τους σύγχρονους δημιουργούς. Η επέτειος των είκοσι χρόνων μάς θυμίζει πώς χτίζεται σωστά ένας φρέσκος μύθος στην τηλεόραση. Ανεξάρτητα από τη μετέπειτα πτώση, η αίσθηση ότι κάτι σπουδαίο πρόκειται να συμβεί στο επόμενο επεισόδιο χάρισε στο κοινό μια ανεπανάληπτη εμπειρία. Αξίζει να θυμόμαστε τη σειρά για την τόλμη της, τη φαντασία της και τη στιγμή που μας έκανε όλους να κοιτάμε ψηλά στον ουρανό.
Υ.Γ.: Ελπίζω να καταλαβαίνετε όλοι γιατί ο peak Sylar κάνει τον Homelander με τα κρεμμυδάκια.
