Το “Highmare” των The Dead Pirates δεν είναι απλώς ένα ακόμη ψυχεδελικό άλμπουμ που ακουμπά σε γνώριμες φόρμες. Κυκλοφόρησε 18 Αυγούστου του μακρινού 2016 από την Dirty Melody Records και είναι μια δουλειά που πατάει σταθερά στον fuzz punk ήχο και την ψυχεδελική rock, επιλέγοντας τη μονομανία ως εργαλείο και όχι ως αδυναμία. Μπορεί να κυκλοφόρησε χωρίς τον θόρυβο που θα του άξιζε, όμως παραμένει για μένα ένα από τα πιο βροντερά δείγματα του σύγχρονου ευρωπαϊκού psych underground.
Από το εναρκτήριο “Heri” γίνεται σαφές ότι το συγκρότημα ξέρει να δουλεύει τη δυναμική μέσα από επανάληψη. Ένα επίμονο riff λειτουργεί ως άξονας, γύρω από τον οποίο προστίθενται θορυβώδεις κιθάρες και απορυθμισμένα synths. Η παραγωγή είναι δυνατή, καθαρή στα σημεία που χρειάζεται και επιθετική όταν το υλικό το απαιτεί. Το “Clement” εδραιώνει το ύφος: fuzz κιθάρες, απλές αλλά αποτελεσματικές γραμμές πλήκτρων και φωνητικά που λειτουργούν περισσότερο ως επιπλέον στρώμα ήχου παρά ως αφηγηματικός φορέας.
Ο δίσκος βασίζεται έντονα στη λογική του μοτίβου. Πολλά κομμάτια κινούνται πάνω σε επαναλαμβανόμενες δομές, με μικρές μετατοπίσεις στον ρυθμό ή στο arrangement να δημιουργούν την αίσθηση εξέλιξης. Σε σημεία αυτό κουράζει — ειδικά στη μέση του άλμπουμ, όπου η διάρκεια ορισμένων συνθέσεων δεν δικαιολογείται πλήρως από την ανάπτυξή τους. Ωστόσο, οι The Dead Pirates γνωρίζουν πότε να ανατρέψουν την ισορροπία. Το “Ugo” χτίζει υπόγεια μέχρι το παραμορφωμένο ξέσπασμα του φινάλε, ενώ το “Quentin” ξεχωρίζει χάρη στα οργανικά breaks που κόβουν τη ροή και επαναφέρουν το ενδιαφέρον.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στη χρήση των πλήκτρων. Το Rhodes και τα αναλογικά εφέ προσθέτουν όγκο και μια διακριτική σκοτεινή χροιά, ενισχύοντας τη συνολική πυκνότητα του ήχου. Δεν πρόκειται για διακοσμητική παρουσία, τα πλήκτρα συχνά καθορίζουν την ατμόσφαιρα και δίνουν βάθος σε κατά τα άλλα ευθύγραμμα riff. Όταν η μπάντα αποφασίζει να ανεβάσει ταχύτητα, όπως στο θορυβώδες “Nico”, αποδεικνύει ότι μπορεί να κινηθεί με μεγαλύτερη ένταση και να σπάσει τη σχετική ομοιομορφία.
Το “Highmare” δεν είναι τέλειο — είναι όμως από εκείνους τους δίσκους που σε καταπίνουν ολόκληρο.
Το εξώφυλλο — με αισθητική που παραπέμπει σε σκοτεινό animation καρέ — λειτουργεί ως οπτική προέκταση της μουσικής ταυτότητας του άλμπουμ. Η εμπλοκή του McBess στο δημιουργικό κομμάτι δεν είναι λεπτομέρεια, ενισχύει τη συνολική καλλιτεχνική συνοχή ενός project που αντιμετωπίζει τον ήχο και την εικόνα ως ενιαίο σύνολο.
Ένα πράγμα που θέλω να ξεκαθαρίσω είναι ότι το “Highmare” δεν είναι άψογο. Η επανάληψη αποτελεί συνειδητή επιλογή, που άλλοτε οδηγεί σε υπνωτική ροή και άλλοτε σε στασιμότητα. Παρ’ όλα αυτά, οι εσωτερικές αλλαγές μέσα στα κομμάτια, τα προσεγμένα κιθαριστικά περάσματα και η φασαριόζικη παραγωγή το καθιστούν μια κυκλοφορία που αξίζει την προσοχή των ακροατών της ψυχεδελικής rock, της ψυχεδελικής punk και του fuzz punk. Οι The Dead Pirates μπορεί να μην έχουν εκτενή δισκογραφία, όμως με το “Highmare” άφησαν ένα έργο που αντέχει σε επαναλαμβανόμενες ακροάσεις, ακόμη κι όταν δοκιμάζει την υπομονή σου. Εγώ προσωπικά μπορώ να επιβεβαιώσω το τελευταίο λέγοντας πως από το 2019 περίπου που το ανακάλυψα το έχω ανάμεσα στους δίσκους που βάζω να παίζουν όταν θέλω απλά να χαθώ στο περιεχόμενο τους.
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Artist: The Dead Pirates
