Με μία ματιά...
Οι Reflection Black είναι μία ελληνική μπάντα που κινείται ανάμεσα σε post-punk, gothic rock και metal και τον Μάρτιο του 2026 κυκλοφόρησαν το “Burning Obsidian Star” μέσω της Swiss Dark Nights. Στη συνέντευξη εξηγούν πώς έστησαν τη σειρά των κομματιών, γιατί δίνουν το black metal σε μικρές δόσεις και ποιο διήγημα του Lovecraft έγινε τραγούδι. Μιλούν ακόμα για τις μπάντες που τους διαμόρφωσαν, από τους Beastmilk και τους Tribulation μέχρι τους The Mission και τους Danzig.
- Θεσσαλονίκη, Σόφια και Καλαμάτα (Bandapart Studio) φιλοξενούν την μπάντα τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο, και οι τρεις για πρώτη φορά.
- Lead single και πρώτο κομμάτι του “Burning Obsidian Star” (Swiss Dark Nights, 2026) είναι το “Dreams Fade To Nothing”, ενώ singles έγιναν και τα “Wonders Of Night” και “The Architect In Slumber”.
- Έμπνευση για το “The Architect In Slumber” ήταν το “Polaris” του Lovecraft και η μορφή ενός κοσμικού δημιουργού που με τα όνειρά του φτιάχνει τον κόσμο.
Τον Μάρτιο οι Reflection Black κυκλοφόρησαν μέσω της Swiss Dark Nights το “Burning Obsidian Star”, τον πιο ώριμο δίσκο τους μέχρι σήμερα. Είναι ένα άλμπουμ που δένει post–punk, gothic rock και metal και βγάζει κάτι που ακούγεται μόνο σαν αυτούς. Έχει χορευτικό groove και headbanging στο ίδιο κομμάτι. Έχει αρχή, μέση και τέλος σε μια εποχή που οι περισσότεροι δίσκοι γράφονται για playlists. Έχει και ένα τραγούδι για τον Lovecraft με όλη την παράνοια που του χρειάζεται.
Τώρα τα κομμάτια πάνε στη σκηνή, με τρία live σε Θεσσαλονίκη, Σόφια και Καλαμάτα τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο. Με αφορμή την περιοδεία μιλήσαμε με τον frontman τους, Αλέξη Παπαθεοφάνους, για το πώς χωράνε τρία είδη σε έναν δίσκο και για τη σειρά των κομματιών. Πιάσαμε και τα growls που εμφανίζονται με το σταγονόμετρο, καθώς και το τι αλλάζει όταν ο δίσκος φεύγει από τα ακουστικά και φτάνει μπροστά στον κόσμο.
Post-punk, gothic rock και metal σε έναν δίσκο ακούγεται σαν συνταγή που εύκολα στραβώνει. Στο “Burning Obsidian Star” τα τρία είδη μοιάζουν να έχουν βρει μια ισορροπία. Πώς δουλεύει αυτό στην πρόβα; Υπάρχει κάποιος στην μπάντα που τραβάει προς το metal και κάποιος που το «φρενάρει»; Θυμάστε κάποιο κομμάτι που έγειρε πολύ προς τη μία πλευρά και χρειάστηκε να το φέρετε πίσω;
Αλέξη Παπαθεοφάνους (Reflection Black): Με κάποιο τρόπο, μέσα από τα κοινά μας ακούσματα αλλά και την τόση μουσική τριβή μεταξύ μας, έχει αποτυπωθεί με αρκετή ακρίβεια στο μυαλό όλων μας αυτή η λεπτή γραμμή πάνω στην οποία βαδίζουμε μουσικά. Σπάνια κάποιος φέρνει κάποια ιδέα που χρειάζεται να την απορρίψουμε λόγω στυλιστικής ασυμφωνίας. Θα έλεγα πως μάλλον παράγουμε περισσότερες καλές ιδέες από όσες μπορούμε να καταναλώσουμε μετατρέποντάς τες σε ολοκληρωμένα κομμάτια σε αυτό το ρυθμό!
Αν σας περιέγραφε κάποιος ως “Cure on steroids”, δηλαδή με λογική σύνθεσης κοντά στους Cure αλλά περασμένη από πιο βαρύ φίλτρο, θα το δεχόσασταν ή θα σας ενοχλούσε; Ποιες είναι οι μπάντες που σας έφτιαξαν, και ποια από αυτές πιστεύετε ότι δεν θα τη μάντευε ποτέ κάποιος ακούγοντας τον δίσκο;
Ακούμε συχνά τον παραλληλισμό με τους Cure, κάτι που σίγουρα δεν μας ενοχλεί! Παρόλα αυτά δεν μπορώ να πω πως τον καταλαβαίνω ή τον ακούω πλήρως στη μουσική μας, ίσως λόγω της δημοτικότητάς τους να είναι για πολύ κόσμο μια κοινή βάση για να παρομοιάσουν μια μπάντα στον Gothic ήχο. Το μουσικό μας όραμα έχει ως αφετηρία συγκροτήματα όπως οι Beastmilk, οι Grave Pleasures, οι Tribulation και οι Unto Others, με τα οποία θεωρούμε πως έχουμε αρκετές μουσικές συγγένειες. Σίγουρα πρέπει να αναφέρουμε και παλαιότερα classics όπως The Mission, Danzig και The Cult.

Στην εποχή του streaming οι δίσκοι συχνά καταλήγουν συλλογές από singles. Το “Burning Obsidian Star” ακούγεται σαν ενιαίο έργο, με το “Beacon Of Foul Light” να λειτουργεί σαν παύση στη μέση πριν από το φινάλε. Πόσο από αυτή τη ροή ήταν σχέδιο από την αρχή και πόσο βγήκε όταν καθίσατε να βάλετε τα κομμάτια σε σειρά; Ποια σειρά απορρίψατε;
Από τη μια καταλαβαίνουμε αυτή τη λογική των singles αλλά, ίσως «κολλημένοι» με την πιο παραδοσιακή δομή των ολοκληρωμένων full albums των μπαντών που αγαπάμε, θέλαμε να ακολουθήσουμε κι εμείς αυτή την προσέγγιση. Το “Beacon Of Foul Light” ήταν μια πλήρως συνειδητή επιλογή για να επιτελέσει ακριβώς τον ρόλο που ανέφερες, να λειτουργήσει σαν «κόλλα» του δίσκου, προμηνύοντας το “Burning Obsidian Star”, το οποίο είναι και το ομώνυμο και μεγαλύτερο κομμάτι του δίσκου.
Σχετικά με εναλλακτικές σειρές, κάποια στιγμή μια ιδέα ήταν ο δίσκος να ξεκινάει με κάποιο πιο αργό κομμάτι και να ακολουθήσουμε ένα αρκετά συνηθισμένο format όπου το lead single “Dreams Fade To Nothing” είναι το δεύτερο κομμάτι του album. Τελικά αποφασίσαμε το lead single να είναι και album opener για μεγαλύτερη αμεσότητα.
Το ομώνυμο κομμάτι μαζεύει όλα τα στοιχεία του δίσκου, κι όμως δεν βγήκε ως lead single. Τη θέση αυτή την πήρε το “Dreams Fade To Nothing”, με τα “Wonders Of Night” και “The Architect In Slumber” να ακολουθούν. Πώς πήρατε αυτή την απόφαση; Υπήρξε διαφωνία μέσα στην μπάντα ή με τη Swiss Dark Nights για το ποιο κομμάτι θα συστήσει τον δίσκο στον κόσμο;
Νομίζω το feedback που παίρναμε καθ’ όλη τη διάρκεια των συνθέσεων, ηχογραφήσεων και παραγωγής μας οδήγησε στο να συμφωνούμε όλοι 100% στο να είναι το “Dreams Fade To Nothing” το lead single. Η Swiss Dark Nights μας αφήνει ελεύθερους σε τέτοιου είδους καλλιτεχνικές αποφάσεις, κάτι που εκτιμούμε πολύ. Κατά τα άλλα, τα “Wonders Of Night” και “The Architect In Slumber” κατέληξαν ως singles μετά από συζήτηση, ενώ και το ομώνυμο “Burning Obsidian Star” ήταν υποψήφιο αλλά τελικά το απορρίψαμε λόγω μεγάλης διάρκειας σε σχέση με τα πιο «χιτάκια» που τελικά επιλέχθηκαν.
Ο Lovecraft είναι από τα πιο «φθαρμένα» ονόματα στη σκοτεινή μουσική. Πολλοί τον χρησιμοποιούν για την ατμόσφαιρα, λίγοι για την τρέλα του. Στο “The Architect In Slumber”, γύρω στο 2:08, το κομμάτι πραγματικά χάνει τα λογικά του. Ποια κείμενά του είχατε στο μυαλό σας; Πώς μεταφράζεται η παράνοια ενός διηγήματος σε κιθάρες και ρυθμό;
Μας ενδιαφέρουν όλες οι πλευρές αυτού του φοβερού συγγραφέα! Το συγκεκριμένο κομμάτι είχε ως αφετηρία το διήγημα “Polaris”, όπου ο πρωταγωνιστής ονειρεύεται μεταξύ άλλων μια μαρμάρινη πόλη. Στην πορεία μου μπήκε και η ιδέα ενός κοσμικού δημιουργού και Αρχιτέκτονα, ο οποίος τελικά ονειρεύεται τις μαρμάρινες κατασκευές αλλά και ολόκληρη την ύπαρξη, και κάπως έτσι εξελίχθηκε όλο το concept του κομματιού.
Για το πώς μεταφράζεται μια αφαιρετική ιδέα, ένα συναίσθημα ή μια εμπειρία σε μουσική, αυτός είναι για εμένα ο ορισμός της τέχνης και της έμπνευσης και δεν είναι κάτι που περιγράφεται με λόγια, απλά συμβαίνει!
Τα growls στα “Death’s Thousand Tongues” και “The Light To Deny” είναι από τις πιο δυνατές στιγμές του δίσκου και εμφανίζονται με φειδώ. Ήταν συνειδητή επιλογή να μείνουν λίγα; Έχετε σκεφτεί να πάτε ακόμα πιο μακριά, για παράδειγμα σε πιο παραδοσιακό black metal ξύσιμο, ή φοβάστε ότι εκεί η μπάντα θα έπαυε να είναι οι Reflection Black;
Όλοι στην μπάντα ξέρουμε τι εστί black metal και δεν μας είναι δύσκολο να βάλουμε τέτοιες πινελιές εάν χρειαστεί. Δεν είναι ψέματα ότι έχουμε δοκιμάσει και πιο extreme beats σε κομμάτια, αλλά κάθε φορά καταλήγουμε ότι μας φαίνονται αρκετά εκτός τόπου και χρόνου με το σύνολο της μουσικής. Οπότε προτιμάμε να είμαστε λίγο πιο συντηρητικοί με αυτές τις στιγμές και να τις χρησιμοποιούμε με τρόπο που να δένουν αρμονικά.
Το “Gaze Of Saturn” είναι γρήγορο χωρίς να ξεφεύγει και catchy χωρίς να γίνεται απλοϊκό, ενώ το “Shadow Self” κάνει κάτι παρόμοιο με πιο λιτά μέσα. Ποιο από τα δύο σας έφαγε περισσότερο χρόνο στο στούντιο; Τι κόψατε από αυτά για να φτάσουν στην τελική τους μορφή;
Από τα πιο αυθόρμητα κομμάτια μας ήταν το “Shadow Self”. Σε μια πρόβα, εντελώς τυχαία, ο κιθαρίστας μας Γιώργος έπαιξε τα riffs του κουπλέ και του ρεφρέν και αυτή η αυθόρμητη και άμεση φύση του συνεχίστηκε και στους στίχους και στην ηχογράφηση.
Με παρόμοιο τρόπο ξεκίνησε και το “Gaze Of Saturn”, με τον άλλο μας κιθαρίστα, τον Κώστα, να παίζει τυχαία τις lead μελωδίες της κιθάρας σε μια πρόβα. Αυτή τη φορά προσπάθησα να εξελίξω το κομμάτι στο σπίτι σε κάτι λίγο πιο φιλόδοξο ή περίπλοκο, κάτι που φάνηκε στους υπόλοιπους σαν πλεονασμός, οπότε τελικά μείναμε σε μια πιο απλή εκδοχή της δομής του.
Obsidian, Saturn, νύχτα, ένα αστέρι που καίγεται. Ο δίσκος έχει μια δική του κοσμολογία. Τι σημαίνει για εσάς ο τίτλος “Burning Obsidian Star” και πότε τον βρήκατε; Ήταν η αφετηρία από την οποία γράφτηκαν οι στίχοι ή η λέξη που ήρθε στο τέλος για να τους δέσει;
Χαίρομαι που διακρίνεις το μοτίβο γύρω από τις θεματολογίες μας. Όπως καταλαβαίνεις, μας εμπνέουν οι occult συμβολισμοί και οι κοσμικές και υπαρξιακές έννοιες. Όσον αφορά τον τίτλο του άλμπουμ, αυτός βγήκε από το ομώνυμο κομμάτι γιατί μεταφέρει με επιτυχία την ατμόσφαιρα που θέλαμε. Τον βρήκα αφού είχα καταλήξει στο concept του κομματιού και είχα γράψει αρκετούς από τους στίχους. Αναφέρεται στην ιδέα της υπέρβασης και καταστροφής της υλικής πραγματικότητας μέσω της φωτιάς, με αναφορές σε φιγούρες όπως ο Προμηθέας και ο Εωσφόρος.
Τρεις διαφορετικές πόλεις και δύο διαφορετικές χώρες μέσα σε λίγες εβδομάδες. Τι περιμένετε να μείνει ίδιο σε κάθε βραδιά, όπου κι αν παίζετε; Και τι πιστεύετε ότι θα κάνει τη Θεσσαλονίκη, τη Σόφια και την Καλαμάτα να μείνουν στη μνήμη σας η καθεμία για τον δικό της λόγο; Για το κλείσιμο, πείτε μας μία φράση για όσους σκέφτονται ακόμα αν θα έρθουν.
Κάθε μία από αυτές τις πόλεις είναι και μια πρώτη φορά για τους Reflection Black, οπότε είμαστε σίγουροι πως σαν εμπειρία θα μας μείνει αξέχαστη. Ανυπομονούμε να γνωρίσουμε νέο κόσμο στην κάθε μία, συμπεριλαμβανομένων και των μπαντών με τις οποίες μοιραζόμαστε το ίδιο stage και την αγάπη για αυτό που κάνουμε. Ειδικά για την Καλαμάτα, πραγματικά εκτιμούμε αυτό που κάνει το Bandapart Studio, μια φοβερή ευκαιρία για το κοινό αυτής της πόλης να βλέπει τόσες μπάντες. Ανυπομονούμε να σας δούμε όλους εκεί και να γνωριστούμε!

