Με μία ματιά...
Οι Over The Counter είναι ελληνικό alternative σχήμα που κυκλοφόρησε το πρώτο του EP με τίτλο “Ο”, διάρκειας 23 λεπτών. Ο ντράμερ Χρήστος και ο Karby είχαν παίξει μαζί στους Monkeystein και ξανασυναντήθηκαν μετά από μια περίοδο αποχής, όταν ο δεύτερος άνοιξε δικό του studio. Το όνομα της μπάντας παραπέμπει στα φάρμακα χωρίς συνταγή και συνδέεται με τις προσωπικές εμπειρίες των μελών γύρω από την ψυχική υγεία. Η κουβέντα περνάει από το single “Between The Lines”, τη διαχείριση της έκθεσης πάνω στη σκηνή και τα σχήματα που λειτουργούν ως πυξίδα για τον ήχο τους.
- Θεματολογία στίχων — η απόσταση ανάμεσα στην εικόνα και την πραγματικότητα, το ψέμα ως καθημερινή συναλλαγή και η μουσική ως μορφή αυτοφροντίδας.
- Σύνθεση και ιστορικό — τρία μέλη, κοινό παρελθόν δέκα ετών ανάμεσα σε δύο από αυτά και ένα νέο πρόσωπο που άλλαξε τη δυναμική των συνθέσεων.
- Ηχητικό στίγμα — alternative βάση με επιρροές από Muse, Queens Of The Stone Age, Royal Blood, Incubus και Biffy Clyro, με έμφαση στα επαναλαμβανόμενα μοτίβα των ντραμς.
Τα τελευταία πέντε χρόνια έχω μιλήσει με τον drummer τον O.T.C., τον Χρήστο, για μουσική περισσότερο από ό,τι με οποιονδήποτε άλλον. Και για μπάσκετ, που κάποιες φορές καταλήγει να είναι η ίδια κουβέντα με άλλα ονόματα. Ξέρω ποιον δίσκο θα μου πετάξει πριν προλάβω να ρωτήσω και ξέρει πότε θα διαφωνήσω μαζί του χωρίς να το πω. Το να κάτσω απέναντί του με ερωτήσεις γραμμένες ήταν το πιο περίεργο κομμάτι όλης της διαδικασίας.
Πέντε χρόνια κουβέντας σημαίνει πως τις μισές απαντήσεις τις ήξερα ήδη. Το ζόρι ήταν να μην τις πω εγώ. Έπρεπε να κάνω πως δεν ξέρω, για να τον αφήσω να τα πει από την αρχή και για κάποιον που διαβάζει. Σε μερικά σημεία τα κατάφερα και σε άλλα φαίνεται καθαρά πως ο τόνος είναι του μπαρ και όχι του μέσου.
Οι Over The Counter είναι η καινούργια του μπάντα και το “Ο” το πρώτο τους EP. Από εκεί ξεκινήσαμε, μετά πήγαμε στο όνομα, στα φάρμακα, στον Karby, στα ψέματα που καταπίνουμε επειδή βολεύουν και σε ένα κοινό που παγώνει. Η παρακάτω συνέντευξη είναι το ένα τοις εκατό μιας κουβέντας που δεν θα κλείσει ποτέ.
Χρήστο,προφανώς δεν μπορώ να καλωσορίσω στο DEPART, οπότε, ας ξεκινήσουμε από το όνομα. Από πού βγήκε το Over The Counter και πόσο εύκολα συμφωνήσατε και οι τρεις πάνω σε αυτό; Ποια ονόματα κόπηκαν στη διαδρομή και τι τους έλειπε για να μείνουν; Υπάρχει και δεύτερη ανάγνωση πίσω από τη φράση, πέρα από το προφανές με τα φάρμακα που παίρνεις χωρίς συνταγή;
Η αλήθεια είναι πως η αναζήτηση ονόματος μπορεί να καταναλώσει πάρα πολλή φαιά ουσία, κάτι που στη δική μας περίπτωση δεν έγινε. Αποφασίσαμε να κάνουμε πρόβες, να δημιουργούμε και παράλληλα πετούσαμε αραιά και πού ιδέες, τις οποίες -σου ορκίζομαι- δεν θυμάμαι καθόλου. Καλά καλά, δεν θυμάμαι αν μπήκαμε για ηχογράφηση έχοντας όνομα. Μια μέρα, το Ilia είπε το Over The Counter και συμφωνήσαμε όλοι αμέσως.
Καταρχάς, είμαστε άτομα με μπόλικες περιπέτειες ψυχικής υγείας στο βιογραφικό μας, οπότε η σχέση μας με τα φάρμακα δεν μας είναι άγνωστη. Όπως καταλαβαίνεις, είμαστε πολύ ευαισθητοποιημένοι με το θέμα, καθώς και με το στίγμα και τις προκαταλήψεις που υπάρχουν γύρω από αυτό. Σε δεύτερο και τελείως επιφανειακό επίπεδο, μας άρεσε το πώς λειτουργεί ως O.T.C., καθώς και το catchphrase «You Don’t Need A Prescription, We Are Over The Counter». Κάπως κούμπωσαν όλα.
Για να σου απαντήσω και στο δεύτερο σκέλος, πιστεύω πως υπάρχει και ένα δεύτερο νόημα: η μουσική βοηθάει την ψυχή και δεν χρειάζεται να στη συνταγογραφήσει κάποιος, ούτε για να την παίξεις ούτε για να την ακούσεις.
Με τον Karby έχετε κοινή διαδρομή χρόνων πίσω σας, από τους Monkeystein. Πώς προέκυψε η επιστροφή σας στον ίδιο χώρο πρόβας και τι κρατήσατε από εκείνη την περίοδο στους Over The Counter;
Όλα ξεκινούν από το γεγονός πως, ακόμη και μετά τη διάλυση των Monkeystein, εμείς συνεχίσαμε να παίζουμε για κάνα δυο χρόνια. Μετά ακολούθησε ένα διάστημα δύο ετών που έκοψα εντελώς τη μουσική και κάπου χαθήκαμε. Όταν αποφάσισα να ακολουθήσω αποκλειστικά την αγάπη μου για τη μουσική και όπου βγει, έτυχε να είναι η περίοδος που ο Karby απέκτησε το δικό του studio. Κάπου εκεί ξαναμιλήσαμε, βρεθήκαμε και παίξαμε.
Κακά τα ψέματα, η μουσική σχέση που έχω με τον Karby είναι πολύ δυνατή. Ξέρει τις επιλογές μου, ξέρω τις δικές του και συμφωνούμε στο τι θέλουμε, οπότε ήμουν σίγουρος πως με μαθηματική ακρίβεια θα ξαναπαίζαμε μαζί.
Προφανώς και στο “Ο” υπάρχουν ιδέες που δουλέψαμε και ως Monkeystein, πλέον όμως είμαστε κοντά δέκα χρόνια μεγαλύτεροι, διαφορετικοί μουσικοί, ενώ έχουμε και ένα ολοκαίνουργιο μέλος που ήρθε, κούμπωσε αμέσως και έφερε νέες οπτικές και ιδέες. Οι Over The Counter είναι μια ολοκαίνουργια αρχή που μας βρίσκει ενθουσιασμένους και ορεξάτους για τη συνέχεια, όποια κι αν είναι αυτή.
Ας είμαστε ειλικρινείς, ηλικιακά τα δεύτερα -άντα σε χαιρετούν, παίζεις τύμπανα χρόνια και μαθαίνεις και άλλους να παίζουν. Σε ποια σημεία νιώθεις ψάρακας τώρα που ξεκινάς ξανά από το μηδέν με καινούργια μπάντα; Υπάρχει κάτι στην πρόβα, στο στούντιο ή στη σκηνή που σε πιάνει απροετοίμαστο, όση εμπειρία και να κουβαλάς;
Τα έχω ξεχάσει τα δεύτερα -άντα, ο αυχένας μου όμως τα θυμάται συχνά πυκνά. Η σχέση ενός ανθρώπου με τη μουσική είναι πολύ ιδιαίτερη. Υπάρχουν πράγματα που σε κάνουν και θα σε κάνουν να νιώθεις άβολα, όπως το να παίζεις ένα διαφορετικό είδος από αυτό που σου είναι οικείο ή το να μελετάς κάτι που δεν κατέχεις, και υπάρχουν και πράγματα μέσα στα οποία νιώθεις ασφάλεια. Προσωπικά, πάντα ήθελα και θέλω να εξελίσσομαι, μου δίνει ζωή.
Μια μπάντα είναι μια «νέα αρχή». Δεν μπορώ να πω πως ξεκινάω από το μηδέν, ούτε να νιώσω καινούργιος, από τη στιγμή που, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, βρίσκομαι σε σχήματα, μελετάω και ανά καιρούς ηχογραφώ.
Κυκλοφορία, gig, στούντιο, όλα έχουν τη δική τους ομορφιά και σε όλα εκτίθεσαι. Αυτή η έκθεση φέρνει ανταπόκριση. Το feedback το έχω ξεπεράσει πραγματικά, γιατί σε κάποιους θα αρέσεις και σε κάποιους όχι, ό,τι κι αν κάνεις. Αυτό που δεν μπορώ να ξεπεράσω με τίποτα είναι να μην καταφέρεις την ώρα του gig να συνδεθείς με το κοινό και να το κάνεις να χορέψει με αυτό που του δίνεις. Θεωρώ πως δεν υπάρχει πιο δύσκολη συνθήκη για έναν μουσικό από ένα κοινό που έχει παγώσει, επειδή δεν έχεις καταφέρει εσύ να του δώσεις αυτό που θέλει.
Το “Between The Lines” μιλάει για την απόσταση ανάμεσα σε αυτό που είμαστε και σε αυτό που δείχνουμε. Πόσο προσωπικό είναι το θέμα για εσάς και πού το συναντάτε στην καθημερινότητα, μέσα και έξω από τη μουσική; Υπάρχει στιγμή που έπιασες τον εαυτό σου να παίζει έναν ρόλο και κατέληξε μέσα στο κομμάτι; Πώς περνάει αυτή η ένταση στα ντραμς, από την εισαγωγή μέχρι το σημείο που σκάει το ρεφρέν;
Είναι ένα θέμα που όλοι λίγο πολύ έχουμε βιώσει και λογικά θα συνεχίσουμε να βιώνουμε μέχρι να φύγουμε. Ακόμη κι αν προσπαθείς να είσαι πάντα αληθινός, θα υπάρχουν στιγμές που είτε θα δεχτείς είτε θα προσφέρεις ψέματα. Είναι ένα παιχνίδι που υπάρχει και θα υπάρχει, δεν έχει πλάκα και το ακολουθούμε.
Ο Karby μου λέει συνέχεια πως του αρέσει ο ακροατής να παίρνει τους στίχους που γράφει και να τους προσαρμόζει στα δικά του βιώματα. Προσωπικά, το έχω συνδυάσει με ψέματα στη ζωή μου, που ήξερα πως μου τα έλεγαν για να μου χρυσώσουν το χάπι ή για να κερδίσουν κάτι από εμένα και αποφάσισα να τα καταπιώ γιατί μου ήταν πιο εύκολο να τα χωνέψω. Ένα το δικό τους ψέμα, λοιπόν, και ένα αυτό που λες εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου.
Εν τω μεταξύ, σίγουρα έχω φερθεί κι εγώ πολλές φορές έτσι στη ζωή μου. Άνθρωποι είμαστε, θα κάνουμε και λάθη. Ποτέ δεν μου άρεσε να παριστάνω τον τέλειο, γιατί και δεν είμαι και γιατί θεωρώ πως δεν υπάρχει τελειότητα.
Το κομμάτι έχει μια μεγάλη εισαγωγή, η οποία θεωρώ πως κουβαλάει μια συναισθηματική φόρτιση και μια δική της ένταση. Έπειτα χτίζουμε την ένταση για να μπει το bridge και, στην πραγματικότητα, από εκεί και πέρα η ένταση μένει σχεδόν πάντα στο peak. Είναι αντιτουριστικό; Ίσως. Ήταν επιλογή μας να είναι ένα κομμάτι με νεύρο και οι εναλλαγές του να αφορούν τη μελωδία και τον στίχο.
Έστω ότι για κάποιον λόγο αρνούμαι να σας ακούσω. Πες μου πέντε μπάντες που, αν τις έχω στα αγαπημένα μου, θα βρω κάτι δικό μου και στους Over The Counter, και στοιχειοθέτησε την κάθε μία. Τι ακριβώς κρατάς από την καθεμία, ένα riff, έναν ρυθμό ή μια διάθεση, και σε ποια σημεία θα τα εντοπίσω;
Καταρχάς κακώς, 23 λεπτά σύνολο νομίζω είναι το EP, έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις; Αν επιμένεις, θα σου πω να ακούσεις Muse στους πρώτους τους δίσκους κυρίως, για να πάρεις το vibe του alternative που θεωρώ πως έχουμε. Θα σου πω να ακούσεις QOTSA, ειδικά το “Songs For The Deaf”, για να νιώσεις την ένταση που θα θέλαμε να βγάλουμε, καθώς και την ωμότητα της παραγωγής.
Σε ό,τι αφορά τα grooves που προσπαθώ προσωπικά να χρησιμοποιώ, θα σου έλεγα να ακούσεις Royal Blood. Ο Ben Thatcher είναι ένας drummer που λατρεύω και μου αρέσει πολύ να χρησιμοποιώ επαναλαμβανόμενα μοτίβα όταν παίζω. Αν και δεν τους βάζω στις ξεκάθαρες επιρροές μας, θα σου πρότεινα, αν έχεις καθόλου Incubus στα αγαπημένα σου, να βάλεις να ακούσεις πώς λειτουργούν τα catchy chorus και τα καθαρά φωνητικά. Βάλε και λίγο Biffy Clyro για τη δυναμική των verse και τα γηπεδικά chorus.
Υπάρχουν σίγουρα και άλλα σχήματα να σου πω, όπως οι Audioslave και οι Soundgarden. Αν αρχίσουμε να μιλάμε για γενικότερες επιρροές, θα τελειώσουμε αύριο νομίζω.
