Υπάρχουν δίσκοι που ακούς, αλλά υπάρχουν και εκείνοι που επιστρέφουν την ακρόαση σαν ηχώ, καθώς τίποτα δεν σας χωρίζει πια. Το “Dust Eater”, το ολόφρεσκο ντεμπούτο των Dimscûa, σε τοποθετεί ακίνητο μέσα στη θύελλα και σου δείχνει ως μοναδικό δρόμο να κοιτάξεις κατάματα αυτό που πονάει. Αουτς!
Το συγκρότημα από το Berkshire μπορεί να μοιάζει σαν «ξαφνικό φαινόμενο», όμως το EP δίνει την αίσθηση πως κουβαλά χρόνια ωρίμανσης, περιέργως χωρίς τη μακροχρόνια ζύμωση, και κυρίως, πραγματικής απώλειας. Αυτό το άλμπουμ γράφτηκε επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος να ειπωθούν όσα έπρεπε, μακριά από κάθε στόχο για hype. Κι αυτή η αίσθηση διαπερνά και τα 32 λεπτά του.
Το εναρκτήριο “Elder Bairn” λειτουργεί σαν τελετουργικό άνοιγμα. Παραμορφωμένα riffs υψώνονται αργά πάνω από απόκοσμα, αιθέρια στρώματα. Ο Alex Rowlands δεν τραγουδά, ξεσπά. Τα growls του αποτελούν το ηχητικό αποτύπωμα ενός ανθρώπου που παλεύει να ανασάνει μέσα στη σκόνη, ξεπερνώντας την απλή blackened αισθητική. Αν στους πρώιμους live πειραματισμούς τους η ένταση έμοιαζε με ωμή εκτόνωση, εδώ έχει αποκτήσει δομή και δραματουργία. Η μπάντα σκηνοθετεί το βάρος και το μορφοποιεί σύμφωνα με τα δικά της κριτήρια.
Το ομώνυμο “The Dust Eater” βαδίζει σαν πομπή μέσα σε βομβαρδισμένο τοπίο. Υπάρχει μια αγχώδης επιβράδυνση, μια αίσθηση πως κάθε βήμα βυθίζεται σε ερείπια. Η ένταση συσσωρεύεται και χτίζεται σταδιακά, προμηνύοντας το τσουνάμι που έπεται χωρίς να εκρήγνυται βιαστικά. Όταν αυτό σκάει, είναι ογκώδες και σχεδόν σωματικό.
Στο “Existence/Futility” αγγίζουν ένα μικρό προσωπικό peak. Είναι από εκείνα τα κομμάτια που σε κάνουν να σταματήσεις ό,τι κάνεις για να το μοιραστείς με φίλους, φίλες και φίλα με τη σημείωση «άκου αυτό, ΤΩΡΑ». Η σύνθεση παίζει με την εναλλαγή ανάμεσα σε κοφτά, σχεδόν οδοντωτά riffs και κινηματογραφικές υφές, δημιουργώντας ένα εκκρεμές ανάμεσα στη συντριβή και στην υπαρξιακή αιώρηση. Οι Dimscûa έχουν μελετήσει καλά το ιδίωμα και το χρησιμοποιούν για να υφάνουν τη δική τους ιστορία, χωρίς η σκιά των Amenra ή των Cult of Luna να τους περιορίζει σε μια απλή μίμηση.
Το δεκάλεπτο φινάλε “On Being And Nothingness” αποτελεί την κάθαρση. Ξεκινά σχεδόν υπνωτικά, με μια απλή, απαλή και επαναλαμβανόμενη κιθαριστική γραμμή που αιωρείται σαν μελαγχολική ανάμνηση του συνειδητού. Σταδιακά, το κομμάτι βυθίζεται σε άβυσσο sludge και αναδύεται ξανά σε κάτι εύθραυστο, σχεδόν λυτρωτικό.
Ως ντεμπούτο, το “Dust Eater” είναι εντυπωσιακά ώριμο. Οι Dimscûa ακούγονται σαν συγκρότημα που έχει ήδη βρει τον πυρήνα του και τώρα τον σμιλεύει, χωρίς να δίνουν την αίσθηση πως ακόμη ψάχνονται. Το ενδιαφέρον είναι πως, παρά τη συναισθηματική του βαρύτητα, το EP δεν γίνεται ποτέ αυτάρεσκα μίζερο. Υπάρχει οδύνη και σκοτάδι, αλλά υπάρχει και μια υπόγεια, πεισματική επιθυμία για υπέρβαση.
Ίσως εκεί να κρύβεται η μεγαλύτερη επιτυχία του. Μέσα σε τέσσερα κομμάτια, οι Dimscûa καταφέρνουν να ισορροπήσουν ανάμεσα στη συντριβή και την λύτρωση. Γράφουν post-metal που είναι βάναυσο και παράλληλα επιτρέπει την ελάφρυνση, δημιουργώντας ένα άλμπουμ που σε αφήνει περίεργα ανακουφισμένο αντί να σε εξαντλεί απλώς.
Αν αυτό είναι το πρώτο τους βήμα, τότε δεν μιλάμε απλώς για ένα δυνατό ντεμπούτο. Μιλάμε για μια μπάντα που μπήκε στη σκηνή για να καταλάβει τον χώρο της με τον πιο εκκωφαντικά ειλικρινή τρόπο, χωρίς να χρειαστεί να τον ζητήσει.
Artist: Sober On Tuxedos
Album: Good Intentions
Label: Heaven Music
Release Date: 11/12/2020
Genre: Nu Metal, Metalcore
Artist: Dimscûa
Album: Dust Eater
Release Date: 20/02/2026
Label: Big Scary Monsters
Genre: Atmospheric Sludge Metal, Post Metal
1. Elder Bairn
2. The Dusteater
3. Existence/Futility
4. On Being and Nothingness
Producer: Adam Campbell
Dimscûa: Alex Rowlands (Φωνή), Sam Correa (Κιθάρα), Benio Baumgart (Μπάσο), Adam Campbell-Train (Κιθάρα), Lewis Pickering (Τύμπανα)
Dimscûa: Dust Eater
Το “Dust Eater” αποτελεί μια σπάνια περίπτωση πρώτης κυκλοφορίας που δεν αναζητά ταυτότητα, καθώς την επιβάλλει με αυτοπεποίθηση. Η συναισθηματική πυκνότητα των συνθέσεων μετατρέπει τον θόρυβο σε ένα κάλεσμα για εσωτερική αναμέτρηση.
