Με μία ματιά...
Τρία σχήματα με διαφορετική ιδέα για το σκοτάδι βρέθηκαν στην ίδια σκηνή του Temple, λίγες μέρες πριν το Halloween. Οι Glitter Grotesque έστησαν ένα ρετρό νυχτερινό μαγαζί με πιάνο και κοντραμπάσο, οι Glimmer Void γύρισαν στα ζωντανά έπειτα από μια δεκαετία σιωπής και οι Ataraxia έκλεισαν τη βραδιά με επικούρεια φιλοσοφία και ιαπωνική μάσκα. Ήταν η πρώτη φορά που οι Ιταλοί έπαιζαν στην Αθήνα από το 2003.
- Ataraxia: περίπου μιάμιση ώρα με encore, από σχήμα με σχεδόν τριάντα δίσκους και σταθερές ελληνικές αναφορές
- Οι Glitter Grotesque παρουσίασαν το ντεμπούτο “What Really Happened To Baby Jane”, με αναφορές σε David Lynch και John Carpenter
- Οι Glimmer Void επέστρεψαν έπειτα από δέκα χρόνια αποχής, με επτά μουσικούς και ethereal neofolk ήχο
Λίγο πριν το Halloween, το Temple υποδέχτηκε τρεις μπάντες που μοιράζονται το σκοτάδι και το φορούν διαφορετικά: το καμπαρέ με τα φαντάσματα του Hollywood των Glitter Grotesque, το neofolk των Glimmer Void και, στο φινάλε, τους Ataraxia από τη Μόντενα, που ξαναπάτησαν αθηναϊκή σκηνή μετά από 23 χρόνια.
Η σειρά έμοιαζε σκηνοθετημένη. Πρώτα ένα speakeasy της Ποτοαπαγόρευσης, από την ανάποδη πλευρά του καθρέφτη. Μετά ένα δάσος που ξύπνησε από δεκαετή ύπνο. Στο τέλος, ο ουρανός του βορρά. Το video wall πίσω από τους μουσικούς έκανε δουλειά σκηνογράφου και το μπλε φως έδεσε τρεις διαφορετικούς κόσμους σε μία συνεχή ταινία.
Glitter Grotesque
Στις εννιά και κάτι, οι Glitter Grotesque άνοιξαν με το “In Heaven (Everything Is Fine)”, το τραγούδι της Κυρίας του Καλοριφέρ από το “Eraserhead” του David Lynch, που έγραψε ο Peter Ivers. Το αφιέρωσαν στη μνήμη του προηγούμενου πιανίστα τους και ένα ανατριχιαστικό νανούρισμα έγινε γλυκόπικρο αντίο.
Πέντε μουσικοί στη σκηνή, με κρουστά, πιάνο, συνθεσάιζερ και κοντραμπάσο γύρω από τη φωνή της Ioanna Noir Zacharopoulou. Νιώσαμε να μεταφερόμαστε σε ένα speakeasy της Ποτοαπαγόρευσης, εναλλακτικό και grotesque όπως υπόσχεται το όνομά του. Στο video wall στεκόταν το εξώφυλλο του ντεμπούτου τους, “What Really Happened To Baby Jane”, έξι τραγούδια που ακολουθούν τη ζωή της Baby Jane μέσα στην κλειστοφοβική ρετρό ατμόσφαιρα της ταινίας του 1962. Ο τίτλος απαντά με ένα υπονοούμενο στο γνωστό «What Ever Happened To Baby Jane?».
Οι διασκευές είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Manos Six ανέβηκε με το μπάντζο του και ένα παραδοσιακό κομμάτι που η μπάντα είχε ξαναντύσει ώστε να χωράει στον κόσμο του δίσκου. Μας θύμισαν πολλές φορές 16 Horsepower και γενικότερα soundtrack στο κλίμα του “Κόκκινου Κύκλου” ή της “Δέκατης Εντολής”.
Το τελευταίο κομμάτι πάτησε πάνω στο θέμα του «Halloween» του John Carpenter, με εκείνο το πιάνο σε 5/4 που δεν σε αφήνει να πατήσεις σταθερά.
Glimmer Void
Οι Glimmer Void σχηματίστηκαν στην Αθήνα το 2004, κινούνται ανάμεσα στο dark atmospheric και το neofolk και έχουν μοιραστεί σκηνή με τους Death In June και τους Rome. Το Σάββατο επέστρεφαν μετά από αποχή δέκα ετών, με παλιά και νέα μέλη στο ίδιο πλατό, και η χαρά της συνάντησης φαινόταν σε κάθε βλέμμα.
Στο video wall περπατούσαν δάση και δέντρα. Μπροστά τους στέκονταν επτά μουσικοί: ακορντεόν, δύο κιθάρες, μπάσο, τύμπανα, βιολί και φωνή. Ο ήχος τους, ethereal neofolk όπως τον ορίζουν οι ίδιοι, μας θύμισε ξανά 16 Horsepower, μια σκιά που είχε ήδη περάσει από το προηγούμενο σετ. Η τραγουδίστρια εμφανίστηκε σαν να είχε βγει από παραμύθι με σκοτεινό τέλος, κάτι ανάμεσα σε Maleficent και Black Swan, με φτερά, κορσέ, αλυσίδες και τιάρα.
Η πιο συγκινητική στιγμή κρατήθηκε για το φινάλε. Η γλυκιά μελωδία του ακορντεόν απλώθηκε σε ολόκληρο το Temple, που είχε πια γεμίσει αρκετά, και ο κόσμος λικνιζόταν στον ρυθμό της. Με τους ήχους του ίδιου οργάνου μας αποχαιρέτησαν. Τους ευχόμαστε καλή επιστροφή και, για όσους αγαπούν το είδος, πρόκειται για φανταστική μπάντα.
Ataraxia
Το όνομα των Ataraxia το δάνεισε ο Επίκουρος. Η αταραξία, η γαλήνη της ψυχής που μένει όρθια όταν γύρω της καταρρέει το σκηνικό, έγινε όνομα ιταλικού σχήματος με σταθερό πυρήνα τους Francesca Nicoli, Vittorio Vandelli και Giovanni Pagliari και σχεδόν τριάντα δίσκους στη δισκογραφία. Η Ελλάδα ήταν πάντα παρούσα σε αυτή, από το “Odos Eis Ouranon” και το “Kremasta Nera”, ένα concept για την Αξίερο, τη Μεγάλη Θεά της Σαμοθράκης, ως το “Ena” και το “Centaurea” του 2024. Η πρώτη τους συναυλία εδώ από το 2003 ήταν επιστροφή σε ένα σπίτι που μέχρι τώρα επισκέπτονταν μόνο μέσα από τους δίσκους τους.
Τέσσερις μουσικοί στη σκηνή και μια τραγουδίστρια με μάσκα kitsune, της αλεπούς του ιαπωνικού μύθου. Το φωνητικό εύρος του σχήματος κάλυψε από βαθιά μπάσα ως οπερατικά ύψη. Πίσω τους το video wall άπλωνε βόρειο σέλας, λίμνες και θάλασσες. Μια μοναχική φιγούρα στεκόταν μέσα στο φως ανάμεσα σε δύο πλαγιές, αργότερα ένα σύμβολο του απείρου απλώθηκε πάνω από το σέλας και στο τέλος η οθόνη γέμισε με έναν τύπο πιθανοτήτων και μια σπείρα από αριθμούς. Ήταν δύσκολο να μη σκεφτείς τον Επίκουρο, που φανταζόταν ένα σύμπαν άπειρο, χτισμένο από άτομα.
Κάποια στιγμή ανέβηκε στη σκηνή μια γυναίκα που απήγγειλε στίχους στα ελληνικά, ενώ από πίσω η τραγουδίστρια έδινε τις κορώνες της. Έπαιξαν λίγο παραπάνω από μία ώρα και, με το encore των δύο ακόμα κομματιών, η παρουσία τους έφτασε τη μιάμιση ώρα.
