Οι Sepultura έχουν εδώ και καιρό ανανκοινώσει πως η επερχόμενη περιοδεία τους θα είναι και η τελευταία της μακρόχρονης καριέρας τους. Ρίχνουν οριστικά την αυλαία και ο αποχαιρετισμός αυτός θα κορυφωθεί με ένα live στο Σάο Παόλο. Στο πλαίσιο αυτής της γιορτής, έγινε γνωστό πως πρότειναν στον Igor και τον Max Cavalera να ανέβουν στη σκηνή για να συμμετάσχουν σε αυτό το ιστορικό φινάλε. Η απάντηση των δύο αδερφών ήταν μια ξεκάθαρη και κατηγορηματική άρνηση.
Χθες το βράδυ, εντελώς τυχαία, διαβάζοντας τα σχόλια κάτω από τη δική μας ανάρτηση για την επέτειο του “Arise“, το μάτι μου έπεσε σε μια φράση που έγραφε «No Cavalera, No party». Αυτό το σχόλιο με έβαλε σε πολλές σκέψεις. Έπειτα, βλέποντας την είδηση για την οριστική τους άρνηση να παίξουν στην πατρίδα τους, όλες αυτές οι σκέψεις ενώθηκαν και γέννησαν αυτό το κείμενο που διαβάζεις τώρα. Είναι μια περίεργη στιγμή για όλους εμάς που μεγαλώσαμε με τις αφίσες τους στα δωμάτιά μας, βλέποντας μια από τις πιο επιδραστικές μπάντες του πλανήτη να ρίχνει αυλαία μέσα σε αυτό το κλίμα της οριστικής ρήξης.
Η υποκειμενική αλήθεια και η αξία του παρόντος
Η ιστορία ξεκινά το 1984 στο Μπέλο Οριζόντε, όταν οι Max Cavalera και Iggor Cavalera δημιούργησαν τους Sepultura. Ο Andreas Kisser προστέθηκε στο δυναμικό το 1987, λίγο πριν την κυκλοφορία του “Schizophrenia”. Η κλασική σύνθεση, μαζί με τον μπασίστα Paulo Jr, έγραψε ιστορία μέχρι το 1996. Τότε, ο Max Cavalera αποχώρησε λόγω διαφωνιών με το μάνατζμεντ, το οποίο ασκούσε η σύζυγός του, Gloria. Χρόνια αργότερα, το 2006, έφυγε και ο Iggor Cavalera, ο οποίος τελικά ενώθηκε ξανά με τον αδελφό του στο σχήμα Cavalera Conspiracy.
Το γεγονός αυτό απέχει πάρα πολύ από το να θεωρώ τους τωρινούς Sepultura μια απλή tribute band. Οι μουσικοί που απαρτίζουν το σχήμα σήμερα, με τον Derrick Green στο μικρόφωνο εδώ και δεκαετίες, έχουν ιδρώσει τη φανέλα, έχουν γράψει εξαιρετική μουσική και κρατούν ψηλά τη σημαία του σκληρού ήχου. Έχουν τη δική τους τεράστια αξία και τον δικό τους σεβαστό χώρο στη σκηνή.
Το χρονικό της μεγάλης ρήξης
Για να μπορέσουμε να εξηγήσουμε αναλυτικά τι έγινε και φτάσαμε σε αυτή την άρνηση σήμερα, πρέπει να γυρίσουμε τον χρόνο στο 1996. Η επιτυχία τους ήταν τρομακτική και η πορεία τους από τις φτωχογειτονιές της Βραζιλίας μέχρι τα μεγαλύτερα φεστιβάλ του κόσμου έμοιαζε με πραγματικό παραμύθι.
Η μπάντα είχε εξελιχθεί από τον ωμό ήχο του “Arise” στο groove του “Chaos A.D.” και τελικά στο πάντρεμα με την παραδοσιακή μουσική στο “Roots“, φτάνοντας κυριολεκτικά στην κορυφή του κόσμου. Σε εκείνη ακριβώς τη χρονική στιγμή, ο Max Cavalera βίωσε τη χειρότερη προσωπική του τραγωδία. Ο θετός του γιος, Dana Wells, έχασε τη ζωή του σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα.
Ενώ ο Max βρισκόταν σε βαθύ πένθος, τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας αποφάσισαν να δράσουν. Ο Andreas Kisser, ο Paulo Jr. και ο ίδιος του ο αδερφός ο Igor του έθεσαν ένα τελεσίγραφο. Απαίτησαν να απολυθεί η μάνατζερ του συγκροτήματος, Gloria Cavalera, η οποία φυσικά είναι η σύζυγος του Max και μητέρα του αδικοχαμένου Dana.
Ο Max ένιωσε πως τον μαχαίρωσαν πισώπλατα στην πιο σκοτεινή και ευάλωτη στιγμή της ζωής του. Η αποχώρησή του ήταν άμεση. Ο Max μάζεψε τα πράγματά του και αποχώρησε από το ίδιο του το δημιούργημα. Το γεγονός αυτό επηρέασε βαθιά τους Sepultura, χάνοντας εν μία νυκτί τον βασικό τους συνθέτη, τη φωνή τους και τον άνθρωπο που επικοινωνούσε το όραμά τους στον υπόλοιπο πλανήτη. Το σοκ στη metal κοινότητα ήταν ανυπολόγιστο και ο απόηχος αυτής της απόφασης ακούγεται μέχρι και σήμερα.
Το δικαίωμα της συνέχειας
Μέσα στα χρόνια που ακολούθησαν, υπήρξε τεράστια γκρίνια από τους οπαδούς προς το πρόσωπο του Andreas Kisser επειδή κράτησε το όνομα. Η πραγματικότητα λέει πως ο Kisser είχε κάθε νομικό και ηθικό δικαίωμα να το κάνει και να συνεχίσει. Ο Max ήταν αυτός που επέλεξε να αποχωρήσει. Ο Andreas, ο Paulo και ο Igor αρχικά, πήραν την απόφαση να μείνουν και να διασώσουν αυτό που είχαν χτίσει.
Ο Kisser ήταν ένας σημαντικός λίθος της μπάντας από την εποχή του “Schizophrenia” και μετά. Εκτός του Max Cavalera, ήταν και η δική του μουσική παιδεία, και τα τεχνικά του σόλο και τα δικά του lead που έδωσαν στους Sepultura τη μουσική ταυτότητα που όλοι αγαπήσαμε. Ο άνθρωπος αυτός πάλεψε μέσα σε πολύ δύσκολες εποχές για το metal στις αρχές των μηδενικών, βρήκε στο πρόσωπο του Derrick Green έναν άξιο συνοδοιπόρο, κράτησε τη μηχανή αναμμένη και άντεξε τον πόλεμο. Έχει κερδίσει με το σπαθί του και με αμέτρητες περιοδείες το δικαίωμα να γράφει ο ίδιος τον επίλογο της ιστορίας τους, στον δικό του χρόνο και με τους δικούς του όρους.
Οι δύο όψεις της ίδιας απώλειας
Η θέση μου είναι ξεκάθαρη και στηρίζεται στην πορεία των πραγμάτων. Χωρίς τον Max Cavalera, η μπάντα δεν ήταν ποτέ ξανά η ίδια. Έχασαν εκείνο το αρχέγονο συναίσθημα και τον απόλυτο ηγέτη που τους έδινε την αστείρευτη δυναμική τους. Η εμπορική τους απήχηση έπεσε και ποτέ δεν ξαναβρέθηκαν στο επίπεδο του “Roots” ή του “Arise”. Πρέπει να βάλουμε στο τραπέζι και την άλλη πτυχή της ιστορίας που πολλές φορές παραβλέπεται.
Ο Max από τη μεριά του έφτιαξε τους Soulfly, δημιούργησε τους Cavalera Conspiracy χρόνια αργότερα όταν τα ξαναβρήκε με τον αδερφό του Igor, και έβγαλε σπουδαίους δίσκους γεμάτους έμπνευση. Χωρίς όμως τους Sepultura δίπλα του, δεν έφτασε ποτέ ξανά στην απόλυτη καλλιτεχνική και εμπορική κορυφή που βρέθηκε μαζί τους. Εκείνη η συγκεκριμένη χημεία μεταξύ του Max, του Andreas, του Igor και του Paulo ήταν κάτι το εντελώς μαγικό και ανεπανάληπτο.
Οι δυο τους μαζί, το συνθετικό δίδυμο Max και Andreas, μπορούσαν να κατακτήσουν εντελώς τον πλανήτη και να μείνουν στην ιστορία ως το απόλυτο μεγαθήριο της εποχής τους. Η απουσία του ενός στοίχισε στον άλλον πολύ περισσότερο από όσο ίσως θέλουν να παραδεχτούν και οι ίδιοι. Ο Max χρειαζόταν τη δομή και την τεχνική του Kisser, και ο Kisser χρειαζόταν το αστείρευτο ένστικτο και τη χαρισματική αύρα του Max.
Ένα κατανοητό αντίο
Σε έναν ιδανικό κόσμο, για μένα θα ήταν το απόλυτο όνειρο να τους δούμε να παίξουν μία τελευταία φορά μαζί. Να ανέβουν στη σκηνή στο τεράστιο στάδιο στο Σάο Παόλο, κάτω από τον ουρανό της πατρίδας τους που τους γέννησε μουσικά, να παίξουν τρία κλασικά τραγούδια και να δώσουν στους οπαδούς σε όλο τον κόσμο το πολυπόθητο reunion που περίμεναν δεκαετίες ολόκληρες.
Η άρνηση του Max είναι απόλυτα σεβαστή από κάθε άποψη. Είναι πέραν από δικαίωμά του να αρνηθεί να σταθεί δίπλα σε ανθρώπους που νιώθει ότι τον πλήγωσαν τόσο βαθιά σε μια περίοδο έντονου πένθους, και η στάση του είναι απόλυτα κατανοητή. Τα τραύματα μερικές φορές είναι πολύ βαθιά για να τα γιατρέψει η νοσταλγία, η πίεση του κοινού ή τα χρήματα που σίγουρα θα έπεφταν στο τραπέζι για μια τέτοια εμφάνιση. Οι Sepultura κλείνουν τον ιστορικό τους κύκλο οριστικά, αφήνοντας πίσω τους μια ανεκτίμητη κληρονομιά, και εμείς κρατάμε τη μουσική τους που θα μας συνοδεύει για πάντα.
