Με μία ματιά...
Το “Xena: Warrior Princess” είναι το απόλυτο μνημείο των 90s, κυρίως επειδή διέλυσε κάθε έννοια μυθολογικής και ιστορικής συνέπειας χωρίς ίχνος ενοχής. Σε μια εποχή που το κοινό απαιτεί ντοκιμαντερίστικη ακρίβεια και κάθε σύγχρονος σκηνοθέτης τρέμει το ψηφιακό λιντσάρισμα, αυτή η σειρά γιόρτασε την απόλυτη σεναριακή αναρχία.
- Η πλοκή διαγράφει με χαρακτηριστική ευκολία χιλιετίες ολόκληρες, αναγκάζοντας ήρωες της Εποχής του Χαλκού να διασταυρωθούν με Ρωμαίους ηγέτες σε ένα σουρεαλιστικό χωροχρονικό κενό.
- Οι βασικές πρωταγωνίστριες δεν διαθέτουν καμία απολύτως ρίζα στα αρχαία κείμενα, αποτελώντας 100% ποπ κατασκευάσματα που απλώς οικειοποιήθηκαν στοιχεία από υπαρκτούς μύθους.
- Η αλλοπρόσαλλη ενσωμάτωση σκανδιναβικών θεοτήτων, ασιατικών όπλων και εντελώς ασυνάρτητων ελληνικών προσευχών, έχτισε μια b-movie ταυτότητα που αρνήθηκε πεισματικά να πάρει τον εαυτό της στα σοβαρά.
Η δεκαετία του ’90 μοίρασε απλόχερα τηλεοπτικό cult υλικό και το “Xena: Warrior Princess” κάθεται με άνεση στον θρόνο της καλτίλας. Βλέποντας ξανά τα επεισόδια σήμερα, καταλαβαίνεις πως οι δημιουργοί έπαιξαν μπάλα με τους δικούς τους κανόνες, αγνοώντας επιδεικτικά τα βιβλία ιστορίας. Το να ψάχνεις ιστορική ακρίβεια σε αυτή τη σειρά είναι σαν να περιμένεις ρεαλισμό σε καρτούν του Σαββατοκύριακου.
Φαντάσου να ετοιμαζόταν σήμερα μια αντίστοιχη σειρά, την ώρα που το διαδίκτυο έχει ήδη στήσει λαϊκό δικαστήριο για τις μυθολογικές αποκλίσεις στην “Οδύσσεια” του Christopher Nolan. Οποιοσδήποτε σκηνοθέτης αναλάμβανε το project θα πάθαινε βραχυκύκλωμα προσπαθώντας να βγάλει νόημα από το αρχικό υλικό. Εμείς, ανήμερα της επετείου προβολής του πρώτου επεισοδίου, είπαμε να μαζέψουμε τις πιο χτυπητές παραφωνίες του σεναρίου.
Ο χρονολογικός αχταρμάς & οι Ρωμαίοι εισβολείς
Πιάνοντας τον μίτο του παραλόγου, η χρονολογική σειρά των γεγονότων βιάζεται κατ’ εξακολούθηση σε κάθε σχεδόν κύκλο. Το σενάριο ρίχνει στο ίδιο τσουκάλι τον Τρωικό Πόλεμο του 1200 π.Χ. με πρόσωπα που έζησαν αιώνες μετά. Ο Ιούλιος Καίσαρας συλλαμβάνεται από πειρατές και μπλέκει στα πόδια της ηρωίδας μας. Η ιστορική καταγραφή τοποθετεί τους Ρωμαίους πάνω από χίλια χρόνια μακριά από τη δράση του Τρωικού Πολέμου. Η πρωταγωνίστρια κάνει βόλτες στον χρόνο με την άνεση που εμείς αλλάζουμε κανάλια στην τηλεόραση.
Στο μέτωπο της Ρώμης τώρα, το σενάριο ανακατεύει τη Βοαδίκεια των Βρετανών με τις λεγεώνες του Ιούλιου Καίσαρα. Η συγκεκριμένη βασίλισσα έζησε περίπου εκατό χρόνια μετά τον θάνατο του Καίσαρα και φυσικά δεν συναντήθηκαν ποτέ. Ο τηλεοπτικός χρόνος διαστέλλεται και συστέλλεται ανάλογα με τα κέφια των παραγωγών, φέρνοντας στο προσκήνιο ιστορικές φιγούρες απλά επειδή πουλάνε. Κανείς δεν νοιάστηκε για τα ιστορικά κενά. Αυτή η τακτική του να πετάμε γνωστά ονόματα στον τοίχο για να δούμε τι θα κολλήσει, γέννησε ένα υπέροχο τηλεοπτικό μπάχαλο.
Σαν να μην έφτανε αυτό, το γεωγραφικό και θρησκευτικό μπλέξιμο ξεπερνάει κάθε προηγούμενο στα επόμενα επεισόδια. Το σενάριο ενσωματώνει φιγούρες όπως ο Όντιν και ο Λόκι, λες και η Μεσόγειος συνορεύει με τα φιόρδ. Η ηρωίδα ξεκινάει από την αρχαία Ελλάδα και καταλήγει να τα βάζει με θεότητες από τη σκανδιναβική και ινδουιστική παράδοση. Η μυθολογία γίνεται ένα τεράστιο σούπερ μάρκετ όπου οι σεναριογράφοι ψωνίζουν ελεύθερα. Εκεί που περιμένεις να δεις τον Άρη ή την Αφροδίτη, σκάει μύτη κάποιος θεός από την άλλη άκρη του πλανήτη.
Οι ανύπαρκτες πρωταγωνίστριες & οι Αμαζόνες
Εξετάζοντας τον πυρήνα των χαρακτήρων, έρχεται η μεγαλύτερη ίσως απογοήτευση για τους φανατικούς των αρχαιοελληνικών μύθων. Η Ζήνα και η Γαβριέλλα δεν πάτησαν ποτέ το πόδι τους στα αρχαία κείμενα. Οι δύο βασικοί πυλώνες του “Xena: Warrior Princess” αποτελούν καθαρά τηλεοπτικά κατασκευάσματα που φτιάχτηκαν από το μηδέν. Το τηλεοπτικό αδερφάκι “Hercules: The Legendary Journeys” βασίστηκε σε “υπαρκτά” μυθικά πρόσωπα. Η δική μας πολεμίστρια παραμένει εκατό τοις εκατό προϊόν μυθοπλασίας. Αν ψάξεις το όνομά της στις παλιές εγκυκλοπαίδειες της ελληνικής ιστορίας, θα βρεις μόνο λευκές σελίδες και πολλή σκόνη.
Εννοείται πως οι δημιουργοί πήραν στοιχεία από άλλες ηρωίδες για να χτίσουν το προφίλ της σκληροτράχηλης πολεμίστριας. Η φιγούρα της Αταλάντης ταιριάζει γάντι στο ύφος της σειράς, καθώς η συγκεκριμένη κυνηγός της ελληνικής μυθολογίας καθάριζε κενταύρους και νικούσε άντρες. Το σενάριο δανείστηκε τη σπιρτάδα και την ανεξαρτησία αυτής της αυθεντικής γυναίκας για να ντύσει την πρωταγωνίστρια. Ουσιαστικά πήραν τα καλύτερα χαρακτηριστικά δεκάδων ηρώων και τα στρίμωξαν σε μία. Βλέπουμε ξεκάθαρα πώς το Χόλιγουντ κάνει κοπτοραπτική τα αρχαία κείμενα για να φτιάξει το τέλειο τηλεοπτικό προϊόν.
Στον τομέα της ανατομίας και του γενικότερου styling, οι Αμαζόνες βγάζουν μάτι με την πρώτη κιόλας ματιά. Στην τηλεοπτική μεταφορά βλέπουμε τις εντυπωσιακές ηρωίδες να κυκλοφορούν με τα σώματά τους εντελώς άθικτα και τις πανοπλίες τους να θυμίζουν εναλλακτικό φεστιβάλ μόδας. Ο μύθος θέλει τη συγκεκριμένη φυλή πολεμιστριών να κόβει το ένα στήθος για να μπορεί να ρίχνει τα βέλη με πολύ μεγαλύτερη ευκολία στη μάχη. Η παραγωγή θυσίασε τον μύθο στον βωμό της οπτικής αισθητικής και του φτηνού σεξαπίλ που πουλούσε στα 90s.
Τα εξωγήινα όπλα & το Βιβλικό crossover
Φεύγοντας από τα ιστορικά πρόσωπα, έχουμε και το κεφάλαιο της μαγείας που χάνει εντελώς τον έλεγχο. Τα τέρατα και τα μαγικά αντικείμενα εμφανίζονται και εξαφανίζονται χωρίς καμία λογική εξήγηση ή σύνδεση με την ελληνική μυθολογία. Το τηλεοπτικό δίκτυο απλά πήρε ένα παραδοσιακό ινδικό όπλο και το φόρεσε στην Ελλάδα για εφέ. Μελετητές αναζητούν συνδέσεις του chakram με ευρήματα της Μινωικής Κρήτης. Το περίφημο όπλο της πρωταγωνίστριας μοιάζει περισσότερο με διαστημικό γκάτζετ παρά με εργαλείο της εποχής του Χαλκού.
Το γεωγραφικό άλμα στη Μέση Ανατολή φέρνει ίσως τα πιο ξεκαρδιστικά αποτελέσματα στο τραπέζι. Η συνάντηση της ηρωίδας με καθαρά βιβλικές φιγούρες απογειώνει τον σουρεαλισμό του σεναρίου σε νέα, αχαρτογράφητα επίπεδα. Ο γίγαντας Γολιάθ κάνει την εμφάνισή του στην οθόνη, αγνοώντας πλήρως τη χρονική απόσταση από τα γεγονότα της Μεσογείου. Αυτό το θράσος να ανακατεύεις απροκάλυπτα τη Βίβλο με τον Όμηρο δίνει στη σειρά τον μοναδικό της χαρακτήρα. Οι δημιουργοί πήραν κυριολεκτικά όποιον διάσημο μύθο βρήκαν μπροστά τους και τον πέταξαν στο καζάνι.
Το γλωσσικό βραχυκύκλωμα της Γαβριέλλας
Αν νομίζεις πως η ιστορική ανακρίβεια άγγιξε ταβάνι, μάλλον δεν έχεις ακούσει τη Γαβριέλλα να διαβάζει τα αρχαία ξόρκια της. Σε μία υποτίθεται επική σκηνή, η ηρωίδα ανοίγει έναν πάπυρο και αρχίζει να ψέλνει στα Ελληνικά το αμίμητο «ευχαριστώ πάρα πολύ, έτσι κι έτσι, γεια σου καλημέρα, γεια σου καληνύχτα, γεια σου καληνότσες».
Οι παραγωγοί μάζεψαν ό,τι σπασμένη φράση θυμούνταν από τις καλοκαιρινές τους διακοπές, πιθανώς σε κάποια ταβέρνα μετά από rave party και το πούλησαν ως μυστικιστική επίκληση. Κανένας σοβαρός επαγγελματίας δεν θα άφηνε τέτοιο γλωσσικό έκτρωμα να βγει στον αέρα σήμερα. Στο συγκεκριμένο σύμπαν η ακαταλαβίστικη αυτή προσευχή λειτουργεί ως το ιδανικό μνημείο μιας αφοπλιστικά ένοχης καλτ αισθητικής.
Κάνοντας ταμείο στο τέλος της ημέρας, οφείλουμε να δώσουμε τα εύσημα στο δημιουργικό θράσος των παραγωγών. Αυτή η άρνηση να ακολουθήσουν τους κανόνες έκανε το “Xena: Warrior Princess” ένα ποπ είδωλο που αντέχει γερά στον χρόνο. Οι δημιουργοί ξέφυγαν από το φορμάτ του βαρετού ιστορικού ντοκιμαντέρ και διάλεξαν τον δρόμο της καθαρής, ένοχης ψυχαγωγίας. Ίσως οι αρχαίοι Έλληνες τραγωδοί να έδιναν συγχαρητήρια λέγοντας «μπράβο για το δημιουργικό χάος».
Τελικά, το μεγαλύτερο λάθος θα ήταν να πάρει κανείς στα σοβαρά ένα σύμπαν φτιαγμένο αποκλειστικά για διασκέδαση. Και στην τελική, χίλιες φορές Lucy Lawless από τη συντηρητούκλα Kevin Sorbo που νομίζει ότι είναι κράμα Al Pacino, Robert De Niro και Leonardo DiCaprio και τον πολεμάει λόγω της πίστης του το Hollywood. Μέτριος στην καλύτερη είσαι Kevin μου, αυτό είναι το πρόβλημα.
